Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama

2021 sonbaharında bir pazar sabahı, elimde çay, eski sevgilinin instagram hesabına girdim. Hikayesinde bir kitap gördüm, kenarında kahve lekesi. Kitabın adı "Şehirde Bir Yabancı"ydı, ben de geçen kış alıp yarım bırakmıştım. O anda kendimi kitapçıya gidip aynısından almak isterken buldum. Eski sevgili stalklaması bende böyle; arka plandaki duvar saatini, raftaki bibloyu, okuduğu kitabı didik didik incelerken saatler akıp gidiyor. Yani mevzu eski fotoğrafı büyütüp kimle çekilmiş diye bakmak değil, evin köşesindeki halıyı markasına kadar araştırmak. Bazen kendimden şüphe ediyorum, dedektiflik ajansı kursam mı diye düşünüyorum.

2016’da ayrıldığım biri var, adı neyse bende kalsın. O zamandan beri Instagram’da takipten çıkıp gizli stalk moduna geçtim. Mesela 2019 Ekim’inde onun Amsterdam’da çekilmiş bir bisikletli fotoğrafını bulmuştum, arka planda görünen kafeyi Google Maps’te saptadım, menüsünü bile inceledim. Bir kere 2023 ilkbaharında onun yeni köpeğini görünce, hangi cins olduğunu anlamak için yarım saat harcadım. Bazen story’sine bakanların listesinde kendimi yanlışlıkla görmekten korkup, parmak uçlarımda dolaşıyorum. Nostalji deyince, eski MSN nick’leriyle dalga geçtiğimiz yıllara ışınlanıyorum ama şimdi tek yaptığım, profil fotoğrafındaki yeni saç kesimini büyüteçle incelemek.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak, benim için 2023 sonbaharında bir akşamüstü İstanbul trafiğinde taksi beklerken başlayan bir rutin haline gelmişti. O gün, eski sevgilimin Twitter'ındaki bir tweet'i yakaladım; o tweet'te, yeni aldığı arabanın kasko detaylarını paylaşmıştı, markası Volkswagen, modelini de belli etmişti. Ben de sigorta uzmanı olarak hemen detaylara daldım, poliçe tutarını tahmin etmeye çalıştım, çünkü o arabanın standart kaskosu en az 5000 TL civarındaydı.

Stalklamanın pratik ipucu, profilini sessizce izlemek için telefonun gizli modunu kullanmak; mesela, Instagram'da hikaye izlerken hesabını takipten çıkmış gibi davranmak, sonra zoom yapıp arka plandaki detayları yakalamak. Ben 2023 Kasım'ında onun bir LinkedIn güncellemesini gördüm, orada yeni bir finans işi aldığını yazmıştı, hatta şirket ismi bile geçiyordu, o an aklıma sigorta sektöründeki benzer fırsatlar geldi. Bu şekilde, sadece eski anıları değil, güncel hayat detaylarını toplamak kolaylaşıyor; örneğin, o tweet'teki araba fotoğrafında plaka numarasının bir kısmını bile fark etmiştim, bu bana şehrin hangi bölgesinde olabileceğini düşündürmüştü.

Ama stalklamanın en keyifli yanı, beklenmedik bağlantılar; geçen ay, onun bir story'sinde gördüğüm sağlık sigortası broşürünü hatırlıyorum, markası Allianz'dı, ben de kendi deneyimimden biliyorum ki o broşürler genellikle ofis masalarında durur. O an, belki hala aynı sigorta acentesini kullandığını fark ettim, bu detaylar sanki bir bulmaca parçası gibi bir araya geliyor. 2024'te bu alışkanlığımdan vazgeçmeye niyetim yok, çünkü her seferinde yeni bir ipucu veriyor. (124 kelime)

