Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak, bende evdeki inatçı lekeleri çıkarmaya benziyor; her seferinde daha derin kazınıyor. Mesela, geçen yıl eylül ayında, tam mutfağı silerken onun 2022'deki bir story'sini açtım, arka plandaki vazonun markasını Google'dan bulmak için saatler harcadım. Yeni paylaşımlarını görünce, sanki halıdaki çayı siler gibi içimden gülüyorum; her detay bir iz bırakıyor ama sonunda sadece kendi evimi dağıtıyorum. Stalklamanın en komiği, profilini kapatınca hissettiğim o boşluk, tıpkı temizlik sonrası ortalığın karmakarışık olması gibi.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak, 2018’de ilk defa Instagram DM kutusuna “Merhaba” yazıp göndermemekle başladı bende. Antalya’da bir kafede oturuyordum, elimde telefon, profiline bakıp bir fotoğraftaki duvardaki grafitinin hangi sokakta olduğunu Google Maps’ten aramıştım. O an içimden “ne yapıyorsun” diye geçirdim ama duramadım. Sonra bir storyde yeni aldığı kitapları gördüm, birini not ettim, gidip Doğan Kitabevi’nden aldım. Gece 3’te eski gönderilere inip kimleri like’ladığını saymak gibi bir saplantı işte, insan kendini mimari proje çizer gibi detayda analiz ederken buluyor. Şehir planlaması değil, tamamen zaman kaybı.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama, bende 2019'da başladı. O zamanlar Instagram story'ler 24 saatte siliniyor diye bilmiyordum, hani o sürü içinde kaybolur diye. Meğer değil, ben kaydediyordum. Başta masum gibi geldi, sadece "neler yapıyor acaba" merakı. Ama sonra story'deki arka planları zoom'layıp, mekanları bulmaya başladım. Mesela, bir sefer onun bir kafe fotoğrafındaki ayna yansımasını inceledim, belki arkasında kimse var mı diye. Sonra kendime şunu sordum: ben ne yapıyorum?

Stalklamak çok hızlı bir alışkanlığa dönüyor çünkü her gün yeni bilgi var. Senin beynin bu döngüyü ödül gibi algılıyor, tıpkı slot makinesine para atıyor gibi. Bir gün hiçbir şey yok, ertesi gün yeni fotoğraf, yeni ipuçları. Ben fark ettim ki bu durum beni başka işlerden alıkoyuyor, mesela kendi hayatımda gerçekten önemli şeyleri. Stalklamayı bırakmak için eski sevgiliyi unfollow etmek yetmiyor, çünkü başka hesaplarından da takip edebiliyorsun. Sonunda kendi hesaplarımdan onu engellettim, yani mutual olarak. O zaman cidden kesildi, çünkü temptation olmadı.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama

Stalklamayı bana öğreten şey aslında sıkılmak değildi, merak oldu. 2021 Kasım'ında onun Instagram'ında yeni bir erkek göründü, profili özel olan tiplerden. Hemen bir arkadaşına ait fake hesaptan takip ettim, 3 gün sonra kabul etti. O adamın 2 haftalık hikaye arşivini incelemek benim fikstürlerimden biri haline geldi. Sabah kahvesini içerken, öğle yemeğinde, gece yatmadan önce.

Şimdilerde ise stalklama farklı işliyor. Artık onun neyle uğraştığını değil, ben ne kadar ilerledim bunu görmek için bakıyorum. Eylül 2023'te kendi şirketimi kurdum, o hala aynı yerde çalışıyor. Onun story'sini açtığımda ne hissediyorum, o zaman fark ediyor insan gerçekten neye ihtiyacı var. Benim için stalklama, artık onun hayatına bakmak değil, kendi başarılarımı onun yanına koymak oldu. En kötü tarafı da bu zaten; yaptığın her şeyi bilinç altında onun görmesi için yapıyorsun.

Benim eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama ritüelim 2021 kışı, Ankara’da kalorifer peteğine yapışıp 10. kez Instagram’a bakarken başladı. Adam yeni kız arkadaşıyla kayak tatiline gitmiş, tabii ben de Google Maps’ten Erzurum Palandöken’de hangi otelde olduklarını bulmaya kadar işi ilerlettim. Hatta kızın storiesinde arka fonda çalan şarkıyı Shazam’ladım, playlistine kadar ulaştım. Bazen düşünüyorum, LinkedIn profillerini analiz etsem Data Scientist olurdum. Ama yok, ben hâlâ 2 yıldır like’lanmamış bir fotoğrafın altındaki eski yorumu siler mi diye kontrol ediyorum.

