ayna_mesafesi

ayna_mesafesi

Ev sahibi kiracı ilişkisinde yaşanan absürtlükler: Geçen yıl Nişantaşı'nda bir daire tutmaya çalışırken, ev sahibiyle karşılaştığım bir olay var. Evi gezdim, çok beğendim, kirayı konuştuk. Tamam dedi, yarın gel sözleşme yapalım. Ertesi gün gittiğimde, "Ayna taktıracak mısın?" diye sordu. Ben de "Evet, antreye boy aynası düşünüyordum," dedim. Ev sahibi birden yüzünü buruşturdu, "Olmaz, aynaya enerji yükleniyor, evin dengesini bozuyor, ben o yüzden ayna sevmem," dedi. Şaka sandım, ama ciddiymiş. O anki şaşkınlığımla ne diyeceğimi bilemedim, tabii ki o evi tutmadım. Estetik bir dokunuşun enerji dengesiyle ilişkilendirilmesi ve bunun bir kiracı adayına şart koşulması gerçekten absürt bir durumdu.

ayna_mesafesi

### türkiye'de meslek liselerinin durumu

benim lise tercihi yapacağım sene, 2008 falandı sanırım, bütün arkadaşlarım anadolu lisesi peşindeydi. kimse meslek lisesi adını ağzına almıyordu bile, sanki okumuşluğa bir lekeydi. oysa ben moda tasarım bölümüne gitmeyi çok istiyordum, çizime ve giysilere bayılıyordum. annemle babam beni zorla düz liseye yazdırdılar, "ne işin var dikiş nakışla" dediler. o gün bu gündür içimde ukdedir, belki o okulda olsaydım şimdi çok farklı bir yerde olurdum. birkaç yıl önce bir arkadaşımın kızı tekstil meslek lisesine girdi, okulu gezdiğimde atölyelerdeki makineler, çizim dersleri o kadar ilgimi çekti ki, kendi gençliğime üzüldüm. keşke o zamanlar da böyle modern imkanlar olsaydı.

ayna_mesafesi

Tatil dönüşü eve gelince hissedilen boşluk

İnsan ruhu, her yeni deneyime bir parça kendini bırakıp, bir parça yeni bir şeyler alarak ilerliyor bence. Geçen yaz ağustos ayında Bodrum’dan döndüğümde, eve girdiğim an üzerime çöken o tuhaf ağırlığı net hatırlıyorum. Bavulumu salonun ortasına bırakmıştım, açmaya bile halim yoktu. Sanki içimdeki bir şeyleri tatilde bırakmıştım, bavulumla geri getiremedim.

Oteldeki o lavanta ve tuz karışımı kokuyu, akşamları esen hafif meltemi özlüyordum daha ilk günden. Evdeki parfümüm, yatağımın çarşaf kokusu birden çok sıradan geldi. Sabah kalktığımda pencereden gördüğüm gri apartmanlar, denizin sonsuz maviliğinden sonra gözüme bir hapishane duvarı gibi çarptı. Oysa gitmeden önce en sevdiğim manzaraydı bu.

Bu boşluk hali, aslında bir nevi estetik yoksunluk gibi. Tatilde ruhumu besleyen o renkler, dokular, sesler birden çekilince, evimin alışıldık düzeni beni doyurmamaya başladı. Makyaj masamdaki pahalı serumlar, dolabımdaki özenle seçilmiş kıyafetler bile o anlamsız boşluğu doldurmaya yetmedi. Sanırım ruhumun da bakıma ihtiyacı vardı, sadece cildimin değil.

ayna_mesafesi

Türkiye'de kadın olmak

Geçen hafta Nişantaşı'nda bir butikte, 20'li yaşlarında bir kızın annesine "Bu elbiseyi giyersem çok dikkat çekerim, rahat edemem" dediğini duydum. Annesi de "Haklısın kızım, zaten bir de topuklu giyersen herkes sana bakar" diye onayladı. Sanki dışarı çıkmak, kendi stilini yansıtmak suçmuş gibi. Oysa Paris'te, geçen yaz, istediğim her şeyi giydim, kimse dönüp bakmadı. Burada ise sürekli bir "acaba ne derler" endişesi var. Bazen en sevdiğim kombini sadece evde giyip ayna karşısında kendime bakmakla yetiniyorum.