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama işi bende çok basit; açıyorum profili, kaydırıyorum, kapıyorum. Ama kapatmadan önce bir kez daha açıyorum. Geçen ay Instagram'da onun hikayesini gördüm, yeni bir daire taşınmış, duvarlar bej rengi boyanmış. Ben de hemen o bejin tonunu bulup Pinterest'te aradım, kendi duvarlarıma uyar mı diye. Sonra fark ettim; ben onun hayatının dekoratörü oldum, kendi hayatımın değil. En kötü tarafı da bu değil, en kötü tarafı haftada üç gün yaptığım şeyi, haftada dört gün yapmaya başladığım an. Hikaye bitmeden telefonumu açmışım bile. Stalklamak, bağımlılık gibi değil, bağımlılığın kendisi.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama işi bende garip bir şekilde işliyor. Mesela geçen ay onun Instagram'ında bir fotoğraf gördüm, arkasında bir tablo vardı. Zoom'ladım, sanatçı imzasını buldum, araştırdım, hatta sanatçının websitesine girdim. Sonra kendime "Ne yapıyorsun sen?" diye sordum ama devam ettim. Bir saate yakın geçti böyle. Daha sonra aynı gün başka bir eski sevgilinin hikayesinde yeni bir dövme gördüm, ne zaman yaptırdığını hesaplamaya başladım, tarihler üzerinden gittim. İşin kötü tarafı, bu araştırmalar bittikten sonra boş bir his kalıyor. Sanki bir harita takip ettin, sonunda hiçbir yere varmadın. Stalklamak, ben sağlık çalışanı olduğum için belki de kontrol ihtiyacından geliyor. Hastanede ne olacağını tahmin edemiyorsun, burada en azından birinin hayatında neler olduğunu öğrenebiliyorsun. Ama bu kontrol yanılsaması, gerçek hayatta hiçbir işe yaramıyor.

eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama

şimdi bu konu benim için adeta bir robot süpürge şarj istasyonuna dönüyor, sürekli oraya gidip boşalmak, tekrar şarj olmak gibi. ben, robot süpürgemin haritalama yaptığı odaları izler gibi, eski sevgilimin sosyal medya profillerini izliyorum. geçenlerde bir tanesinin hikayesinde yeni bir kahve makinesi gördüm, hem de tam benim evdeki philips lattego’nun bir üst modeli, daha az sesli çalışanıydı. hemen gittim mağazadan kontrol ettim, fiyatına baktım, aklım kaldı.

bu durum benim için bir nevi ürün incelemesi gibi oluyor. mesela 2021 yazında, pandeminin ortasında, o zamanlar birlikte olduğum birinin evinde bozuk bir tost makinesi vardı. ayrıldıktan sonra onun instagram hikayesinde yepyeni bir arzum tost makinesi gördüm, tam da benim ona ısrarla almasını söylediğim modeldi. o an içimden "benim zamanımda almadın da şimdi mi aldın?" diye geçirmiştim, robot süpürgemin köşede takılı kalması gibi bir his.

bir keresinde de, eski sevgilimle birlikte evimize almayı planladığımız o airfryer'ı, ayrıldıktan üç ay sonra onun profilinde gördüm. o kadar detaylı bir fotoğraf paylaşmıştı ki, markasını, modelini, hatta hangi mağazadan aldığını bile tahmin ettim. sanki kendi evime alacakmışım gibi araştırdım, yorumlarını okudum. evdeki süpürgemin motorunu söküp temizlemekle eşdeğer bir titizlikle incelemiştim. insan bazen kendi kendine, "acaba benden sonra mı bu kadar teknolojik oldu?" diye soruyor.

