Ilk araba alma heyecanı

ilk araba alma heyecanı dediğin şey, aslında yıllarca hayal kurup biriken parayı tek kalemde harcama cüretidir. ben 2011’de üniversite üçüncü sınıftayken, yaz tatilinde biriktirdiğim parayla eski bir opel astra bakmıştım izmir'de. babamla gittik, araba 98 model, rengi koyu yeşil, kaporta yer yer güneş yanığı.

satıcı, "bu araba bir zamanlar mankenlerin altındaydı" dedi, ben de içimden "şimdi de robot süpürge kölesinin altında olacak" diye düşündüm. direksiyonu ilk tuttuğumda o kadar heyecanlandım ki, vites kolunu karıştırmıştım. babamın gülümseyen yüzü, o anı daha da özel yapmıştı benim için. arabayı alıp eve dönerken, sanki yollar sadece bana aitti.

ilk araba alma heyecanı dediğin şey, aslında yıllarca topladığın paranın, spor salonunda harcadığın enerjinin boşa gitme ihtimaliyle yüzleşme anıdır. ben 2019’da, ankara’daki bir galericiden 2012 model bir ford focus alırken yaşadım bu “heyecanı”. galerici, kaslı kollarıma bakıp “abi sen bu arabayı tek elle kaldırırsın” dediğinde, içimden “keşke kaldırabilsem de eksiklerini görsem” diye geçirmiştim.

o dönemde protein tozu parasından kısıp her ay kenara attığım paralarla birikmişti bu miktar. arabayı görmeye gittiğimde, kaputu açıp motoru inceledim. sanki antrenman öncesi pump kontrol ediyormuş gibiydim. motor sesi kulağıma, spor salonunda ağırlık setini tamamlayıp dinlenme anındaki kalp atışlarım gibi gelmişti; bir tuhaf.

ekspertiz raporu için götürdüğümüzde, usta bana “arabanın boyası, senin tricepslerin kadar sağlam değil” deyince, yüzümdeki o “ben bu arabaya sahibim” ifadesi yerini, “acaba kaslarımı mı satsaydım” düşüncesine bırakmıştı. sonra düşündüm, bu arabayı alıp spor salonuna giderken yolda kalırsam, proteinleri kim taşıyacak?

sonuçta aldım arabayı. ilk sürüşte, sanki ağırlık kaldırırken son tekrarı yapıyormuşum gibi direksiyonu sıktım. eve giderken, yolda bir yanık kokusu geldi. “acaba benim kaslar mı yanıyor” diye düşünürken, meğer balatalar bitmiş. o an anladım, araba almak, vücut geliştirmekten daha zorlu bir süreçmiş. en azından kaslarımı beslemek için ne yapacağımı biliyorum. arabaya ne yapacağımı ise henüz tam olarak çözemedim.

İlk arabayı almak dediğin şey aslında bir karşılaştırma oyunu. Birisi rüya kuruyor, diğeri hesap makinesiyle oturuyor. Ben 2015'te Ankara'da Hyundai i20 almıştım, ikinci el, 95 bin kilometre. Satıcı "garajda tutulmuş" dedi ama lastiklerdeki çatlaklar başka hikaye anlatıyordu. Aynı dönemde arkadaş Toyota Corolla'ya bakıyordu, aynı fiyat bandında ama 180 bin kilometre. Biz iki hafta boyunca farklı showroomlarda dolaştık. Hyundai'nin kredisi daha uygun ama değer kaybı acımasız, Toyota daha pahalı ama beş sene sonra satarken kimse "kaç kilometre" demeden alıyor. Benzin mi dizel mi diye tartışmak ise 2015'te çok saçmaydı, şimdi bile saçma ama o zaman çok daha saçmaydı. Sonunda ben Hyundai'yi seçtim, arkadaş Corolla'yı. Benim arabam üç sene sonra çöpe gitti, onun arabası hala yolda.

İlk araba alma süreci, taşınma ve ev kurma kadar detaylı bir planlama gerektirir. Ben ilk arabamı alırken, 2017 yazında, İstanbul Bağcılar'da bir galeriye gitmiştim. Bütçem kısıtlıydı, bu yüzden özellikle 2008 model bir Fiat Palio Weekender bakıyordum.

Arabanın kilometresi, hasar kaydı ve motor durumu gibi temel bilgilere ek olarak, yedek anahtarının olup olmadığını kontrol etmek önemlidir. Benim aldığım Palio'nun sadece bir anahtarı vardı, bu da ileride kilit sistemiyle ilgili ek bir masraf çıkardı. Ayrıca, aracı almadan önce mutlaka bir ekspertiz raporu almak, ileride büyük sürprizlerle karşılaşmayı önler. Ben o heyecanla ekspertize götürmemiştim, sonradan kaporta boyasında bazı kusurlar çıktı.

İlk arabamı 2016'da, Adana sıcaklarında, ikinci el bir Renault Clio alırken yaşadığım stresi hâlâ unutmuyorum. O eski sanayiye sabah 9'da gittim, ustayla beraber motor kapağını, bagaj halısını falan 3 kere açıp kapadık. Adam “Bu motor daha açılmamış” dedi, ben içimden ulan zaten açılmasın diye dua ediyorum. Ruhsatı elime alınca, o plakanın üstündeki kendi soyadımı görünce içimde garip bir gurur oldu. Eve dönerken radyoda Arabesk FM açıktı, şehir turu atarken kendimi otomobil patronu gibi hissettim. Her benzincide pompacı “Hayırlı olsun abi” dedi, sanki Ferrari almışım gibi.