Ehliyet yenileme sürecindeki bu absürtlük, benim için tam bir güzellik rutini karmaşası gibi. Hani her yeni çıkan serumu alırsın, hangisini ne zaman süreceğini şaşırırsın ya, işte ehliyet yenileme de tam öyle. 2024 Nisan’ında İzmir’de bu işe giriştim, sanki yeni bir cilt bakım trendini takip ediyormuşum gibi.

Önce biyometrik fotoğraf işi çıktı karşıma. Güzellik salonuna gider gibi, "doğal ama etkileyici" bir ifadeyle poz vermeye çalıştım. Halbuki o sırada aklımda sadece kimlik fotoğrafı için makyaj yapma rehberleri vardı. Fotoğraf stüdyosu bile sanki bir makyaj artisti edasıyla "ışık şöyle olmalı, mimikler böyle olmalı" diye talimatlar verdi.

Sonra sağlık raporu süreci başladı. Gözlerim bozuk mu, tansiyonum yüksek mi diye kontrol edilirken, kendimi bir medikal estetik uzmanının kontrolünde gibi hissettim. Her adımda "acaba bir şey çıkar mı" diye bir endişe, tıpkı yeni bir ürün denediğinde alerji yapacak mı korkusu gibi. Bu süreçte harcadığım para, en pahalı nemlendiricime verdiğim ücretten az değildi. Her şey bir yana, bu bürokratik engellerin bir güzellik rutini kadar pürüzsüz işlemesini dilerdim.

ayna_mesafesi

Tatilde en çok, yanıma almadığım o "olmazsa olmaz" kozmetik ürünlerine pişman oluyorum. Geçen yıl Antalya'da, güneş kremini unutmam yetmiyormuş gibi, saçlarımı nemlendirecek o özel yağı da atlamıştım. Akşam yemeği için hazırlanırken aynaya baktığımda, pul pul dökülen cildim ve kurumuş, taranmaz saçlarımla sanki on yıl yaşlanmış gibi hissettim. Oysa otelin marketinde satılan muadiller ne cildime iyi geldi ne de saçlarıma. O tatilde çektiğim fotoğraflarda bile yorgun bir ifade var yüzümde. Keşke çantamı hazırlarken "aman ne olacak" demeseydim, güzelliğin tatilde bile bir rutin istediğini acı tecrübelerle öğrendim.

ayna_mesafesi

Evde bitmeyen işler listesi

Cilt bakımı rutinim bile bitmeyen bir liste gibi. Önce tonik, sonra serum, nemlendirici, göz kremi… Her sabah ve akşam aynı döngü. Geçen yaz Paris’ten aldığım o meşhur markanın serumu bile tek başına yeterli olmuyor. Bitmeyen işler derken sadece temizlik değil, kendime ayırdığım bu küçük ritüeller bile bazen bir maratona dönüşüyor. Mesela geçen hafta yüzümdeki o kuruluk pul pul dökülmeye başlayınca, bir de peeling ekledim listeye. Sanki hayatımda başka bir şey yokmuş gibi.

ayna_mesafesi

Türkiye'de kadın olmak

Annem hep derdi, "Kızım, senin zamanın bizimkine benzemez, daha özgür olursun." 90'larda, Bursa'daki evimizde, o dantelli sehpa örtülerinin, misafire hazırlanan tabakların arasında büyüdüm. O zamanlar kadın dergileri bile başka bir hayattan bahsederdi, daha çok ev düzeni, yemek tarifi. Şimdiyse bakıyorum, her yerde "güçlü kadın", "kariyer sahibi kadın" başlıkları var.

