Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak bende iki farklı moda giriyor: ya Sherlock Holmes’a bağlıyorum ya da National Geographic belgeseli izler gibi bakıyorum. Bir kere 2023 Ekim ayında, onun yeni takip ettiği bir kızın story’sinde kendisini arka planda bir gölgede yakaladım. Ekranı zoom’ladım, masa üzerindeki Pepsi şişesinden hangi mekânda olduklarını çözdüm. Sonra kendime sinirlendim, “normal insan gibi dizi izlesene” dedim. Fakat bazen de öyle bir süre bakıyorum ki, yeni aldığı kitapları, dinlediği albümleri not alıyorum. Bir nevi kişisel gelişim bülteni gibi kullanıyorum onun profilini, sanki eski sevgili değil de life coach’um. Aradaki fark şu: Birinde kafayı yiyorum, kendimi değersiz hissediyorum; diğerinde ise, ekşi sözlük’te başlık açar gibi gözlemci takılıyorum. İkisi de zaman kaybı ama biri daha az acıtıyor, onu fark ettim.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak neden bu kadar çekim oluyor, anlamıyorum açıkçası. Ben Bursa'da dükkânda otururken, telefonuma yapışıp onun üç yıl önceki fotoğraflarına zoom'layıp arka planı inceliyorum. Hatta geçen sene Kasım ayında paylaştığı o Uludağ'daki hikayesini buldum, kar fotoğrafında gözüken kırmızı atkının markasını merak ettim. Iki saat harcadım, marka reklamlarında aradım, hiçbir şey çıkmadı.

En garip taraf, bu stalklama işi ticari hesaplarımı kontrol etmekten daha sık oluyor. Esnafın hayatı zaten dert dolu, stok sayıyorum, veresiye defteri tutuyorum, vergi müfettişi korkusu var başımda. Ama eski sevgiliyi düşündüğüm an, tüm sorunlar hafifleşiyor. Onun yeni arkadaşlarını, gittiği mekanları, hatta aldığı kıyafetleri merak ediyorum. Bunun adı ne, belki boşluk doldurma, belki de tuhaf bir rahatlama yöntemi. Bilmiyorum. Ama her gün aynı saatte, saat 15.30'de, öğle yemeğinden sonra hesabına giriyorum. Komik değil mi, bunu yazarken fark ettim.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak nedense hafta sonu yapılacaklar listemin üst sıralarında. Mesela geçen ay, pazar sabahı kahvaltıya otururken, birden Instagram’da story’lerine bakarken buldum kendimi. O an bir fotoğrafta yeni aldığı gömleğin markasını etiketlemiş, sanki ben görüp “vay be ne zevkli çocukmuş” diyeyim diye. İtiraf edeyim, ben de o markanın sitesine girip, fiyatına kadar baktım. Sonra YouTube’da önerilenler arasında onun geçen sene gittiği kahvecinin vlogunu izlerken fark ettim ki, benim stalklama kapasitem FBI’ı zorlar. Yani bazen sırf algoritma beni mahcup etmesin diye başka eski sevgililerimi de tıklıyorum, arada denge olsun.

Benim için eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak tamamen zaman kaybı ama yine de arada kendimi dizginleyemiyorum. 2021 yazında Berlin’de oturduğum minik odada, gece 3 gibi uykum kaçınca Instagram’a girip eski sevgilimin profilini bulmuştum. Profili gizliydi, ama profil fotoğrafındaki arka planı markaja aldım. Oturduğu kafenin sandalyesini Google Lens’le arattım, sonunda Kreuzberg’de bir kahveciye ulaştım. O kafenin menüsünü inceledim, “acaba yeni bir sevgilisiyle mi gitmiş” diye oturduğum yerde trip yemeye başladım.

