Kardeş kıskançlığının yetişkinliğe etkisi

Küçükken annem bir tabak makarna koyardı, abiminki hep bir kaşık fazla gelirdi. Ben de o yaşta ekonomiyle tanıştım, hisse senedi gibi gözüm abimin tabağında. Şimdi Almanya’da markette biri önümde son indirimli sütü alınca içimden hâlâ “kesin abimdir” diyorum. Kardeş kıskançlığı öyle bir şey ki, 30 yaşımda hâlâ paylaşım adaletsizliğinin travmasını Lidl reyonunda yaşıyorum. Çocukken evde adil bölüşüm yoksa, yetişkin olunca da otobüste koltuğu önce kapana kıl oluyorsun. Annem hala ikiye bölerken gizlice tartıyor, ben hâlâ şüpheyle bakıyorum.

Annem 90'ların ortasında, Adana'da, iki çocuğu markete gönderdiğinde simit parası için minik bir yarış başlardı. O gün bugündür, bir şey paylaşınca hep içimde tuhaf bir hesap makinesi çalışıyor. Kardeşim yeni telefon alınca, ben neden hala eski modelle idare ediyorum diye içten içe hesaplaşmaya giriyorum. Sonra iş yerinde, biri terfi alınca eski o çocukluk refleksi yine geliyor, içten içe “ben de hak ettim” diyorum. Çocukken “o neden daha büyük dondurma yedi” diye başlayan şey, yetişkin olunca “ben neden daha az takdir alıyorum”a evriliyor. Adana’daki o market köşesi, bazen 34 yaşında ofis koridorunda yeniden karşıma çıkıyor.

Kardeş kıskançlığı çocukluktan yetişkinliğe taşınıyor ve ilişkileri zehirliyor, benim deneyimimde. 1998'de, annemin Ankara'daki evinde kardeşimle oyuncakları paylaşamadığımız için haftalarca konuşmazdık. Yetişkinlikte bu, benim gibi bakım işlerinde çalışanlarda aile bağlarını zayıflatırken, kıskançlık yaşamamış arkadaşlarımın iş ortaklıkları daha sorunsuz ilerliyor. Benim gözlemim, bu duygular bastırılsa da, orta yaşta patlak veriyor.