Hatırlıyorum, ilk rujumu lisede gizlice sürmüştüm, bordo bir tondu. Annem görse "Ne o, gene mi makyaj yaptın?" diye kızardı. Şimdi ise 15 yaşındaki yeğenim, yüzünde kontürle geliyor yanıma, bana makyaj tüyoları veriyor. Sanki zamanın ruhu değişti, ama bazı bakışlar, o eski tınılar hala kulağımızda çınlıyor gibi.

ayna_mesafesi

Haber kanallarına güven sorunu, benim için estetik algımı bile etkileyen bir durum. Geçenlerde, Mart 2024'te, bir sabah programında cilt yenileme yöntemleri üzerine konuşuyorlardı. Bir uzman, "doğal içeriklerle evde yapılan maskeler mucizevi sonuçlar verir, kimyasallara gerek yok" dedi. Özellikle lavanta yağının sivilce izlerini tamamen yok ettiğini iddia etti, sanki bir ay düzenli kullanınca pürüzsüz bir cilt elde edilecekmiş gibi.

Benim yıllardır hassas bir cildim var. Ergenlik dönemimden beri sivilce izleriyle mücadele ediyorum. O programı izledikten sonra, sırf "doğal" diye lavanta yağını bir hafta boyunca her akşam sadece sivilce izlerinin üzerine lokal olarak uyguladım. Sonuç mu? Cildim daha da kızardı, o bölgelerde hafif bir yanma hissettim ve küçük kabarcıklar çıktı. Dermatoloğum, bunun lavanta yağına karşı bir alerjik reaksiyon olduğunu söyledi; özellikle saf lavanta yağının konsantre hali hassas ciltlerde tahrişe yol açabiliyormuş.

O günden beri, özellikle güzellik ve sağlıkla ilgili haberlerde duyduğum her iddiaya mesafeli yaklaşıyorum. Bir ürünün "doğal" olması, her zaman "güvenli" olduğu anlamına gelmiyor. Haber kanalları, bazen bilgi verirken, sanki bir ürünün yan etkisi hiç yokmuş gibi ya da herkes için aynı etkiyi gösterecekmiş gibi bir hava yaratıyor. Oysa her cilt farklıdır, her bünye farklı tepki verir. Bu durum, sadece makyaj ürünlerinde değil, cilt bakım rutinlerinde de geçerli. Bir ürünün size iyi gelmesi için, cildinizi tanımak ve doğru bilgiye ulaşmak şart. Artık duyduğum her "mucize" iddia için iki kere düşünüyorum, kendi araştırmamı yapıyorum.

ayna_mesafesi

Pazartesi sendromuyla mücadele benim için hep haftanın ritmini yeniden ayarlamak gibi. Gençlik yıllarımda, lise son sınıftayken, haftaya enerjik başlamak adına pazar akşamları mutlaka cilt bakımı yapardım. O zamanlar kozmetik ürünleri bu kadar çeşitli değildi, annemin nemlendiricisini çalar, aynanın karşısında uzun uzun incelerdim yüzümü.

Şimdi otuzlu yaşlarımdayım, rutin değişti. Pazar gecesi yatağa girmeden önce lavanta yağıyla duş alıyorum, ardından tüm vücuduma hafif bir nemlendirici sürüyorum. Sonra en sevdiğim pijama takımımı giyip, ertesi gün giyeceğim kombini hazırlıyorum. Genelde bej tonlarında, rahat ama şık bir şeyler seçerim. Pazartesi sabahı uyandığımda o hazırlık süreci olmuyor, bu da beni güne daha sakin başlatıyor. Küçük bir detay gibi görünse de, o birkaç dakikalık huzur tüm haftaya yansıyor.

Seçim dönemlerinde bizim evdeki tansiyon, cilt altı dolgudan daha hızlı yükselebiliyor. Özellikle 14 Mayıs 2023 akşamı, Eskişehir’de ailemin evinde iftar sofrasından sonra babam sandık sonuçlarını açınca tansiyon bir anda fırladı. Annem, televizyonun sesiyle yarışıyor, ben ise mutfakta limonlu suyla peeling yapar gibi ortamı yatıştırmaya çalışıyorum. “O partinin adayı çok yaşlı, cildinde kırışıklık var” diyor annem. Estetikten buraya bağlamayı sadece annem başarır zaten. Babam ise “Yıllardır şu partiden şaşmam, bizim ailede çizgi belli” diye diretiyor, sanki aile soyağacını ilkokuldan beri aynı renkle boyamışlar gibi.

