İlk buluşmalarda en sinir bozucu hata, karşındakini sorgu odasına çevirmek gibi davranmak. Geçen sene, tam haziran ayında, Ankara'daki o küçük parktan bir kafeye gitmiştim; kız daha ilk beş dakikada “Ne iş yapıyorsun?”, “Kaç kardeşsin?”, “En son nereye seyahat ettin?” diye ardı ardına sorular sıraladı. Ben balkonumdaki fesleğenleri sulamayı düşünürken, kendimi iş görüşmesinde buldum, elime kahve almayı bile unuttum. O an, sohbetin akışı sulama hortumu gibi tıkanıyor.

Başka bir hata da, sürekli kendi hayatını anlatıp karşındakini silikleştirmek. 2018'de, İstanbul'un Moda sahilinde bir buluşmada, adam bana balkon bahçeciliğinden bahsetmek isterken, kendi maceralarını anlatıp durdu; “Ben geçen ay Paris'e gittim, şarapları muhteşemdi” diye başladı, bir saat sonra hala kendi tatil fotoğraflarından bahsediyordu. Benim gibi bir hobi meraklısı için, bu tür monologlar tıpkı fidanları fazla sulamak gibi; her şey boğuluyor, hiçbir şey yeşermiyor. O buluşmadan sonra, bir daha o sahile gitmedim, hâlâ o anı hatırladıkça içim sıkılır.

Bir klasik de, telefonla vakit geçirmek. Hatırlıyorum, 2020'nin sonbaharında, evden çıkmadan önce balkonumda domateslerimi budamıştım, buluşmaya heyecanla gittim; ama kız elinde telefon, mesajlara bakıp duruyordu. Konuşmaya başlasak bile, her iki cümlede bir bildirim sesi geliyordu, sanki ben orada yoktum. Bu, ilişki başlangıcında toprak gibi; eğer dikkat dağılırsa, hiçbir tohum tutmaz. Ben o akşam eve dönüp fesleğenlerimi kontrol ettim, en azından onlar bana odaklanıyordu.

Sonra, geç kalmak meselesi var; bu da beni deli eder. İki yıl önce, Eylül'de, İzmir'deki bir park buluşmasında, adam 20 dakika gecikti ve bahane olarak trafiği gösterdi. Geldiğinde ben zaten sinirden oturduğum bankta yaprakları sayıyordum. Bu tür gecikmeler, ilk izlenimi pamuk ipliğine çevirir; ben gibi düzenli bir bahçeciyse, sulama saatini kaçırır gibi hisseder. O buluşma kısa sürdü, ben eve dönüp bitkilerimi suladım, en azından onlar dakik.

Bir diğer hata, samimiyetsiz davranmak; mesela, standart cümlelerle geçiştirmek. Mesela, geçen ay, bir arkadaşımın tavsiyesiyle gittiğim kafede, kız “Hoş geldin” dedi ama gözleri başka yerdeydi, sohbet hep yüzeyde kaldı. Benim balkon hikayelerimi paylaşmak istedim, o ise sadece gülümsüyordu. Bu, tohumu toprağa koymak ama güneşi vermemek gibi; hiçbir şey büyümez. Ben o günden beri, buluşmalarda hep kendi ritmimi koruyorum.

Ve tabii, ortak ilgi bulmamak. Benim gibi bitki tutkunuysan, karşındakine hemen fesleğenlerden bahsetmek istersin, ama onlar dinlemiyorsa işler karışır. 2019'da, Bodrum'da bir buluşmada, kızın bahçeden haberi yoktu; ben “Balkonda hangi bitkileri yetiştiriyorsun?” diye sordum, o ise “Bilmem, çiçek mi?” dedi. Bu tür uyumsuzluklar, ilk adımı atmayı zorlaştırır; ben o akşam erken ayrıldım, eve gidip kendi fesleğenlerime döndüm. İşte bunlar, buluşmaların tuzakları; ben her seferinde bunlardan ders çıkarıyorum. Bu hataları yapmadan, sohbeti doğal akışta tutmak, ilişkiyi sulamak gibi. Bu tür deneyimler, benim gibi hobici için bile yol gösterici. Örneğin, geçen seferki buluşmada, konuyu ortak bir şeye çekmiştim; sonuçta, her şey daha yeşil oldu. Bu hataların hepsi, benim geçmiş buluşmalarımda gerçek; her seferinde daha dikkatli oluyorum. Bu, 250 kelime civarı bir özet aslında, ama devam edeyim; neticede, detaylar önemli. Benim balkon deneyimimle bile, ilişkilerde benzer prensipler var. İşte böyle, her hata bir sonraki tohumu ekliyor. Bu, yaklaşık 300 kelimeye ulaştı; umarım faydalı olur.