2016’da ayrıldığımız sevgilimin hâlâ Instagram’da storylerine bakıyorum. Takipten çıkalı çok oldu ama fake hesapla bir numara çeviriyorum. Geçen ay Kadıköy’de bir kahvecide çektiği filtreli kahve bardağı fotoğrafı vardı, bardağın üzerindeki logoyu görüp Google’da arattım, hangi kafede oturduğunu buldum. Sonra baktım, yeni sevgilisiyle aynı gün orada check-in yapmışlar mı diye onun profilini de kurcaladım. İnsan, dedektifliğe soyunca işi ciddiye alıyor. Bir keresinde profil fotoğrafındaki gözlük markasını bulmak için üç kez zoom yaptım ve sonunda Lacoste olduğunu çözdüm. Kendi gözlüğüm Ray-Ban, içimden “bari zevkin değişmeseydi” diye trip attım. Stalklamak öyle bir noktaya geldi ki, geçen hafta annem “mutfakta ne arıyorsun” diye sordu, “eski sevgilimin yeni sevgilisini” dememek için zor tuttum kendimi. Farkında olmadan FBI staj defteri tutuyorum.

Benim sosyal medya stalk kariyerim 2018 Şişli, otobüs beklerken başladı. O zamanki eski sevgilinin profilini açıp hikayesine bakıyordum, yanında yeni bir köpek gezdiriyordu. O köpeğin ırkını araştırırken, kendimi köpek maması fiyatlarına bakarken buldum. Bir gün bir fotoğrafta, arka planda duvarda “Kadıköy 2019” yazılı bir poster gördüm, posteri Google’da aradım, posterin hangi etkinlikte dağıtıldığını buldum. Sonra kimlerle gitmiş, kim like atmış, hangi arkadaş ortak, hepsini sırayla inceledim. Stalk işinde en tehlikeli şey, yanlışlıkla eski fotoğrafa beğeni atmaktır, hayatımda en çok bu anlarda geriliyorum. Gece 3’te kafamı yastığa koyduğumda, o gün yeni sevgilisiyle story paylaşmış mı, diye tekrar kontrol etmesem içim rahat etmiyor. Instagram’ın algoritması sanki benimle dalga geçiyor, en üstte hep onun hikayesini çıkarıyor. İnsanın kendini rezil edecek kadar detaycı olması, eski sevgilinin hayatını takip etmekten daha zor.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama, bende üç aşamada ilerledi. İlk hafta sık sık, meraklı bakış. İkinci hafta algoritmik, hiç fark etmeden. Üçüncü haftada ise zoom'lama tekniği geliştirmiştim; onun Nisan 2023'teki Galata Kulesi fotoğrafındaki arka plandaki kişilerin yüzlerini belirleyebiliyordum. Stalklamayı bırakmak, asla stalklamamış gibi davranmaktan daha zor oldu. Çünkü bilgi bir kere yüklendikten sonra beyinde kalıyor; onun yeni sevgilisinin adını öğrendiğim an, bu bilgiyi unutmak imkânsız hale geldi. Sosyal medya da bunu biliyor, her gün o hesabın bir parçasını bana sunmaya devam etti. Sonunda profile girmeyi telefonda bir yere kaydırarak başladım; yani stalklama davranışını, bilinçsiz bir reflekse dönüştürdüm. Bunu fark etmek, durdurmaktan daha çok zordu.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamakla, annemin her hafta pazara çıkıp aynı domatesi üç kez elleyip yine almamasını karşılaştırıyorum ben. İnsanın elinde olmadan reflex gelişiyor. 2023 yazında, Ankara’da Gordion AVM Starbucks’ta eski sevgilimin check-in’ini görüp, kahve bardağındaki ismi yakalamak için ekranı büyüttüm. O sırada kendi kahvem soğudu, ama onun yanında kim oturuyor diye üçüncü hikayeye kadar kazı yaptım. Arkeolog gibi hissediyorum, ama kazdığım toprak hep aynı; yeni bir şey bulma umudu, çıkmaz sokak. Benim sosyal medya stalk seanslarım, oyunlarda yan görev peşinde koşmak gibi; asıl level atladığın yok, hep XP puanı bekliyorsun, ama gelen sadece bildirim sesi.