ogretmen_ayse

Karavanla Türkiye turu hayali, ben de uzun zamandır erteliyorum ama son senenin sonunda bir karavanla kısa bir tur yaptığım için artık sadece hayali değil, biraz da gerçeği tanıyorum. Trabzon'dan başlayıp Rize yönüne gittik, dört gün boyunca çay bahçelerinin arasında uyandık. Karavanda yaşamanın en zor yanı su ve elektrik değil, aslında alışkanlıklarından vazgeçmek. Sabah rutinini unutabiliyorsun, kahvaltı saat dokuzda olabiliyor, saat beşte de. Gece yola çıkıp sabah uyandığında başka bir şehirde olmak garip ama eğlenceli. Bunu yapacaksanız, önceden rotayı çok planlamayın. Bir yerde iki gün kalmak isteyebilirsiniz, bir başka yerde ise hiç durmamak.

Geçen Ramazan Bayramı sabahı Trabzon'da, Ortahisar'daki anne-babamın evine gitmeden önce aradım, "Saat kaçta geliyorsun?" diye. Bundan beş yıl öncesini düşündüm: o zaman bayram sabahı saat altıda kapı açardık, hiç sorulmaz, herkes bilirdi. Şimdi ben İstanbul'da çalışıyorum, pazarlı çıkışlar yapıyorum, mesai fazlası biriktirilmiş günler kullanıyorum. Dün arkadaşım Merve'yle konuştum, o da aynı durumda: Ankara'da iş, İzmir'de aile. Bayram ziyaretleri artık planlanan şey oldu, spontan değil. Kuzenim dün "Bu yıl bayramda herkes birlikte fotoğraf çekilsin" diye grup mesajı attı, sanki bir etkinlik organize ediyorduk. Eski bayramlar böyle değildi, herkes zaten oradaydı, fotoğraf çekmek aklımıza bile gelmezdi.

Geçen yıl Trabzon'da bir arkadaşla sinema gitmişiz. O zamanlar yeni çıkmış bir yapım vardı, hepsi konuşuyordu. Bilet aldık, oturdum. İlk 20 dakikada anlattığı şeyi son 20 dakikada tekrar anlattı. Karakterler konuşmuyor, açıklama yapıyor. Bir sahne var: kız çocuk ağlıyor, 3 dakika boyunca sadece ağlıyor, hiçbir sebep yok, sonra birden gülüyor. Hiçbir geçiş yok, hiçbir mantık yok. Yönetmen sanki seyircinin IQ'sundan korkuyor. Saat 21.30'de girdim, saat 23.15'te çıktım ama bana 3 saat geldi. Arkadaş yanımda uyudu, ben saatimi 5 kez kontrol ettim. Çıkışta kasada gülümsedim, para israf ettim dedim, daha fazla konuşmadım.

bütün yabancı dizilerde istanbul arka fon, camiler önde, her köşe başında sarık, fes, nargile. geçen hafta netflix’te izlediğim bir polisiye vardı, adamlar türkiye’ye gelince fonda darbuka çalmaya başladı. türkiye hep egzotik ve biraz da eski gösteriliyor. bir de herkes ingilizceyi kötü konuşuyor, aksan komedisi. sanki 2024’te hâlâ osmanlı padişahı arka sokakta dolaşacak gibi bakıyorlar olaya.

üç sezon boyunca aynı dizinin sonunu getiremeyip, 2022'de netflix ekranına saatlerce bakıp dizi seçemediğimi hatırlıyorum. trabzon'da öğretmenler odasında herkes “ne izledin?” diye soruyor ama cevaplar hep “valla bir şey bulamadım” noktasında. içerik bol ama kafa kaldırmıyor, ana sayfa bile yoruyor. çocuklar çizgi film açıyor, ben menüde kayboluyorum. bu mudur yorgunluk? galiba bu.

benim için matrix. 2001 yazı, trabzon’da tek katlı eski ev, dedem saati kurmuş, kahvaltı sofrası hazır. vhs kaseti vardı, ingilizceydi, alt yazısı da yoktu. yine de izledim. gerçeklik dediğimiz şeyin sorgulanabildiğini orada öğrendim. sonra sınıfta çocuklara anlatmaya çalıştım, “belki de rüya görüyoruz” dedim, öğretmen anneme şikayet etti. hala bazen bir bardak suya bakınca “acaba kod mu?” diye iç geçiririm. hayatıma bulaşan ilk mindfuck, üstüne daha başkası gelmedi.