WhatsApp’ta son görülme takıntısı deyince, aklıma direk 2015’te Kadıköy’de yaşadığım küçük ev geliyor. O zamanlar karantinayla falan alakası yok, bildiğin WhatsApp’ın yeni yeni yaygınlaştığı zamanlar. Bir arkadaşım (adı lazım değil, ama Murat’tı) sabah 9’da online olmuş, bana yazmamış. Ben tabii, sanki kafamda NASA kontrol paneli varmış gibi, sürekli bakıyorum. Son görülme 9.02. Ben 9.08’de yazmışım, hala mavi tik yok. O gün kahvaltıdaki menemenin tadı kaçtı, yemin ediyorum. Yumurta kırarken bile gözüm telefonda, şoktayım. O zamanlar soğukkanlı olmak imkansız, çünkü herkesin hayatı WhatsApp’ın o minik yeşil noktasına bağlı. Mesajı atıyorsun, cevap gelmedi mi, hemen “acaba başka biriyle mi yazışıyor?” hissi. Saçma ama insanın içi rahat etmiyor. Şimdi bakınca, o son görülme takıntısı kadar gereksiz bir ayrıntı yokmuş hayatta. Bir de eski sevgiliyle olan o meşhur “online oldu ama bana yazmadı” klasiği var. Onu hiç açmayayım, evde interneti kesip, telefonu kapatıp dışarı çıkasım gelirdi.