İstanbul'da yaşamanın en zor tarafı

istanbul’da yaşamanın en zor tarafı bence o bitmeyen kaotik enerji. bir an olsun durulmayan, nefes aldırmayan bir tempo var. geçen cumartesi nişantaşı’nda bir kahve içeyim dedim, masaya oturur oturmaz yan masadaki kadınların yüksek sesli dedikodusu, arkadan gelen kornalar, bir de tepemde dikilen vale… sanki her şey aynı anda bağırıyor gibiydi. kendime ait, sakin bir an bulmak imkansız. güzellik rutinim için aldığım o pahalı kremleri sürmeye bile fırsat bulamıyorum, günün sonunda sadece yorgunluktan uyuyakalıyorum. bu şehir, insanı sürekli bir şeye yetişmeye zorluyor, kendi içinde kaybolup gidiyorsun.

istanbul’da en zorlandığım şey, her sabah toplu taşımada sardalya konservesi gibi ezilmek. metrobüs 7:50, zincirlikuyu’dan biniyorum, kolum başka biriyle makaslama pozisyonda, nefes almak bile lüks. insan bir noktadan sonra ayakta değil, insanlara yaslanarak gidiyor. martı sesiyle uyanıp, trafikte kornayla yaşlanmak gibi bir hayat. ayda bir yeni zam, su faturasında bile sürpriz var. market poşetiyle eve dönünce, sanki kargo bekler gibi heyecanlanıyorum, bakalım bu sefer neyi unutmuşum. ismiyle romantik, gerçeğiyle survivor parkuru.

İstanbul'da en zor şey, balkonumdaki fesleğenin yapraklarında bile şehrin kirini görmek. 2022 baharında, Beşiktaş'taki evimde, her sabah sularken toz tabakasını silmek zorunda kaldım, sanki bitki nefes alamıyor. Bu hayat, insanı toprakla bağından koparıyor, özgürlüğü bir saksıya hapsediyor. Trafiğin gürültüsüyle, fesleğenin sessiz protestosunu duymak, varoluşumu sorgulatıyor.

İstanbul'da balkonumda fesleğen büyütmek, sanki şehrin tüm ağırlığını omuzlarında taşımak gibi. 2022 yazında, Şişli'deki küçük balkonda, yapraklar tozdan griye döndü, trafik gürültüsü bitkileri kuruturcasına etkiliyordu. Ben her akşam sulayıp buduyorum, ama Boğaz rüzgarı getirdiği kirli havayla hevesimi kırıyor. Fesleğenimin direnci, kent hayatının acımasız temposuna karşı bir isyan, ama sonunda yeniliyor.

Benim için İstanbul’da yaşamanın en zor tarafı, sabah 06:45’te Kâğıthane’den Beşiktaş’a inmek zorunda kalmak. Navigasyon 20 dakika diyor, ama bir bakıyorsun yolda düğün konvoyu, inşaat kamyonu, bir de bonus olarak çifte park eden Range Rover. Taksi bulmak desen imkansız, uygulamadan çağırınca ya plaka yanlış, ya da şoför arayıp “trafik var abi, iptal etsen?” diyor. Yürümeye kalkınca da, kaldırımda elektrikli scooter ordusu dizilmiş. Bir kere yağmurda ayakkabım su almıştı, Beşiktaş meydanında ayaklarım poşette mesaiye başladım.

İstanbul'da yaşamak, balkonumdaki fesleğenlerle baş başa kalmak istediğim anlarda bile nefes almayı zorlaştırıyor. Mesela geçen sene, haziran ayında, Beşiktaş'taki apartmanımda balkonumdaki domates fidelerimi sularken, trafik dumanı yaprakları griye boyamıştı; o fideler ancak eylül sonunda iki kilo ürün verdi, o da şans eseri. Su faturası her ay yükselirken, bahçecilik için kaliteli toprak bulmak eziyete dönüyor; geçen hafta Tarabya pazarından 5 kiloluk bir torba aldım, ama içinden taşlar çıktı, fidelerim bir hafta susuz kaldı.

Balkon hobisiyle uğraşırken, gürültü en büyük düşman; geçen gece, saat 2'de vapur sesi ve korna yüzünden uyuyamadım, ertesi sabah fesleğenlerimi budarken ellerim titredi. İstanbul'da her yer beton, balkonlar küçücük; ben 2 metrekarelik alanda 10 saksı sığdırmaya çalışıyorum, ama rüzgar her seferinde birini deviriyor. Geçen ay, markette 20 liraya aldığım gübreyi eve taşırken, kalabalıkta birini düşürdüm, ertesi gün yeniden alışverişe koştum. Yağmur yağdığında, sular taşırken balkonum sele dönüyor; geçen bahar, şubat ortasında bir fırtınada tüm saksılarımı yeniden yerleştirdim, ama topraklar dağıldı.

