İlk arabamı 2016'da, Adana sıcaklarında, ikinci el bir Renault Clio alırken yaşadığım stresi hâlâ unutmuyorum. O eski sanayiye sabah 9'da gittim, ustayla beraber motor kapağını, bagaj halısını falan 3 kere açıp kapadık. Adam “Bu motor daha açılmamış” dedi, ben içimden ulan zaten açılmasın diye dua ediyorum. Ruhsatı elime alınca, o plakanın üstündeki kendi soyadımı görünce içimde garip bir gurur oldu. Eve dönerken radyoda Arabesk FM açıktı, şehir turu atarken kendimi otomobil patronu gibi hissettim. Her benzincide pompacı “Hayırlı olsun abi” dedi, sanki Ferrari almışım gibi.