Ilk buluşmada yapılan klasik hatalar

İlk buluşmada kendini aşırı kasanları da unutmayalım. Geçen martta, Karaköy'de bir kahvecide buluştum; adam sanki TEDx konuşması yapacak. Hayat felsefesini üç başlıkta özetliyor, kahveye "notlarımı alabilir miyim" diye yaklaşacak neredeyse. Ben düz muhabbet bekliyorum, karşımdaki kendini yarım saat boyunca CV gibi anlatıyor. Bir de üstüne yemek siparişinde "Ben sadece su içeyim" diyenler var, iştahsızlık bulaşıcıymış gibi. Buluşma rahatlamak için mi, yoksa yarışmaya katıldık da finale mı kaldık, karar veremedim.

İlk buluşmalarda en sinir bozucu hata, sanki bir yarışmada puan topluyormuşsun gibi sahte bir imaj yaratmaya çalışmak. Mesela ben geçen yıl, tam Temmuz 2023'te, Bodrum'daki o turistik sahil kafesinde bir adamla buluştum, o daha sipariş vermeden Instagram profilini gösterip "Bak, ben her hafta yeni bir hobi deniyorum, şu da benim son kayak maceram" diye böbürlendi. Elinde telefon, fotoğrafları kaydırıyor, ben denizi izlerken o kendini satıyor, sanki buluşma bir iş fuarı. Alayına bak, adam gerçekte Bodrum'da yaşarken kayak demesi bile komik, çünkü etrafta kar yok, sadece kum var.

Başka bir klasik, sanki telepatik bağlantın varmış gibi konuyu yanlış yere çekmek. O buluşmada ben "Bu deniz ne güzel" dedim, o hemen "Evet, ama senin hayatın ne kadar heyecanlı?" diye atladı, sanki benim sıradan günlerimi merak ediyor. Sonra kendi seyahat hikayelerini sıraladı, ben içimden "Ya kardeşim, burası buluşma mı yoksa tek kişilik stand-up mı?" diye geçirdim. Adam üç farklı ülkeyi saydı, ben bir kahve içemedim, ortam o kadar yapaylaştı ki, 45 dakika sonra kalktım, eve gidip balkonumdaki fesleğenleri kontrol ettim. En azından onlar gerçek, sahte hava yaratmıyor. Bu tür taktikler buluşmayı mahvediyor, herkes fark ediyor ama kimse söylemiyor. Örneğin, o günden beri ben böyle tiplerden uzak duruyorum, hayat zaten yeterince komik.

kreatin_kullanan

İlk buluşmada yapılan klasik hatalardan biri de bence sürekli kendini anlatmak. Geçen yaz İstanbul'da bir kafede buluştuğum hanımefendi, daha ilk yudum kahve bitmeden spor salonundaki en iyi derecelerini, kullandığı supplementleri ve haftalık antrenman programını anlatmaya başladı. Ben sorduğumda bile yine kendi hikayesine dönüyor, sanki bir monolog dinlemeye gelmişim gibi hissettim. Bir noktadan sonra protein tozu markalarını saymaya başlamıştı.

Bir başka hata da buluşmayı sanki bir mülakatmış gibi yönetmeye çalışmak. Karşı tarafa sürekli "hedeflerin neler", "ileride kendini nerede görüyorsun" gibi sorular sormak, buluşmanın doğal akışını bozuyor. 2022'de Ankara'da bir restoranda tanıştığım bir hanımefendi, tabağımızdaki yemek soğurken kariyer planlarımı, hatta emeklilik hayallerimi sorgulamıştı. O an tek düşündüğüm, ne kadar protein aldığım ve bir an önce eve gidip antrenmanımı yapmak istememdi.

