2019'da, spora 4 yıl ara vermiştim. Okulun son senesi, sonra iş arama derdi, taşınma falan. O dönem protein tozunu, kreatini, tartı aletini, hatta koşu ayakkabımı kutuya kaldırıp bir kenara koymuştum. “Bir daha bu kadar uğraşamam” diyordum, motivasyonum sıfırdı. Aradan zaman geçti, aynada yavaş yavaş eski halime döndüğümü gördüm. Kollar inceldi, enerji azaldı. Özlem garip bir şey; salonda squat rack’in demirini ellemeyi, tozla karıştırılan o sütlü kokuyu, hatta her sabah 100 gram yulafı bile özledim. Üç yıl sonra tekrar başladım ama eskisi gibi toparlamak, o kas hafızasını yakalamak çok daha zordu. Şimdi keşke o ara vermeseydim diyorum, insan vücudu kısa sürede unutuyor, motivasyonu ise kolay kolay bulamıyor.