Ev egzersizleriyle form tutmak

ev egzersizleriyle form tutmak; birçoğumuzun ya salgın döneminde ya da bahanelerimiz tavan yaptığında başvurduğu bir çözüm yolu. benim bu konudaki deneyimim eylül 2021'de ankara'daki evimde başladı. o dönemde salona gitmeye üşeniyordum ve "evde de olur mu ya" diye düşünüyordum.

tabii ki evde kas kütlesi inşa etmek, özellikle başlangıç seviyesinde, gayet mümkün. ben dumbell setimi ve direnç bandımı sipariş ettim, youtube'dan bir program buldum. ilk iki ay bayağı iyi sonuçlar aldım, özellikle omuzlarımda ve kollarımda gözle görülür bir gelişme oldu. ama sonra işler değişti. aynaya baktığımda kendimi sürekli aynı görmeye başladım. o "pump" hissini alamıyordum, motivasyonum düşüyordu. sanki bir duvara çarpmış gibiydim. salondaki ağırlık makinelerinin ve çeşitliliğin yerini tutmuyor, özellikle bacak antrenmanları işkenceye dönüyordu. evde maksimum verim alabileceğim bir noktaya gelmiştim ve daha ileri gitmek imkansız gibiydi.

ev egzersizleri, bir yere kadar seni taşır. ama gerçek bir gelişim ve kas kütlesi artışı istiyorsan, bir noktadan sonra spor salonunun ağırlıklarına ve ekipmanlarına ihtiyaç duyuyorsun. ben nisan 2022'de tekrar salona yazıldım, o zamandan beri de düzenli olarak devam ediyorum. evde sadece hafif kardiyo veya esneme yapıyorum.

ev egzersizleriyle form tutmak

aman tanrım, ev egzersizleri mi? sanırım bu, 2020 baharında bir avuç insanı "yeni normale" hazırlayan, karantina döneminin en parlak fikirlerinden biriydi. o zamanlar hepimiz, sanki evimizin salonu bir anda virgin active’e dönüşecekmiş gibi, youtube’daki o kaslı amerikalı antrenörlerin peşinden koşuyorduk. hani şu "no equipment needed!" diye bağırıp sonra seni şınav çekmeye zorlayan tipler var ya, heh işte onlardan bahsediyorum. ben de o furyaya kapılanlardandım, itiraf edeyim. mutfak masasını kenara çekip, kahve sehpasını da ittirerek kendime bir metrekarelik "spor salonu" yaratmıştım.

hatırlıyorum da, ilk hafta çok hevesliydim. sabah uyanır uyanmaz pijamalarımla yere seriliyorum, o meşhur 7 dakikalık karın egzersizini yapıyordum. bir süre sonra, o 7 dakika sanki 7 saat gibi gelmeye başladı. üstelik karın kaslarım hala bir baklava dilimi gibi değil, aksine daha çok poğaça gibiydi. bir de o squatlar vardı, dizlerimi büküp büküp kalkıyordum, sanki bir sandalyeye oturacakmışım gibi ama sandalye yoktu. komşular muhtemelen benim deli olduğumu düşünüyordu, zira alt kata sürekli "küt küt" sesleri geliyordu.

bir gün, eşimin doğum günü için aldığım o gösterişli, parlak pembe dambılları elime aldım. "artık daha ciddiyim" dedim kendime. ama o dambıllar sadece iki gün boyunca koltuk kenarında oturdu, sonra bir şekilde yatağın altına doğru yuvarlandı ve bir daha yüzlerini görmedik. sanırım evdeki eşyalar da benim spor hevesimden sıkılmıştı. bu arada, o youtube antrenörlerinin evleri hep o kadar ferah ve aydınlık ki, sanki egzersiz yapmak için yaratılmış. benim salonumda ise iki kanepe, bir tv ünitesi ve eşimin bitmek bilmeyen bitkileriyle dolu bir pencere önü var. yani o "geniş alan" hayali biraz zor.

en komiği de, evde egzersiz yaparken bir yandan da işlerimi halletmeye çalışmaktı. bir taraftan plank pozisyonundayım, diğer taraftan da telefondan gelen e-postalara bakıyorum. sonra bir bakmışım, kargo gelmiş, kapıya koşuyorum. yani o "kesintisiz odaklanma" durumu evde pek mümkün olmuyor. spor salonuna gidince en azından kafanı dağıtacak başka bir şey olmuyor, sadece o demir yığınları ve terli insanlar var. evde ise, bir yandan lunge yaparken, diğer yandan da "akşam yemeğine ne yapsam?" diye düşünmek zorundasın.

1995'te, annemin Ankara'daki evinde her sabah saat 7'de uyanır, oturma odasındaki eski halının üstünde 20 şınav çekerdim. O yıllarda spor salonları lüks sayılırdı, ben de televizyondaki basit jimnastik programlarını takip ederek formumu korurdum. Bir keresinde, yaz tatilinde haftada üç kez mekik ve plank ekleyince bel çevremi 5 santim incelttim. Ev egzersizleri hâlâ en güvenilir yol, teknolojiye gerek yoktu o zamanlar.