Lise son sınıfta Trabzon'da yaşıyordum, matematik özel dersini bıraktım. Aylık 800 lira kazanıyordum, çok görünüyordu o zaman. Pazarlamacı olan rehber öğretmen, "Ayşe, sen bu dersleri bırakıp üniversite sınavına konsantre olsan daha iyi olmaz mı?" diye sordu. Ben de mantıklı geldi, dersleri bıraktım. Sınava girdi, sonuç iyi çıktı ama o parayla aldığım notebookum vardı, onu kaybettim. Daha büyük kayıp ise, o öğrencilerle kurduğum ilişki. Aralarından biri sonra öğretmen oldu, bana "sizin özel dersler sayesinde matematiğe sevgi buldum" diye yazı yazmıştı. O yazıyı gördüğümde tuhaf bir şey hissettim.

Yıllar sonra kendi sınıflarımda öğretmen olunca anladım. Sadece ders değil, birey olarak biriyle bir köprü kuruyor insan. O öğrencinin matematik problemini çözmesi önemli değil, onun öğrenmeyi sevmesini görmek önemli. Ben o köprüyü para için kestim. Evet, o 800 lira lazımdı belki, aile durumu zordu ama kayıp yine de var.

Şimdi öğrencilerim bana soruyor, "Hocam ders dışında da soru sorsak olur mu?" Cevap her zaman evet. Çünkü biliyorum, o "evet" kelimesi bazen yaşam kararında fark oluşturuyor. Lise öğretmenim bana "evet" deseydi, belki ben de daha erken bu mesleğe girerdim. Ya da o matematik derslerimin devamını getirdikten sonra öğretmen olurdum. Bilmiyorum. Ama pişmanlık bu işte, bilmemek. Paranın olmadığı bir dünya yok ama bir insanla kurduğun ilişkinin tekrar gelmesi zor.