Bazen de eski fotolara takılıyorum. 2019’da paylaştığı bir festival fotoğrafı denk geldi. Fotoğraftaki bileklikten hangi tarihte gittiğini bulup, festival katılımcı listesini inceledim. Kendi adımı yazıp “belki bir yerde geçmiştir” diye hayal kurdum. Bütün bu enerjiyle master tezimi yazsam Nobel’e aday gösterirlerdi. Kendime kızdığım nokta şu: adam hayatına devam etmiş, ben ise hâlâ algoritmanın bana önerdiği eski story’lere takılıyorum. Stalklamak bir nevi dijital gölge gibi; insan eski alışkanlıklarını kolay kolay terk edemiyor.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak, benim gibi bir duvar boyası tutkunu için ev dekorasyonu dedektifliği gibi bir hal alıyor. Mesela, 2021'in sonbaharında onun Instagram'ında paylaştığı bir salon selfiesi gördüm, arka plandaki duvar kağıdını zoom'layıp deseni çözmeye çalıştım. O kağıdın hangi markadan olduğunu bulmak için iki saatimi harcadım, sanki kendi evime asacakmışım gibi.

Tabii bu stalklama işi alaycı bir hobi haline geliyor bende, özellikle eski sevgilimin yeni ev düzenlemelerini gördükçe. Geçen yıl, tam da Ankara'daki o soğuk kış günlerinde, story'sinde bir sehpa beliriverdi; hemen IKEA kataloğundan eşleştirdim, fiyatı 350 liraydı ve içimden "Vay, tasarrufa geçmiş, tebrikler" diye mırıldandım. Benim evimde benzer bir sehpa var ama ben onu 500 liraya almıştım, yani onun tercihi beni kıskandırıp güldürüyor aynı anda. Stalklarken, fotoğraflardaki yastık kumaşlarını inceleyip, "Acaba bu H&M Home'dan mı?" diye düşünüyor, sonra kendi balkon perdelerimi gözden geçiriyorum.

Bir keresinde, 2020'nin lockdown döneminde, onun ev turu videosunda bir koltuk kumaşını fark ettim; o koltuğun rengi tam benim geçen yıl boyadığım duvarla uyumlu çıkmıştı. Hemen not aldım, "Bu sefer renk uyumunu çözmüş, bravo" diye iç geçirdim, ama tabii ki kendi dekorasyon hatalarımı hatırladım. Mesela, ben bir keresinde benzer bir koltuk almıştım, markası İkea'ydı, ama kumaşı çabuk solmuştu; onun hikayelerinden gördüklerimle kıyaslayınca, sanki ben daha acemiymişim gibi hissettiriyor. Stalklamanın en komik yanı, bu detay avcılığının benim ev projelerime ilham vermesi; geçen hafta, onun paylaştığı bir vazo modelini gördüm, fiyatı 150 lira, hemen kendi odama benzerini sipariş ettim.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklamak, benim için 2021 sonbaharında başladı, annemin evinde bakımını yaparken. O günlerde, akşam ilaçlarını verirken telefonumu elime alıp onun Ankara'daki eski paylaşımlarını inceleyordum; mesela, Ekim 2021'de bir kafede çektiği kahve fotoğrafını zoomlayıp bardaktaki logo markasını, Starbucks olduğunu fark etmiştim. Bu, bakım rutinimi bölerken, zihnimi geçmişe hapsediyordu; sanki nöbet saatlerim uzuyordu. Yaşlı bakımının stresinde, bu alışkanlık kaçış gibi geliyordu ama dikkatimi dağıtıyordu.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklarken, ben genelde profili gizli mi açık mı diye ilk ona bakıyorum. Mesela geçen sene, 10 Ekim’de, Instagram’da eski sevgilim Ceren’in yeni bir takipçiyi aniden kabul ettiğini gördüm. O an, işyerinde kahvemi karıştırmayı bile unuttum. Profiline bakmak için eski bir fake hesabımı kullandım, ama bir yerlerde bir yanlış yaptım, yanlışlıkla bir fotoğrafına dokundum, beğeni gitti. O anda içimden geçen tek şey: "Keşke sabah işe başlamadan önce yapsaydım." Stalk konusunda en pratik yöntem, beğeni tuşuna basmadan ekran görüntüsüyle detayları incelemek. Benim gibi panik atak tipler için birebir.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama, benim için 2019'da Instagram'da onun "Beşiktaş'ta akşam yürüyüşü" story'sini zoom'layıp arka fondaki binanın hangi cadde olduğunu Google Maps'te bulduğum zaman profesyonel seviyeye ulaştı. O binanın hangi kat, hangi pencere olduğunu çıkarmaya çalıştığımda birkaç saat geçti farkında olmadan. Sonra başladı tabi, her story'deki kahve bardağının markası, giydiği ayakkabının seri numarası, yeni sevgilisinin sırt çantasının rengine kadar her şey. Aklım kaldı bir keresinde onun 2020 yazında paylaştığı plaj fotoğrafındaki şemsiyeleri sayıp orada kaç kişi olduğunu hesaplamaya. Stalklamayı bırakmaya çalıştığımda bile hiç bıraktığım yok, sadece saatlerini değiştirdim. Sabah 6'da başlıyor artık.

eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama

şimdi bu "stalklama" mevzusu bende farklı işliyor. direksiyon kursu hocamın "aynanıza sadece bakmayın, görün" demesi gibi, ben de eski sevgilinin profiline sadece bakmıyorum, görüyorum. mesela benim ilk sürüş deneyimlerimden kalma bir huy var, direksiyonu sıkınca rahatladığımı düşünürdüm. işte o eski sevgili profillerine bakarken de aynı gerginlik, aynı avuç içi terlemesi oluyor bende. sanki hala o ehliyet sınavındayım ve her an hata yapabilirim.

2015 yılıydı, ehliyeti yeni almışım, heyecanla eski kız arkadaşımın instagram'ına girmiştim. o zamanlar story falan yoktu, sadece fotoğraflar. bir fotoğrafında yeni aldığı bisikletle Bozcaada'da poz vermişti. benim aklıma takılan şey bisikletin markasıydı, bir de kaskının rengi. ben de o yıllarda hep bisiklet almayı düşünürdüm, hatta bir ara ehliyet kursundan artan parayla ikinci el bir bisiklet bakmıştım. o fotoğrafı görünce içimden "ulan, ben de alacaktım aynısından" diye geçirdim.

bir keresinde de ehliyet sınavında park ederken aklıma eski sevgilimin bir lafı gelmişti: "sen her şeyi son dakikaya bırakırsın." ne alaka diyeceksiniz, haklısınız. ama o an direksiyonu tam çevirip park etmeye çalışırken, o laf beynimde yankılanmıştı. aynı durum sosyal medyada da oluyor. bir fotoğrafını görüyorum, bir bakıyorum alakasız bir anı canlanmış kafamda. mesela geçen ay, eski bir sevgilimin profilinde yeni bir araba fotoğrafı gördüm, benim hep hayalim olan bir marka. hemen aklıma onunla ilk araba sürüş derslerimiz geldi, benim sürekli stop ettirmelerim, onun gülmeleri.

Eski sevgiliyi sosyal medyada stalklama işi benim için Kasım 2023'te başladı. Bir akşam yatakta yatarken, meraktan açtım profilini, bir tıkla hikayelerine girip çıktım. Sonra ertesi gün tekrar, sonra haftada üç dört kez oldu. Telefonum elime alır almaz, adını yazmadan direkt profiline gidiyordum. Tıpkı sabah kahvesini içmek gibi otomatik bir şey.

En kötü tarafı, o fotoğraflarındaki detaylara takılıp kalıyorsundum. Mesela, Şubat'ta paylaştığı bir fotoğrafta arka planda bir kitap vardı, zoom'layıp kapağını bulmaya çalıştım. Kimle orada olduğunu, ne zaman çekildiğini, neden gülüyor diye sorular soruyordum kendime. Hiç cevap alamayacağım sorular.

Fark ettiğim şey, stalklamayı bırakmam için onu bloklamamın yetmediği. Başka hesaplardan bakıyordum. Arkadaş sayfa takip ettirip, oradan gözlemliyordum. İşin saçmalığını ancak iki ay sonra anladım. O kişi benim hayatımda yoktu ama ben onun hayatında olmayı istiyordum. Sosyal medya bu illüzyonu çok iyi satıyor; görüyorsun, anlıyorsun, kontrol ediyorsun diye hissediyorsun. Halbuki sadece bir ekran var arada.