ayna_mesafesi
tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları
İlk defa kendi evime çıktığımda, Beyoğlu’nda küçük bir stüdyo daireydi, 2012 yılıydı. Ailemden uzakta ilk kez tek başıma yaşıyordum. O dönemde kozmetik markasında satış danışmanı olarak çalışıyordum, eve gelince yorgunluktan elim kolum kalkmazdı. Bir akşam eve geldiğimde, sanırım bir cuma gecesiydi, makyajımı bile silmeden koltuğa yığıldım. Sabah uyandığımda etrafıma baktım, gece bıraktığım gibiydi her şey. Kimse yatağa götürmemiş, üzerimi örtmemiş. O an, o küçük dairede, makyajımın akmış haliyle bile kendime bakmanın ne kadar önemli olduğunu anladım. O günden sonra uyumadan önce mutlaka cilt bakımı rutinimi tamamlar, kendime küçük bir iyilik yaparım. Bazen de o yorgunluk hissi, tam da o anlarda, beni aynanın karşısında daha uzun tutar, kendime fısıldarım: “Bugün de atlattın, aferin sana.” Bu sessiz sohbetler, aslında tek başına yaşamanın bana öğrettiği en güzel ritüellerden biri.
tek başına yaşamanın kimsenin anlatmadığı tarafları
İlk defa kendi evime çıktığımda, Beyoğlu’nda küçük bir stüdyo daireydi, 2012 yılıydı. Ailemden uzakta ilk kez tek başıma yaşıyordum. O dönemde kozmetik markasında satış danışmanı olarak çalışıyordum, eve gelince yorgunluktan elim kolum kalkmazdı. Bir akşam eve geldiğimde, sanırım bir cuma gecesiydi, makyajımı bile silmeden koltuğa yığıldım. Sabah uyandığımda etrafıma baktım, gece bıraktığım gibiydi her şey. Kimse yatağa götürmemiş, üzerimi örtmemiş. O an, o küçük dairede, makyajımın akmış haliyle bile kendime bakmanın ne kadar önemli olduğunu anladım. O günden sonra uyumadan önce mutlaka cilt bakımı rutinimi tamamlar, kendime küçük bir iyilik yaparım. Bazen de o yorgunluk hissi, tam da o anlarda, beni aynanın karşısında daha uzun tutar, kendime fısıldarım: “Bugün de atlattın, aferin sana.” Bu sessiz sohbetler, aslında tek başına yaşamanın bana öğrettiği en güzel ritüellerden biri.
33