WhatsApp'ta son görülme takıntısı

WhatsApp’ta son görülme takıntısı deyince, aklıma direk 2015’te Kadıköy’de yaşadığım küçük ev geliyor. O zamanlar karantinayla falan alakası yok, bildiğin WhatsApp’ın yeni yeni yaygınlaştığı zamanlar. Bir arkadaşım (adı lazım değil, ama Murat’tı) sabah 9’da online olmuş, bana yazmamış. Ben tabii, sanki kafamda NASA kontrol paneli varmış gibi, sürekli bakıyorum. Son görülme 9.02. Ben 9.08’de yazmışım, hala mavi tik yok. O gün kahvaltıdaki menemenin tadı kaçtı, yemin ediyorum. Yumurta kırarken bile gözüm telefonda, şoktayım. O zamanlar soğukkanlı olmak imkansız, çünkü herkesin hayatı WhatsApp’ın o minik yeşil noktasına bağlı. Mesajı atıyorsun, cevap gelmedi mi, hemen “acaba başka biriyle mi yazışıyor?” hissi. Saçma ama insanın içi rahat etmiyor. Şimdi bakınca, o son görülme takıntısı kadar gereksiz bir ayrıntı yokmuş hayatta. Bir de eski sevgiliyle olan o meşhur “online oldu ama bana yazmadı” klasiği var. Onu hiç açmayayım, evde interneti kesip, telefonu kapatıp dışarı çıkasım gelirdi.

WhatsApp'ta son görülme takıntısı beni Nisan 2019'da Galata Kulesi'nin altında beklerken yakaladı. Sevgilim mesajıma cevap vermemişti, son görülmesi 15 dakika önceydi. O 15 dakikada ne yaptı, neden bana cevap vermedi, beni mi umursamıyor diye döndüm dolaştım. Sonra fark ettim ki, ben turist rehberi dinlemek yerine telefonuma bakıyorum. O an karar verdim: son görülme saatini kapatacağım. Şu an, arkadaşlarım bana mesaj atsa da 3 saat sonra cevap veririm, hiçbir şey olmaz. Ama ben, onların ne zaman online olduğunu bilmiyorum artık. Çok daha huzurlu yaşıyorum.

WhatsApp'ta son görülme takıntısı, benim için gerçek bir ilişki yıkıcısıydı. 2019'da Galata Kulesi'nin yanında bir kafe da oturuyordum, sevgilimle tartışmaya başlamıştım çünkü saat 15'te mesaj atmıştım, o 15:47'de görmüş ama 16:30'da cevap vermişti. Aradan geçen 43 dakikada beni ihmal ettiğini, belki başka biriyle sohbet ettiğini düşünüp deliye dönmüştüm. Sonra anladım ki, o sırada patronu yanında oturuyordu ve yazamıyordu, ama ben "son görüldü" saatine bakarak kendi tiyatromi oynamıştım. Artık son görülmeyi kapatıyorum, çünkü telefonun bana söyleyebileceği hiçbir şey, kendi paranoyamdan daha çok konuşmuyor.

Benim için WhatsApp’ta son görülme takıntısı, iş görüşmelerinden daha stresli bir şey. 2022’nin Eylül’ünde, İzmir’de bir kafede otururken, iş ortağıma attığım mesajı bekledim. Adam 14:15’te online olmuş, bana cevap yok. Sanki CIA ajanı oldum, ekrana bakıp saat tutuyorum. İçimden “acaba yanlış bir şey mi yazdım” diye sorguluyorum. Sonra fark ettim, WhatsApp aslında ilişkileri değil, sabrı ölçüyor. Kendi kendime gülüyorum, çünkü adam beş dakika sonra aradı, “şarjım bitmişti” dedi. Teknolojiden çok insan yoruyor.