2021’de kuzenim Derya ile Üsküdar’da Moda Coffee House’da otururken, Instagram storylerinde herkes oy pusulası paylaşınca konu yine seçimlere döndü. Kuzen “Sen kozmetikte yeniliğe açıksın, siyasette niye gelenekten yanasın?” dedi. Beni fondöten karıştırır gibi kutuplaştırdı. Orada anladım, moda ve siyaset arasında o kadar benzerlik var ki. Bir sezonda neon göz kalemi trend, diğer sezon mat nude; ama ailede siyaset damarı hep aynı ton.

Evde seçim akşamı maça döner. Babam ve amcam aynı odaya düşerse, WhatsApp grubu gibi anında ikiye bölünür salon. 2023’te, televizyonda sonuçlar açıklanırken, ben bir yandan avokado maskesi yapıyorum, bir yandan da annemin “Torunun var, niye şu gençlere oy vermiyorsun?” triplerine maruz kalıyorum. O kadar kişiselleşiyor ki, partilerin vaatlerinden bağımsız, sanki herkesin favori kremi var ve başkasını önerdiğinde savaş çıkıyor.

Türkiye'de yapay zeka girişimleri denince, benim aklıma 2018 yılındaki o küçük startup fuarı geliyor. İstanbul Lütfi Kırdar'daki o fuarda, bir grup genç "akıllı ayna" prototipi sergiliyordu. Aynanın karşısına geçince cilt tipini analiz edip, sana özel ürün önerileri sunuyordu. O an "işte bu!" demiştim, çünkü estetik ve teknolojinin birleşimi bana çok cazip gelmişti.

Şimdi aradan yıllar geçti, o akıllı ayna girişimi ne oldu bilmiyorum. Belki başka bir şeye evrildi, belki de battı. Ama o dönemki heves, "biz de dünyayı değiştireceğiz" diyen o saf enerji, şimdi yerini daha gerçekçi (ya da daha yorucu) bir pragmatizme bıraktı sanki. Artık herkes LLM'lerden, büyük dil modellerinden bahsediyor ama o ilk yaratıcı kıvılcım azaldı gibi hissediyorum.

ayna_mesafesi

**spor yapmaya başlayınca vücutta değişenler**

ah, o spor denen eziyetin insanı bir anda "tanrıça" yapma iddiası… ben de 2023’ün başında, yeni yıl kararları furyasına kapılıp, kendimi bir spor salonuna atmıştım. ilk iki hafta, sabahları kalktığımda sanki iç organlarım yer değiştirmiş gibi bir ağrı yaşıyordum, özellikle bacaklarım merdivenleri bir işkence aletine çeviriyordu. yürüyen bir Frankenstein gibi hissettiğimi hatırlıyorum.

sonra bir baktım, o kolumdaki jöle kıvamındaki kısım, sanki hafiften bir "şekil" almaya başlamış. aynanın karşısına geçip kasları sıkmaya çalışıyorum, sanki bir şeyler çıkacakmış gibi. tabii çıkan sadece komik bir surat ifadesi oluyor ama ben yine de umutluyum. bu süreçte yemek yeme düzenim de şaştı, artık protein tozuyla karıştırılmış yulaf ezmesi ve haşlanmış brokoli rüyaları görüyorum. hayatım bir anda bir fitness dergisi kapak fotoğrafına dönüşmeye çalışıyor ama henüz o kadar başarılı değilim.

ayna_mesafesi

hayat pahalılığına rağmen küçük mutluluklar

Geçenlerde bir markanın yeni çıkan nemlendiricisini denemek için Sephora'ya girdim, fiyatı görünce elimdeki testerı usulca yerine bıraktım. Eskiden bu tarz bir ürünü alırken bu kadar düşünmezdim, şimdi sanki her güzellik ürünü altın tozuyla yapılmış gibi geliyor. Ama yine de kendime küçük bir iyilik yapmak istedim, o parlak ambalajlı, minik el kremlerinden bir tane aldım.

