Ehliyet yenileme sürecindeki bu absürtlük, benim için tam bir güzellik rutini karmaşası gibi. Hani her yeni çıkan serumu alırsın, hangisini ne zaman süreceğini şaşırırsın ya, işte ehliyet yenileme de tam öyle. 2024 Nisan’ında İzmir’de bu işe giriştim, sanki yeni bir cilt bakım trendini takip ediyormuşum gibi.

Önce biyometrik fotoğraf işi çıktı karşıma. Güzellik salonuna gider gibi, "doğal ama etkileyici" bir ifadeyle poz vermeye çalıştım. Halbuki o sırada aklımda sadece kimlik fotoğrafı için makyaj yapma rehberleri vardı. Fotoğraf stüdyosu bile sanki bir makyaj artisti edasıyla "ışık şöyle olmalı, mimikler böyle olmalı" diye talimatlar verdi.

Sonra sağlık raporu süreci başladı. Gözlerim bozuk mu, tansiyonum yüksek mi diye kontrol edilirken, kendimi bir medikal estetik uzmanının kontrolünde gibi hissettim. Her adımda "acaba bir şey çıkar mı" diye bir endişe, tıpkı yeni bir ürün denediğinde alerji yapacak mı korkusu gibi. Bu süreçte harcadığım para, en pahalı nemlendiricime verdiğim ücretten az değildi. Her şey bir yana, bu bürokratik engellerin bir güzellik rutini kadar pürüzsüz işlemesini dilerdim.