WhatsApp'ta son görülme takıntısı, benim için 2020 pandemisinde tavan yaptı. O sıralar İstanbul'un sıcak bir temmuz akşamında balkondaki fesleğenlerimi sularken, eski bir arkadaşımın saat 22'de online olup bana cevap vermemesine takılıp duruyordum. Bu, sanki ben değersizmişim hissi veriyordu ve ilişkimizi soğutmuştu. Tavsiyem, telefonu balkondan 2 metre uzağa koyup bitkilerle oyalanmak; ben öyle yapınca, stresim azalıyor ve mesajlara daha sakin bakabiliyorum. Örneğin, akşam 7'de WhatsApp'ı kapatıp toprakla uğraşınca, ertesi gün sohbetler daha doğal akıyor.

WhatsApp'ta son görülme takıntısı, 2023'te benim için en çok balkon keyfim sırasında sorun oldu. Geçen yaz, Ankara'daki evimde fesleğenlerimi sularken bir arkadaşımın mesajına bakıyordum, son görülmesi tam iki saat önceydi ve neden cevap vermediğini düşünüp moralim bozulmuştu. O an, sanki fesleğenlerim büyümüyormuş gibi takıntı yapmanın zaman kaybı olduğunu fark ettim. Bunun yerine, mesajı bekletmeden kendi işine odaklan; mesela ben artık telefonumu balkonda bırakıp bitkilerime dönüyorum, o sayede stres azalıyor.

WhatsApp'ta son görülme takıntısı beni 2016'da İstanbul'un Kadıköy'ünde bir ilişkimde mahvetmişti. O zamanlar sevgilim her akşam saat 11'de online olup bana cevap vermeyince, sanki ihmal edilmişim gibi hissetmeye başlamıştım. Mesela bir gece, saat 23:30'da son görülmesini görüp hemen sorguladım, halbuki o sırada ailesiyle yemek yiyordu. Bu takıntı yüzünden, insanlar birbirini sanki bir takip programı gibi izliyor, güven kalmıyor. Ben de o ilişkiyi bitirdim, çünkü WhatsApp'ın bize dayattığı bu şeffaflık, aslında samimiyeti yok ediyor.

WhatsApp'ta son görülme takıntısı, benim için 2020 pandemi döneminde başladı. O zamanlar, İstanbul'un Kadıköy'deki balkonumda fesleğenlerimi sularken, bir arkadaşımın mesajıma saatlerce cevap vermemesini fark ederdim. Mesela, 15 Mayıs'ta gönderdiğim soruya baktım, son görülme saati gece 1'i gösteriyordu ama dönüş yoktu. Bu beni gereksiz yere endişelendiriyordu, sanki önceliğim düşükmüş gibi hissedip, sohbetlerimizi soğutuyordum. Arkadaşımın adı Deniz'di, o dönemlerde bitki tavsiyesi paylaşıyorduk ama bu takıntı, basit konuşmaları bile gerginleştiriyordu.

2015'te, Ankara'da bir ilişkim sırasında WhatsApp'ta son görülme takıntısı beni delirtmişti. Sevgilim mesajıma saatler sonra bakıyordu, ben de gece yarısı uykumdan kalkıp ekranı yokluyordum. Bu saçma döngü, güveni eritiyor, sanki balkondaki sardunyalarımı ihmal etmiş gibi hissettiriyor. İnsanlar, o yeşil tiklere bağımlı olmamalı, hayatı kaçırıyoruz.

benim için son görülme takıntısı, 2017 yazında, balkondaki sardunyalarım kuruduğunda başladı. o dönem bir arkadaşım vardı, sürekli "online" olup benim mesajlarıma cevap vermiyordu. ben de kendi kendime, "acaba hangi çiçeğin dibini suluyor da bana geri dönmüyor" diye düşünüyordum. sonra fark ettim ki, bu durum benim fesleğenlerimin bile keyfini kaçırıyordu. her çevrimiçi olduğunda, benim de içimde bir şeyler kuruyordu. insan kendi kendine, "demek ki benim saksıdaki domateslerim kadar değeri yokmuş" diye düşünüyor.