O minicik tüpü çantama atınca nedense içim bir nebze rahatladı, o anlık o pahalı nemlendiriciyi alabilmiş kadar mutlu hissettim. Akşam eve gelince de hemen ellerime sürdüm, o kokuyu içime çekince günün yorgunluğunu unuttum resmen. Bazen lüks, kocaman bir şişe almak değil de, işte böyle ufacık bir dokunuşla da kendini iyi hissetmek oluyormuş.

evliliğin kimsenin söylemediği tarafları

evliliğin o pırıl pırıl, filtreli instagram karelerinin ardında, benim için en çarpıcı olan şey, kişisel bakım rutinlerimin nasıl da evrildiğidir. bekarken sabaha kadar uzanıp maskeler yapan, her hafta manikür pedikür randevusu olan ben, şimdi eşimin tıraş makinesini yanlışlıkla tırnak etime dokundurup küçük bir kan damlası akıtırken buluyorum kendimi. mesela geçen ay, cumartesi gecesi evde yalnızdım, eşim arkadaşlarıyla dışarıdaydı. makyaj masamdaki allık fırçamı aramaya başladım ama bir türlü bulamadım. sonra mutfakta, eşimin kaseye dökülmüş cips kırıntılarını temizlemek için kullandığını fark ettim. o an anladım ki evlilik, estetik kaygılarımı bile ikinci plana atmamı gerektiren bir sanat dalıymış.

Pazartesi sendromuyla mücadele benim için hep bir pazar akşamı ritüeliydi, hatta bir nevi güzellik rutini gibi. 90'larda evde annemle oturup, ertesi gün giyeceğim kıyafetleri hazırlarken, o ütü kokusuyla karışık bir hüzün çökerdi içime. O zamanlar moda dergileri çok revaçtaydı, ben de kendi kombinlerimi dergilerdeki gibi tasarlamaya çalışırdım. Bir yandan o haftanın trendlerini yakalamaya çalışırken, diğer yandan okulun o gri ve sıkıcı atmosferine hazırlanmak zorunda kalırdım.

Şimdi bile, yıllar sonra, pazar akşamları o eski hissin hafif bir esintisi geliyor. Eski bir fotoğraf albümüne bakar gibi, o günlerin makyajsız, filtrelenmemiş haliyle yüzleşiyorum. O zamanlar Pazartesi sendromuyla mücadele etmek için en büyük silahım, hafta içi kullanacağım renkli tokalarım ve farklı desenlerdeki çoraplarımdı. Küçücük detaylarla o kasvetli havayı dağıtmaya çalışırdım, adeta kendime küçük bir estetik kaçış alanı yaratırdım.

Ben ağırlık antrenmanına 2022 yazında İzmir’de başladım. İlk iki hafta boyunca hem merdiven inmek ızdırap hem de sabahları yataktan kalkmak komikti. Aynada önce trapezler belirginleşti, sonra gömleklerin omuzları dar gelmeye başladı. En bariz değişiklik açlık; akşam sekizde pirinç pilavı ikinci kez sofraya geldi. Ciltte de hafif bir parlama oldu, sanırım terledikçe arınıyor. Uyku kalitesi arttı, sabah alarmla uyanınca genelde daha dinç oluyorum. Moral kısmı ayrı bir hikaye, egzersiz sonrası ruh hali bedava terapi gibi.

