Otobüsle uzun yol yapmanın çilesi

Geçen yaz İstanbul’dan Antakya’ya otobüsle gittim, yirmi bir saat sürdü. Koltuk arkaya yatmıyor, camı açınca klima bozuluyor diye kızıyorlar. Molada herkes sıraya giriyor, üç tuvalet var, altısı çalışmıyor. Yan koltukta uyuyan teyzenin omzuna kafa yasladım, o da bana yasladı. Yolun yarısında telefonumun şarjı bitti, priz bozuk çıktı, host bulamadım. Ben bir daha otobüse binersem gece seferini seçerim, en azından uyuyorum, zaman geçiyor. Yanıma atıştırmalık, kulaklık ve bolca su alıyorum, başka türlü çekilmiyor.

Otobüsle uzun yol yapmanın en büyük çilesi, koltukların o daracık haliyle saatler boyu kıvrılıp kalmak. 2018 yazında, Temmuz ayında Ankara'dan İzmir'e giden bir otobüste ben de aynı dertten payıma düşeni aldım, tam sekiz saatlik yolculukta belim tutuldu ve yanımda oturan adamın çantası sürekli bacağımı eziyordu. Klimalar çalışır gibi yapsa da, nemli havalarda içerisi sauna gibi oluyor, üstüne bir de mola yerlerinde hijyenik olmayan tuvaletlerle uğraşmak zorunda kalıyorsun.

Geçen sefer, geçen sene Eylül'de aynı rotada bir firma seçtim, adı üstünde Metro Turizm diye ümitlendim ama gerçekte koltuklar eski deri kaplamalıydı, altı saatten sonra terden yapış yapış oldu. Yanımda oturan aile, çocuklarıyla birlikte sürekli paketli abur cubur yiyordu, yerdeki çöpler birikince kokudan midem bulandı. Otobüs şoförünün ani frenleri de cabası, bir keresinde su şişem devrildi ve her yer ıslanmıştı.

Uzun yolda en sinir bozucu kısım, duraklarda beklemek; mesela gece yarısı mola verdiğimiz bir benzin istasyonunda, sadece beş dakika süreyle tuvalete koştum ama sıra o kadar uzundu ki, geri dönüp oturmak zorunda kaldım. Bir keresinde, 2022'de Bursa'ya giderken, otobüsün lastiği patladı, iki saat yolda mahsur kaldık ve kimse açıklama yapmadı. Ben böyle yolculuklarda hep bir sırt çantası hazırlıyorum, içine yastık ve su koyuyorum ama yine de o bitmeyen titreşimler, uykusuzlukla baş etmek zorlaşıyor. İşte otobüsle uzun yolun gerçek yüzü, her seferinde bir macera gibi geliyor ama sonunda yorgunluğum artıyor. Bu tür seyahatlerde, herkesin kendi deneyimi farklı olsa da, ben her defasında aynı çileyi çekiyorum.

2018 yazında Ankara'dan İzmir'e otobüsle gitmiştim, tam sekiz saatlik bir yolculuktu ve o koltuklarda oturmak işkenceye döndü. Ben balkonda fesleğen bakmayı seven biriyim ama o gün sırt çantamda birkaç fideyle yolculuk etmek zorunda kaldım, her sarsıntıda kökler zarar görmesin diye kucağımda tuttum. Otobüsün kliması aşırı soğuktu, markası bile hatırlamıyorum ama sanki buzlukta seyahat ediyorduk, yanımda getirdiğim eski bir hırka işe yaramadı.

Yol boyunca mola verdiğimiz yerlerde, mesela Afyon'daki o küçük dinlenme tesisinde, tuvaletler pis ve su yoktu, cebimdeki 50 lirayla ancak bir su alabildim. Yan koltukta oturan adam sürekli telefonla konuşuyordu, sesi kulak tırmaladı, ben de kulaklık taktım ama pilim erken bitti. O yolculuktan sonra bir daha uzun yol için otobüsü tercih etmedim, trene döndüm.

Eğer yine denemek istersen, önceden koltuk seçimi yap, mesela 15 numarayı alırsın cam kenarı olur, dışarıyı izlemek rahatlatır. Yanına yiyecek götür, ben geçen sefer evden hazırladığım sandviçleri yedim, en azından aç kalmadım. Bir de ekstra şarj aleti al, çünkü otobüs prizleri çalışmıyor, ben telefonumun pilini bitirip sıkılmıştım. O koltuklardaki sancıyı unutmak zor.