Fanatikliğin sınırları

fanatiklik dediğin şeyin sınırı yok aslında, kendi kurallarını kendi belirliyor. 2012'de eskişehir deplasmanına 11 kişi bir doblo ile gitmiştik, arabada nefes almak bile lüks. biri şortunu koltuğa bağlamış, bayrak yerine salladı. herkes forma üstüne mont giymiş ama içten içe, ben daha çok seviyorum havası. maç bitiyor, biri ağlıyor, diğeri hakeme sövüyor, üçüncüsü eskişehirsporlu iki çocukla selfie peşinde.

bir de işin tribün dışı kısmı var. sosyal medyada galatasaraylı bir arkadaşım vardı, adama doğum gününde fenerbahçeli pasta yapmışlar, pastayı çöpe attı. whatsapp grubunda her yenilgiden sonra sessizliğe gömülen tipler, galibiyette statta maraton koşucusu gibi.

mesela amcam 65 yaşında, beşiktaşlı. torununun adını bile quaresma koyacaktı, yengem zor tuttu. şehir değişikliklerinde ilk baktığı şey: bu ilçede beşiktaş derneği var mı? cenazede bile atkı takan adam gördüm.

yani sınır yok, çizgiyi isteyen kendi çiziyor. bazısı için bayrak, bazısı için doğum günü pastası, bazısı için işten izin almak. kimisi için ise sadece skor tabelası. ben 90+4'te yediğimiz golle günümü yakardım. başkası "hayat devam ediyor" derdi. aradaki fark işte fanatiklik dediğin.

Fanatikliğin sınırları nerede çiziliyor, diye soruyorum kendime her spor etkinliğinde. Mesela 2014'te, İstanbul'da Beşiktaş taraftarı olarak bir derbi maçına gitmiştim, biletim tribünün en ön sıralarındaydı ve etrafımda bağıran kalabalık arasında kendimi kaptırmıştım. Maçın ortasında bir gol sonrası herkes ayağa kalktı, ben de eski bir arkadaşımı gördüm tribünde, o kadar coşkuyla sarıldık ki, neredeyse güvenlik araya girecekti.

Ama o gün fark ettim ki, fanatiklik bazen mantığı silip atıyor; örneğin, aynı arkadaşla maç sonrası trafikte saatlerce sıkıştık, oysa arabayla gitmek yerine metroyla gelsek daha akıllıca olurdu. Benim gibi ev bakımına düşkün biriyim, bilirsiniz, lekeyi silmek için saatler harcarım, ama spor fanatizmi de benzer bir saplantı yaratıyor. 2018 Dünya Kupası finalini evde izlerken, koltuğa yapışmıştım resmen, sonradan temizlemek için bir saati gözden çıkarmıştım. Bu aşırı bağlılık, hayatın diğer parçalarını ihmal ettiriyor; geçen yıl bir arkadaşımın maça giderken işini kaçırması gibi, oysa ben her zaman dengeyi korurum, mesela spordan sonra hemen evi toparlarım. Fanatiklik eğlenceli olsa da, sınır aşıldığında sadece yorgunluk kalıyor geride.

bedelli_yapip_pisman

fanatikliğin sınırları

bedelli askerlikte tanıştığım çorumlu bir çocuk vardı, fenerbahçe formalıydı sürekli. kantinde maç izlerken gol yedik, çocuk çay tepsisini devirip "koyduk mu lan size orospu çocukları!" diye bağırmıştı. maç bizimdi, fenerbahçe gol yemişti. anlamadım neye sevindiğini. 21 gün orada kışlada, bu saçmalık yüzünden onbaşıdan fırça yemiştik. sonra öğrendik, çocuk aslında galatasaraylıymış. fenerbahçe forması giyip provokasyon yapıyormuş. insan bazen neye inandığını unutur gibi oluyor.