ayna_mesafesi

Sokak lezzetleri denince benim için anında bir yarış başlıyor akıllarda ama gönlüm hep aynı yere kayıyor: kumpir. 2018 yazında, Ortaköy'de, o Boğaz manzarası eşliğinde yediğim kumpirin tadı hala damağımda. İçine mısır, sosis, turşu, zeytin, kaşar, yani ne varsa doldurmuştum. Yanında da buz gibi bir ayranla tam bir şölen olmuştu. Hani çoğu kişi "ıslak hamburger" ya da "midye tava" der ama o sıcak patatesin içindeki lezzet cümbüşü bambaşka bir şeydi benim için. Bir de o anı süsleyen Ortaköy'ün atmosferi var, sokak sanatçıları, kalabalık… Tam bir estetik deneyimdi aslında.

ayna_mesafesi

Tatil dönüşü bavulu açınca hissedilen o koca boşluk tam olarak neydi, anlamaya çalışıyorum. Geçen yaz ağustos ayında Bodrum'dan dönerken, bronz tenimin ve saçlarımın tuzlu dokusunun üzerimde kalmasını istemiştim. Oysa eve gelir gelmez her şey hızla değişti. Havalimanından taksiye bindiğim an bile içimde bir burukluk oluşmuştu.

Evde kapıyı açıp içeri girdiğimde o mis gibi tatil kokusunun yerini, evimin alışıldık ama bir o kadar da yavan kokusu almıştı. Banyonun aynasında kendime baktığımda, tatilin ilk günlerinde çektiğim o parlak, canlı fotoğraflardaki ben gitmiş, yerini daha soluk bir yansıma almıştı. Sanki cildimdeki o ışıltı, tatil bavulumla birlikte geride kalmıştı.

Oysa tatilde, her sabah uyandığımda ilk işim balkona çıkıp denizi izlemekti. Akşamları ise bronz bacaklarıma sürdüğüm ışıltılı yağlarla kendimi çok daha çekici hissederdim. Şimdi ise o ışıltılı yağ şişesi, banyo dolabında diğer ürünlerin arasında unutulmuş gibi duruyor. İçinde sadece birkaç damla kalmıştı, sanki tatilden geriye kalan son anılar gibi.

ayna_mesafesi kullanıcısından:

2022 yazıydı, Antalya'da beş yıldızlı bir oteldeydik. Güneş kremini çantadan çıkarmaya üşenip, "Nasılsa bronzlaşırım, hem benim cildim dayanıklıdır" diye düşünmek pişmanlıkların en güzeliydi. Akşam aynaya baktığımda kıpkırmızı, pul pul dökülen bir ten karşıladı beni. Sanki güneş beni değil, ben güneşi taciz etmişim gibiydi. O tatilin geri kalanında aloe vera jellerle dans ettim, her tarafım yanık kokuyordu. Bir daha asla o "bronz ten" hayallerine kapılıp 50 faktörsüz dışarı adım atmam, yeminliyim.

Evde bitmeyen işler listesi benim için genelde aynanın buğusunu almakla başlıyor. Her duş sonrası o buğuya bakmak, sanki çözülmesi gereken bir sır gibi geliyor. Cilt bakımı rutinime başlamak için aynayı silerim, sonra bir de bakmışım lavaboda biriken saç telleri. Onları temizlemeden serumumu sürmek içime sinmez.

Geçen hafta yeni çıkan bir maskeyi denedim, kutuyu attım ama ambalajı lavabonun kenarında unutmuşum. Sabah kalktığımda eşim "Bu ne böyle, çöp mü kutusu burası?" diye sordu. Estetiğe düşkün bir insan olarak o dağınıklık benim de gözüme batıyor ama işte, her zaman bir şeyleri atlamışım. Modanın peşinden koşarken dolap düzenlemek de bitmeyen işlerden. Yeni sezon ürünleri gelince eski kıyafetlerimi bağışlamak için ayırıyorum ama poşetler haftalarca kapının arkasında bekliyor.

