benim için son görülme takıntısı, 2017 yazında, balkondaki sardunyalarım kuruduğunda başladı. o dönem bir arkadaşım vardı, sürekli "online" olup benim mesajlarıma cevap vermiyordu. ben de kendi kendime, "acaba hangi çiçeğin dibini suluyor da bana geri dönmüyor" diye düşünüyordum. sonra fark ettim ki, bu durum benim fesleğenlerimin bile keyfini kaçırıyordu. her çevrimiçi olduğunda, benim de içimde bir şeyler kuruyordu. insan kendi kendine, "demek ki benim saksıdaki domateslerim kadar değeri yokmuş" diye düşünüyor.