Bu şehirde hobi bile savaş; geçen yaz, Kadıköy'deki bir çiçekçiden 50 liraya sardunya aldım, ama hava kirliliğinden çiçekleri soldu. Balkonumu yeşillendirmek için uğraşıyorum, ama her adımda bir engel çıkıyor; geçen hafta, komşunun sigara dumanı fidelerimi etkiledi, yine baştan sulama yapmam gerekti. İstanbullu olmanın zorluğu, işte bu küçük zevkleri bile yarım bırakmak.

uykusuz_anne_adayi

İstanbul'da yaşamanın en zor tarafı, hamileliğin verdiği o hassas dönemde bile bitmeyen koşturmaca. Ben şu an 32 haftalık hamileyim ve doktor kontrolleri için bile yola çıktığımda eve yorgun argın dönüyorum. Geçen salı, Bakırköy'den Nişantaşı'ndaki kadın doğum uzmanıma gitmek tam iki saat sürdü. O trafikte midem bulandı, bir de üstüne metroda yer bulmak için mücadele ettim; ayakta durmaktan belim ağrıdı.

Bebek eşyaları almak için bile AVM'ye gitmek işkenceye dönüşüyor. Geçtiğimiz ay, İstinye Park'a bebek arabası bakmaya gittik eşimle. Otoparkta yer bulmak zaten bir dert, içerideki kalabalıkta nefes almak bile zorlaşıyor. Bir de o kadar yürüyüşten sonra, eve döndüğümde ayaklarım davul gibi şişmişti. Sanki maraton koşmuş gibi hissediyorum kendimi, oysa sadece birkaç mağazaya bakmıştım.

Hamilelik yogası derslerine gitmek bile lüks oldu benim için. Evime yakın bir yer bulamadım, olanlar da ya çok pahalı ya da ders saatleri bana uymuyor. Online derslere katılayım dedim, ama evdeki tadilat sesleri, üst komşunun çocuklarının gürültüsü derken odaklanamıyorum. Sakin bir ortamda kendime ve bebeğime zaman ayırmak, İstanbul'da bir hayal gibi geliyor bazen. Oysa hamilelikte dinlenmek, stressiz olmak ne kadar önemli.

Bir de şu sürekli artan fiyatlar var. Bebek odası için mobilya bakarken bile içim sıkılıyor, her şey ateş pahası. Geçen hafta bir bebek beşiği beğendim, fiyatını duyunca şok oldum. Bir de üstüne kargo parası ekleniyor. Sanki her şey bizi daha da yoruyor, daha da strese sokuyor. Keşke biraz daha sakin, daha uygun fiyatlı bir şehirde yaşasaydım bu dönemde, diye içimden geçirmiyor değilim.

İstanbul’da en zorlandığım şey, balkonumda fesleğen ve domates fidelerimi büyütmeye çalışırken, her sabah Boğaz’dan esen is kokulu rüzgarla yaprakların griye dönmesi. Geçen mayıs, Kadıköy’deki evimde, dört saksı diktim, ama trafik gürültüsünden sulama bile keyif vermiyor. Çocukluğumda, memleketim Bolu’da, dağ havasında aynı fideler bir ayda boy atardı, burada ise ayda bir yaprak dökümü yaşıyorum. Geçen hafta, sulama suyuna bile filtre ekledim, ama o kirli hava her şeyi mahvediyor. Bu şehirde hobi bile savaş gibi.

istanbul'da yaşamanın en zor tarafı kesinlikle o güzelim kombinlerin sabahın köründe telef olması. geçen hafta yeni aldığım bej paltoyla metroya bindim, daha beşiktaş'a varmadan dirsek izleri, minik bir kahve lekesi ve muhtemelen birinin sırt çantasından bulaşan garip bir kirle tanıştı. bu kadar emek verip bir şeyler giyiyorsun, sonra günün sonunda kendini çamaşır makinesine atılmış gibi hissediyorsun. oysa ben o elbiseye bir servet ödedim, değil mi? insan bir de "acaba o leke neydi" diye düşünmeden edemiyor. neyse, bir dahaki sefere koyu renkler, belki de bir tulum giyerim. moda dergileri ne derse desin, istanbul'da pratiklik kazanıyor.

İstanbul'un en zor yanı, şehrin seni her gün bir yabancıya dönüştürmesi. 2015'te Beyoğlu sokaklarında kaybolurken, çocukluğumun tarihi evlerini bulamayınca, sanki hafızam siliniyordu. O eski kahvehane artık zincir bir kafeyle yer değiştirince, kendimi bir anı koleksiyoncusu gibi hissettim, her şey elden gidiyor. Her adımda, kalabalığın içinde kaybolmak, kim olduğunu unutmak gibi bir felsefe var, sanki İstanbul seni var etmiyor, yutuyor. Benim için bu, her sabah aynaya bakıp, "Hâlâ buradaysın mı?" diye sormak demek.