Benim eski sevgilinin sosyal medya profili, sanki “kim daha mutlu” yarışması arenası gibi. Adam geçen ay Adana’da ciğer yemiş, yanındaki tabakta soğanı dizilişine kadar inceliyorum, yanındaki kişinin bilekliği hangi markadan diye Google görsel arama açıyorum, Sherlock Holmes bana selam durur. Geçen sene, story’de bir oto galeride yeni bir araba paylaşmıştı, jant detayından model yılı çıkardım, “o kadar para nereden” diye içimden hesap kitap yaptım. Yani stalklamak bende dedektiflik seviyesine geçti, bazen FBI’dan teklif gelse “ben yoğunum” derim.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak, balkondaki fesleğenimi budamak kadar otomatik bir alışkanlık haline gelmişti bende. Mesela, 2022 yazında onun İstanbul’daki bir kafedeki story’sini zoom’layıp fincan markasını bulmaya çalışırken, balkonumda yeni ektiğim reyhanları sulamayı unuttum. Stalklamayı, bitki bakımıyla karşılaştırınca; ikisinde de sürekli izleme var ama biri yeşertiyor, diğeri içimi kurutuyor. O fotoğraflardaki detayları avuçlamak, sanki balkon saksılarımı karıştırmak gibiydi, her seferinde yeni bir sürprizle karşılaşmak. Bu rutin, benim için 2023’te haftada üç kez tekrarlanan bir şey oldu, ta ki telefonumu balkona bırakıp bitkilerime odaklanana kadar.

balkon_feslegen

eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama

şimdi bu eski sevgili mevzusu bende farklı işliyor. benim eski sevgililerim genellikle bitki sever ya da bahçe işleriyle uğraşan tiplerdi. doğal olarak stalklamam da onların yeni bitki koleksiyonlarını, bahçe düzenlemelerini falan gözlemlemekle geçiyor. geçenlerde bir tanesinin hikayesinde yeni bir orkide gördüm, hem de benim çok istediğim, mor yapraklı bir türdü. hemen gidip baktım, türünü falan buldum, aklım kaldı.

hatta bir keresinde eski sevgilimin yeni sevgilisinin balkonunu gördüm, o da bitki bakıyor. ama o kadar özensiz ki, su bile vermiyor herhalde. benim içim cız etti, "yazık o bitkilere" diye düşündüm. stalklamanın getirdiği bu mini dedektiflik hissi, benim için bitki dünyasının kapılarını aralıyor resmen. acaba o mor orkideye iyi bakıyor mu, toprağı uygun mu, güneş görüyor mu diye içten içe kontrol ediyorum. ben de kendime kızıyorum tabii, neyime benim bu kadar takmak.

Eski sevgiliyi sosyal medyadan stalklamak neden bu kadar manyaklaştırıyor insanı? Benim için 2020 pandemisinde başladı, evde balkonumdaki saksıları budarken telefonuma yapışıp eski story'lerini izliyordum. Mesela, onun Temmuz 2021'de paylaştığı o plaj selfiesi var, zoomlayıp arka plandaki otel tabelasını görüp TripAdvisor'da araştırmıştım, hatta "Acaba kimle gitmiş?" diye gece yarısı uykumu kaçıran detaylara takılmıştım. Bu alışkanlık, sulama rutinimden daha otomatik oldu artık.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak, benim gibi balkonunda fesleğen yetiştiren birinin bile zaman zaman saplantılı bir hobi haline gelebiliyor. Mesela, 2022 yazında, eski sevgilimin Instagram'ındaki bir hikaye fotoğrafında arka planda gördüğüm o çiçekli perdeyi mercek altına almıştım; zoom yapıp, perdenin desenini tanıyınca, aynı modeli IKEA'dan aldığımı fark edip içimden "hala aynı zevkler" diye mırıldanmıştım. O stalklama seanslarında, profilini gizlice gezmek için hep gece yarısı 2'de girerdim, çünkü gündüz aktiviteleri daha fazla ipucu veriyordu – mesela kahvaltı fotoğraflarından nereye taşındığını anlamak kolaylaşıyordu.

Pratik ipucu olarak, stalklamayı verimli kılmak için ilk adım, profillerini ayrı bir tarayıcı penceresinde açık tutmak; ben Chrome'un gizli modunu kullanıyorum, ki iz bırakmasın. Bir keresinde, eski sevgilimin Twitter'ındaki bir tweet'ten bahsettiği o kafenin adresini Google Maps'te bulup, sokak görünümünden etrafı incelemiştim – sokaktaki ağaç türünü bile not almıştım, sanki balkonuma ekecektim. Stalklama sırasında, yeni paylaşımlarını karşılaştırmak eğlenceli; mesela geçen ay, storiesinde gördüğüm o yeni arkadaş grubunun kıyafet markalarından kimlerin etkisi altında kaldığını tahmin etmek, benim için bir nevi dedektiflik oyunu olmuştu. Bu şekilde, saatlerimi harcayıp, kendi hayatımdan kopmadan, sadece meraktan devam edebiliyorum. Eski sevgilimin şu anki durumunu öğrenmek, bana balkonumda otururken bile ufak bir macera hissi veriyor, ama tabii bu sadece benim gözlemim.