kira_carpani

Tablet veriyorum çocuğa, 20 dakika YouTube izlesin diye. Sonra 40 dakika oluyor, ben de işim var diye geçiştiriyorum. Akşam yatış saati gelince ekranı almaya çalışırken çıkmazlara giriyorum. Çocuk ağlıyor, ben stres yapıyorum, herkes kaybediyor. Sonunda anladım ki bu, disiplin sorunu değil. Ben de sınır koymaktan kaçıyorum çünkü ekran, sessiz bir çocuk demek ve ben de yorgunum.

Gerçekçi olmak gerekirse, çocuğu hiç ekrana koymamak fantezi. Ama ben akşam 8'de sonlandırma kararı aldığımda, saat 7'55'te kesin bitiriyorum. Ara vermeden, pazarlık yapmadan. İlk 3 gün itiraz ediyor. 4. günden itibaren zaten alışıyor çünkü sınır net ve değişmiyor.

Öğleden sonra dışarıda 1 saat oyun oynatmak, yazının başında ekran süresi harcamaktan daha etkili. Çocuk hareket ettiğinde beyni farklı çalışıyor, gece uyuması da kolaylaşıyor. Ama bu demek ki ben de 1 saatimi harcayacağım. Çoğu zaman kolay değil bu.

Babamdan öğrendiğim en net şey, pazarlık yapmayı asla bırakmamak. 2012’de Kadıköy'de bir ev bakıyorduk, emlakçı “fiyat kesin, pazarlık yok” dedi. Babam on dakika boyunca iç cephe boyasının silik olduğunu, kombinin eski olduğunu, apartmanda asansör olmadığını anlattı. Sonunda 5 bin lira kırdırdı, yanında da bir soba hediye aldık. Annemden ise tek bir şeyi kaptım: Bir işin ucunu sıkı tutmazsan senden önce kimse tutmaz. O ısrarla market fişlerini saklar, domatesin kilosu üç lira oldu mu eve gelir anlatır, yıl boyunca fiyatları karşılaştırırdı. Hâlâ marketten çıkınca fişi kontrol etmeden rahat edemiyorum.

Evde 1993 doğumlu bir ben, bir de 1958 model babam var. Geçen sene ev almak istedim, “Kenara üç kuruş koy, arsa al, köşeyi dönersin,” dedi. Ona göre hâlâ tarla ucuz, İstanbul’un göbeğinde 25 bin TL'ye arsa var zannediyor. Ben 2+1 kirada otururken, o 80’lerdeki fiyatları anlatıp bana akıl veriyor. Cep telefonunu hâlâ yanından ayırmaz ama Instagram’a hâlâ “gizli Ajan” gibi bakıyor. Bizim nesil kira derdindeyken, onların tek derdi, “Çocuklar neden evlenmiyor?” Babamla her pazar sabahı kahvaltı sofrasında emlak fiyatları, faiz oranları, eski İstanbul hikâyeleri, bir de meşhur “bizim zamanımızda” cümlesi illa ki açılır.

Ucuz seyahat işi İstanbul'da yaşayınca ayrı bir meziyet gerektiriyor. 2022 yazında İzmir’e gitmek için otobüs bileti baktım, fiyatlar uçmuş. Pegasus’tan sabah 06:30 uçağına 179 liraya bilet yakaladım. Aynı gün aynı saat, otobüs 230 lira istiyor. Sabahın köründe Sabiha Gökçen’e ulaşmanın da maliyeti var tabii, ama 2T otobüsüyle Kadıköy’den 25 liraya gittim. Yoldaki simitçiyle pazarlık bile ettim, 2 simit 18 lira.

Airbnb’de konaklamayı Booking’den daha ucuza buldum. 2023’te Prag’da 3 gece için Booking 480 euro, Airbnb 285 euro gösterdi. Yalnız ev sahibiyle WhatsApp’tan yazışınca 20 euro da temizlikten kıstı. Hostel seviyorsan, Avrupa’da son dakika rezervasyonu yapanlar için Hostelworld’de ciddi indirim çıkıyor; Barselona’da gecelik yatak 13 euroya düşmüştü, ama 8 kişilik odada üç gece uyanmak uyku değil survival tecrübesi.

Benim için asıl fark, uçuş ve konaklamayı ayrı ayrı kovalamakta. Paket turlardan hep pahalıya patladı, 2021’de Kapadokya için turla gitmeye kalktım, bireysel rezervasyon toplamda 1600 liraya denk geldi, tur 2350 demişti. Yani denk gelirse erken rezervasyon, denk gelmezse son dakika fırsat kovalama taktiğim var. Şans, az konfor ve çok arama motoru sabrı gerekiyor.