ayna_mesafesi

tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları

İlk defa kendi evime çıktığımda, Beyoğlu’nda küçük bir stüdyo daireydi, 2012 yılıydı. Ailemden uzakta ilk kez tek başıma yaşıyordum. O dönemde kozmetik markasında satış danışmanı olarak çalışıyordum, eve gelince yorgunluktan elim kolum kalkmazdı. Bir akşam eve geldiğimde, sanırım bir cuma gecesiydi, makyajımı bile silmeden koltuğa yığıldım. Sabah uyandığımda etrafıma baktım, gece bıraktığım gibiydi her şey. Kimse yatağa götürmemiş, üzerimi örtmemiş. O an, o küçük dairede, makyajımın akmış haliyle bile kendime bakmanın ne kadar önemli olduğunu anladım. O günden sonra uyumadan önce mutlaka cilt bakımı rutinimi tamamlar, kendime küçük bir iyilik yaparım. Bazen de o yorgunluk hissi, tam da o anlarda, beni aynanın karşısında daha uzun tutar, kendime fısıldarım: “Bugün de atlattın, aferin sana.” Bu sessiz sohbetler, aslında tek başına yaşamanın bana öğrettiği en güzel ritüellerden biri.

ayna_mesafesi

**ilk yurt dışı seyahat deneyimi**

benim ilk pasaport damgam 2015 yazında, paris'e oldu. yıllardır pinterest panolarımda biriktirdiğim eyfel kulesi fotoğraflarıyla büyülü bir kent hayal etmiştim. havaalanında valizimi beklerken, yanımdaki kadının elindeki limited edition hermes çanta beni ilk şoku yaşattı. modanın kalbinde olduğumu o an anladım, üzerimdeki rahat jean pantolonumla kendimi bir anlık garip hissettim.

louvre müzesi'nde mona lisa'nın önündeki kalabalık, beklediğimden çok daha fazlaydı. resmin boyutu beni şaşırtmıştı, o kadar küçük olmasını beklemiyordum. sonraki gün champs-elysees'de bir kafe köşesinde oturup insanları izledim, herkesin üzerinde bir zarafet vardı. sanki herkes dergi kapaklarından fırlamış gibiydi, bu benim için tam bir estetik dersi oldu. o günden beri, seyahatlerimde sadece gezmekle kalmıyor, etrafımdaki stil detaylarına da dikkat ediyorum.

İstanbul’da bana en zor gelen şey, sessizliğin tamamen yok olması. 2022 sonbaharında Kadıköy’de eve taşındım. Sabah 06:45, sokakta bir kamyonun geri vitesi, arka fonda simitçi, çatıda martı, karşı apartmanda klima motoru. Bir yerde mutlaka biri korna çalıyor ya da yüksek sesle telefonda konuşuyor. Akşamları camı kapatınca bile sokak gürültüsü duvarlardan sızıyor. Bir arkadaşım Bahçelievler’de yaşıyor, “burada gece bile apartmanda ayak sesi var” diyor. İnsan bazen kulak tıkacıyla kahve içmek istiyor. Şehirde en ucuz şey gürültü, dağıtıyorlar.

ayna_mesafesi

İlk buluşmada yapılan klasik hatalardan biri de, bence, fazla abartılı bir makyajla gelmek. Sanki bir gece kulübüne gidiyormuş gibi, kat kat fondöten, ağır göz makyajı... Bu durum, karşı tarafa doğal olmayan, olduğundan farklı görünmeye çalışan bir imaj çizebilir. Geçen ay Nişantaşı’nda bir kafede tanıştığım bir beyle ilk buluşmamda, masaya oturduğumda sanki bir tiyatro sahnesine çıkacakmışım gibi hissettim. Bordo ruj, simli farlar... Oysa ben, günlük hayatımda daha sade makyajı tercih ederim.

Bir diğer hata da, buluşmaya sanki bir defileye gelir gibi giyinmek. Örneğin, çok yüksek topuklular, aşırı dekolteli bluzlar... Elbette şık olmak önemli ama rahatlık da göz ardı edilmemeli. 2023 yazında Bodrum’da bir restoranda ilk kez bir araya geldiğim bir beyefendi, sanki kırmızı halıda yürüyormuş gibi bir elbiseyle gelmişti. Masaya oturmak, kalkmak hatta yemek yemek bile zorlanıyordu. Ben o anlarda, estetik ve rahatlığın dengesini bulmanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım.