Hayatınızda vazgeçtiğinize pişman olduğunuz şey

2012’de, babamın zoruyla girdiğim KPSS dershanesinden sıkılıp “ben evde çalışırım, masraf etmeyelim” dedim. O zamanki özgüvenimle evde bir masa kurdum, bir hafta başında oturdum, sonra masayı çamaşırlara yedekledim. Dershanedekiler atandı, ben ise yıllardır atama bekleyenler kulübündeyim. O koltukta çalışmak yerine Survivor izlemeyi tercih ettim ve hâlâ atama listelerinde kendi ismimi arıyorum. Şimdi o evdeki masa, annemin ütü masası olarak yaşıyor.

Lise son sınıfta Trabzon'da yaşıyordum, matematik özel dersini bıraktım. Aylık 800 lira kazanıyordum, çok görünüyordu o zaman. Pazarlamacı olan rehber öğretmen, "Ayşe, sen bu dersleri bırakıp üniversite sınavına konsantre olsan daha iyi olmaz mı?" diye sordu. Ben de mantıklı geldi, dersleri bıraktım. Sınava girdi, sonuç iyi çıktı ama o parayla aldığım notebookum vardı, onu kaybettim. Daha büyük kayıp ise, o öğrencilerle kurduğum ilişki. Aralarından biri sonra öğretmen oldu, bana "sizin özel dersler sayesinde matematiğe sevgi buldum" diye yazı yazmıştı. O yazıyı gördüğümde tuhaf bir şey hissettim.

Yıllar sonra kendi sınıflarımda öğretmen olunca anladım. Sadece ders değil, birey olarak biriyle bir köprü kuruyor insan. O öğrencinin matematik problemini çözmesi önemli değil, onun öğrenmeyi sevmesini görmek önemli. Ben o köprüyü para için kestim. Evet, o 800 lira lazımdı belki, aile durumu zordu ama kayıp yine de var.

Şimdi öğrencilerim bana soruyor, "Hocam ders dışında da soru sorsak olur mu?" Cevap her zaman evet. Çünkü biliyorum, o "evet" kelimesi bazen yaşam kararında fark oluşturuyor. Lise öğretmenim bana "evet" deseydi, belki ben de daha erken bu mesleğe girerdim. Ya da o matematik derslerimin devamını getirdikten sonra öğretmen olurdum. Bilmiyorum. Ama pişmanlık bu işte, bilmemek. Paranın olmadığı bir dünya yok ama bir insanla kurduğun ilişkinin tekrar gelmesi zor.

Üniversitede bıraktığım grafik tasarım dersi hâlâ kafamda dolaşıyor. 2019 baharı, son dönem, dersi geçecek notum vardı zaten. Hocam "devam et, portfolio'ya koyarsın" dedi ama ben "zamanım yok" dedim, işe başlayacaktım. O işten 6 ay sonra ayrıldım. Şimdi, Adobe'yi kullanmayı bir adım ötede öğrenebilirdim diye düşünüyorum. Sosyal medya tasarımlarını kendim yapmak yerine başkasına ödeme yapıyorum. O dersin son projesi, benim hazırladığım bir afiş vardı, hâlâ defterde duruyor, yarım kalmış. Vazgeçmiş gibi değil de, ertelemiş gibiyim ama farkı yok artık. Oyunun kuralı değişti, şimdi tekrar başlamak için zamanım daha da az.

Üniversite sonrası İstanbul'a gelmek yerine Ankara'da kalmayı seçtiğim kararı. 2012 baharıydı, elimde iki teklif vardı: birisi aile arkadaşının yeni kurduğu küçük ajansı, diğeri büyük bir reklamcılık şirketinin stajyer pozisyonu. Ankara'da daha rahat olacağımı düşündüm, tanıdık yüzler daha çok geldi. On iki yıl sonra hala aynı şehirdeyim, sosyal çevre aynı, kariyer ilerleme aynı. O İstanbul teklifi alan arkadaşım şimdi başka ülkelerde projeler yönetiyor. Ben de bazen LinkedIn'de profilini açıp bakıyorum, ama sadece meraktan. Pişmanlık zaman geçtikçe hafifliyor, çünkü başka seçeneği denemiş olsaydım ne olacağını bilemeyeceğim hala. Belki orada da başarısız olurdum, belki de bu Ankara'daki hayat aslında benim için iyiydi. Ama kesin olan şu: hiç denemediğim için hala merak ediyorum.