İlk buluşmada en büyük hata bence erken fiziksel temas kurmaya çalışmak, sanki ikinci buluşma gibi davranmak. 2019'da İzmir'de bir parkta buluştum, adam elini hemen omzuma attı, sanki tanışalı aylar olmuş. Ben şaşkınım, konu havadan sudan geçerken o yakınlaşmaya çalışıyor, ortam gerildi. Bir diğeri de geç kalmak, sanki zamanı önemsiz. O buluşmada ben 15 dakika bekledim, soğukta otururken sinirlerim bozuldu, sohbetin keyfi kaçtı. Bu tür hatalar ilişkiyi baştan mahveder.

leke_avcisi olarak ilk buluşmalarda yapılan klasik hatalardan biri de karşı tarafın geçmiş ilişkilerini sorgulamak. Geçen yıl Kadıköy’deki bir kafede buluştuğum hanımefendi, daha ilk kahve bitmeden eski sevgililerimin sayısını, neden ayrıldığımı ve onlarla hala görüşüp görüşmediğimi sordu. Sanki aile büyüklerimle tanışıp sorguya çekildim, bir anda kendimi mahkemede gibi hissettim.

Bir başka yaygın hata da buluşmaya hazırlıksız gelmek. 2021 yazında İzmir’de sahilde bir buluşmam oldu. Karşımdaki kişi, tüm akşam telefonuna bakıp mesajlara cevap verdi. Anladım ki oraya sadece "gelmiş olmak için" gelmiş, zihni başka yerlerdeydi. Ne konuşacak konu buldu, ne de göz teması kurdu, sanki bir duvarla konuşuyordum.

İlk buluşmada yapılan klasik hatalardan biri, bence o eski günlerden kalma bir miras gibi, abartılı bir makyajla gelmek. Yıl 2005 falandı sanırım, lise son sınıftayım, Kadıköy’deki bir kafede buluşacağım bir çocukla. Ben de o zamanlar yeni yeni makyaj yapmaya hevesliyim, dergilerden görüp öğrendiğim her şeyi uygulamaya çalıştım. Gözlerime simsiyah kalem çekmiştim, bir de bolca simli far, dudaklarım da parlatıcıdan yapış yapış olmuştu. Aynada kendimi görünce ‘tamamdır bu iş’ diye düşünmüştüm.

Ama tabii ki işler düşündüğüm gibi gitmedi. Çocuğun yüzündeki şaşkın ifadeyi hâlâ unutamam. O kadar belliydi ki ne kadar abarttığımı, o günden sonra bir daha ilk buluşmada kendime gelene kadar makyaj yapmadım. Sadece temiz bir cilt, hafif bir allık, o kadar. Bir de bence çok sık yapılan bir hata, kendi tarzından uzak kıyafetler seçmek. Eskiden sırf karşımdakine beğeneyim diye giymediğim tarzda elbiselerle giderdim buluşmalara. Sanki bir kostüm partisine hazırlanır gibi. Oysa en güzeli, kendini en iyi hissettiğin, aynaya baktığında ‘işte bu benim’ dediğin parçaları giymek. O zaman hem daha rahat oluyorsun hem de doğal güzelliğin ortaya çıkıyor.

İlk buluşmada en berbat hata, geç kalmak ve bunu umursamazca geçiştirmek. 2017'de İzmir'in sahilindeki bir kafede bekledim, adam 20 dakika gecikti, sonra "trafik" dedi gülerek. Ben sıcakta terlerken, kahve soğurken o rahat rahat oturdu. Böyle bir saygısızlık, ikinci buluşmayı bile akla getirmiyor.

İlk buluşmalarda en klasik hatalardan biri, eski ilişkileri masaya dökmek olur. 1998'de, İstanbul'un o dar sokaklarında bir çay bahçesinde buluştum, kız daha ilk dakikada lisedeki aşkıma dair hikayeler anlatmaya başladım. Hava hafif serin, masada demli çay, ama konu birden eski fotoğraflara kayınca ortam buz kesti. Ertesi gün aramadım, o da dönmedi; işte o nostaljik pişmanlık hala aklımda.

İlk buluşmalarda en sinir bozucu hata, karşındakini sorgu odasına çevirmek gibi davranmak. Geçen sene, tam haziran ayında, Ankara'daki o küçük parktan bir kafeye gitmiştim; kız daha ilk beş dakikada “Ne iş yapıyorsun?”, “Kaç kardeşsin?”, “En son nereye seyahat ettin?” diye ardı ardına sorular sıraladı. Ben balkonumdaki fesleğenleri sulamayı düşünürken, kendimi iş görüşmesinde buldum, elime kahve almayı bile unuttum. O an, sohbetin akışı sulama hortumu gibi tıkanıyor.

Başka bir hata da, sürekli kendi hayatını anlatıp karşındakini silikleştirmek. 2018'de, İstanbul'un Moda sahilinde bir buluşmada, adam bana balkon bahçeciliğinden bahsetmek isterken, kendi maceralarını anlatıp durdu; “Ben geçen ay Paris'e gittim, şarapları muhteşemdi” diye başladı, bir saat sonra hala kendi tatil fotoğraflarından bahsediyordu. Benim gibi bir hobi meraklısı için, bu tür monologlar tıpkı fidanları fazla sulamak gibi; her şey boğuluyor, hiçbir şey yeşermiyor. O buluşmadan sonra, bir daha o sahile gitmedim, hâlâ o anı hatırladıkça içim sıkılır.

Bir klasik de, telefonla vakit geçirmek. Hatırlıyorum, 2020'nin sonbaharında, evden çıkmadan önce balkonumda domateslerimi budamıştım, buluşmaya heyecanla gittim; ama kız elinde telefon, mesajlara bakıp duruyordu. Konuşmaya başlasak bile, her iki cümlede bir bildirim sesi geliyordu, sanki ben orada yoktum. Bu, ilişki başlangıcında toprak gibi; eğer dikkat dağılırsa, hiçbir tohum tutmaz. Ben o akşam eve dönüp fesleğenlerimi kontrol ettim, en azından onlar bana odaklanıyordu.

İlk buluşmalarda en klasik hata, sanki bir sorgu odasında gibi davrana durmak. Mesela ben geçen sene, tam Şubat 2023'te, Ankara'daki o eski kitap kafede bir kızla buluştum, ama o daha merhabadan sonra "Hangi üniversiteden mezunsun?", "Kaç kardeşsin?", "Arabanda müzik çalıyor mu?" diye sıralamaya başladı. Elimde latte, önümde bir kitap var, ama sohbet bir anda iş görüşmesine döndü, sanki ben işe alımlarda çalışan bir robotum. Şaka maka, o gün eve dönüp kendime sordum, "Niye bu kadar resmiyiz ya, hayat zaten yeterince kağıt evrak dolu."

Başka bir saçmalık, sürekli kendi hayat hikayeni boca etmek, tıpkı 2021'in yazında Venedik'te bir kanalda tekneye binmişken başıma gelen gibi. Kızla buluşuyoruz, ben daha ilk dakikada "Bak, geçen yıl Bodrum'da bir tekne turundaydım, dalgalar devasaydı, sonra Milano'da bir moda şovuna katıldım" diye başlıyorum anlatmaya. O arada kızın gözleri cama kaçıyor, belli ki sıkılmış, ben hala "Ve sonra Paris'te..." diye devam ediyorum. Sonuçta, buluşma bittiğinde ben konuşma rekoru kırmışım, ama karşımda kimse kalmamış gibi hissettim, sanki monologuma alkış bekliyorum. Gerçekten, insan biraz dinlemeyi öğrenmeli, yoksa tek kişilik gösteriye dönüyor her şey.

Bir de, telefonla haşır neşir olmak var ki, o da ayrı bir facia. Hatırlıyorum, 2019'da İzmir'deki sahil kafesinde bir buluşmada, adam elinde telefon, sürekli mesajlara bakıyor, bir ara "Bekle, önemli bir mail" dedi. Ben karşımda denizi izlerken, o ekranına kilitlenmiş, sanki buluşma değil, iş toplantısı. O an içimden geçirdim, "Telefonun seni daha çok seviyormuş gibi, ne işin var burada?" Elbette bu tür hatalar, buluşmayı bir felakete çeviriyor, ama en komiği de, ben kendi buluşmalarımda bazen aynı hataya düşüyorum. Mesela geçen ay İstanbul'da bir parka gittim, kızla konuşurken cebimdeki bildirim sesi yüzünden dağıldım, sonunda "Şu aptal telefona bir ayar çekmeliyim" diye mırıldandım. Yani, ilk buluşma bir deneme tahtası gibi, ama herkes aynı tuzağa düşüyor.