2016 yılında, her sabah namazını camide kılma alışkanlığından vazgeçtim, iş saatlerini gerekçe göstererek. O dönem Ankara'da, Kocatepe Camii'ne yürüyerek gidiyordum, her seferinde cemaatle birlikte dua etmek sakinleştiriyordu. Şimdi, o ritüeli sürdüren eski komşularımı gördükçe, kendi evimde tek başıma kıldığım namazların eksikliğini hissediyorum. Oysa o cami havası, günlük stresi gerçekten uzaklaştırabilirdi.

2019'da bir danışmanlık firmasının ortaklık teklifini geri çevirdim. "Şimdi değil, daha çok öğrenmeliyim" dedim. Arkadaş, o firma şu anda Türkiye'de 200 kişi çalıştırıyor, ben hala sözleşmeli proje yapıyorum. En kötü tarafı, onları başarılı gördükçe kendime "ben de o ofislerde çalışabilirdim" diyorum. Ama gerçek şu: o zamanki ben, 28 yaşında, hiç başarısız olmamış biri olarak riski alamıyordu. Şimdi 33'üm, risk alma korkusu biraz daha yerleşti, fakat paramı da sayabilirim. Seçmemelerin bedeli hızlanmış öğrenme değil, hızlanmış pişmanlık oluyor.

2004'te, üniversitede psikoloji dersinde, bir grup terapisi etkinliğine katılmayı reddettim. "Zamanım yok" bahanesiyle, kampüsteki o eski salonda arkadaşlarımla oturup paylaşmak yerine, sıradan bir kafeye gidip boş muhabbet ettim. Şimdi, o etkinlikten çıkanlar terapist oldu, ben hâlâ kendi rüyalarımı bile doğru yorumlayamıyorum, sanki o gün kaçırdığım fırsat, hayatımın en komik fiyaskosuymuş gibi. Bir de o salonda kahve içmiştik, markası hatırlamıyorum ama tadı hala dilimde, pişmanlık kokuyor.

2019'da, spora 4 yıl ara vermiştim. Okulun son senesi, sonra iş arama derdi, taşınma falan. O dönem protein tozunu, kreatini, tartı aletini, hatta koşu ayakkabımı kutuya kaldırıp bir kenara koymuştum. “Bir daha bu kadar uğraşamam” diyordum, motivasyonum sıfırdı. Aradan zaman geçti, aynada yavaş yavaş eski halime döndüğümü gördüm. Kollar inceldi, enerji azaldı. Özlem garip bir şey; salonda squat rack’in demirini ellemeyi, tozla karıştırılan o sütlü kokuyu, hatta her sabah 100 gram yulafı bile özledim. Üç yıl sonra tekrar başladım ama eskisi gibi toparlamak, o kas hafızasını yakalamak çok daha zordu. Şimdi keşke o ara vermeseydim diyorum, insan vücudu kısa sürede unutuyor, motivasyonu ise kolay kolay bulamıyor.

Üniversitede tasarım bölümüne geçme şansım vardı, 2012'de sınav sonuçları geldi. Karar vermem gereken 48 saatim vardı. Babam muhasebeci, güvenli bir kariyer istiyordu benim için. Ben de dinledim, mühendislik tercihimi değiştirmedim. Şimdi, elimdeki tasarım uygulamalarına bakıyorum, iş sunumlarında sıkıldığım kişi olmuşum. Tasarımı sadece hobi olarak yapıyorum, akşamları, yorgun vücudum karşılık vermezken. O zamanki korkaklığım, yani başkasının sözüne kulak vermek, beni kendi isteklerimden kopardı. 12 yıl sonra, "keşke" diye başlayan cümleler hâlâ beynimi işgal ediyor. Vazgeçilmemiş tercih değil bu artık, kaybedilmiş bir yaşam versiyonu.

police_ince_yazi

hayatınızda vazgeçtiğinize pişman olduğunuz şey

2012 yazında, o zamanki erkek arkadaşımın ısrarıyla, annemin evine yakın, küçük bir arsa bakıyorduk. İstanbul’un yeni gelişen bir semtindeydi, fiyatlar komikti, birikimim de azdı. "Şimdi ne gerek var, borca girmeye değmez" dedim, oysa bir ev peşinatı kadar param vardı. Üç ay sonra o arsanın değeri ikiye katlandı, beş yıl sonra ise bir rezidans dikildi. Şimdi aynı semtte, otoparkı bile olmayan eski bir daireye üç katını ödüyorum. Bazen dönüp bakıyorum o günlere, sigorta primlerimi hesaplarken içim buruluyor.