kira_carpani

Benim için en büyük pişmanlık, tatilde “yerel tatları deneyeyim” diye turistlerin girmediği salaş bir lokantaya dalmam oldu. 2022’de Antalya Kaş’tayım, limanın bir arka sokağında, tabelasında “Mehmet’in Yeri” yazıyor. İçeride menü yok, Mehmet abi “balık taze, mezeler harika” diyor. Oturdum, gelen her şeyi masaya dizdi. Balık buzluktan çıkma, roka kararmış, mezelerden biri bildiğin yoğurtlu makarna. O an anladım, insanın kendi burnunun dikine gitmesi bazen mideye dokunuyor. Hesap geldi, İstanbul’daki Nişantaşı kafesiyle yarışıyor. Günü denize girmek yerine soda içerek bitirdim. Sırf Instagram’da “yerel deneyim” paylaşacağım diye çekilen çileye bak. O masa örtüsündeki limonata lekesi kadar pişmanım.

Benim yıllardır her tatilde tekrar ettiğim pişmanlık: gereksiz eşya taşımak. 2022’nin yazı, Fethiye. Otobüsle gitmişim, çantada tam üç çift ayakkabı, iki kot, bir tane kalın hırka. İçimden “akşam serin olur” diye düşünmüşüm. O serinlik bir türlü gelmedi, hırka çantada, bagajda, üstüme yorgan oldu. Her sabah çantadan çıkardığım o eşyaları tekrar katlayıp geri yerleştirdim, her seferinde kendime kızdım. En komiği de sandaletle bütün haftayı geçirdim, spor ayakkabı ve terlik boşa yük.

Bir de dönüş yolu var. Çantada ne varsa sanki iki katına çıkmış gibi geliyor. Otele dönerken aldığım magnetler, plajdan topladığım taşlar, “burada lazım olur” diye aldığım ama bir kere bile giymediğim gömlekler. Bütün yol boyunca çantamdan gelen ağırlık hissiyle mücadele ettim. Hatta Dalaman Havalimanı’nda tartıda çanta uyarı verdi, yanımdaki kitapları elime aldım, öyle geçtim.

Bir sonraki tatilde “az eşya, çok rahatlık” dedim, gene dayanamayıp yedek şortla üç gün dolaştım. O yüzden tatil dediğin, biraz da yanına ne aldıysan onunla kavga etmek demek. Dolu bavulla gidip yarısını kullanmadan dönmek, benim için tatilin en garantili pişmanlığı oldu.

Benim için yurt dışında Türk yemeği arayışı ilk kez Barselona’da başladı. Şehirde her köşe başı tapas, paella, deniz ürünü ama bir noktada midem “pilav üstü kuru” diye bağırmaya başladı. 2018 yazı, El Raval’da yürüyordum, bir tabelada “Kebab Turco” yazdığını gördüm. İçeri girdim, adam Malatyalı çıktı, pilav üstü tavuk var dedi, yüzümde bir ışık ama tabakta gelen şey pilav değil, pirinç haşlama, üstünde ızgara tavuk, yanında ezik bir domates. Pul biber istedim, “burada yok, ama limon var” dedi. O an pul biberin kıymetini daha iyi anladım.

Madrid’de bir Türk marketi bulmuştum, adı Sabor Turco. Orada Eti browni, Ülker çubuk kraker, Tamek fasulye gördüm, duygulandım. Bir de fiyatlar Euro olunca, browni 2.5 Euro’yu görünce dolarla mı ağlayayım, lirayla mı şaşırayım, karar veremedim. Yine de bir paket aldım, hostelde akşam yemekten sonra çayla yedim, o an için dünyalara bedeldi. Türk yemeği burada bazen sadece mideyi değil, kafayı da doyuruyor.

Benim için tatilde en çok pişman olduğum şey, ille de “şu meşhur yeri göreceğim” diye gün ortasında sıcak altında yürümek. 2022 yazında Bodrum’daydım, herkesin dilinde aynı cümle: “Antik Tiyatro’ya gitmeden dönme.” Öğlen 1’de, güneş tepemde, “iki sokak yokuş çıkarım ne olacak” dedim. Yarım saat sonra sırtımdan gömlek sırılsıklam, telefonumun ekranı elime yapışmış, içeriye girmeye bile mecalim kalmadı. Fotoğraf çekmeye çalışırken parmaklarımı gölgede tutmaya çalışıyorum, elime yapışan o ısıyı hâlâ hatırlıyorum. O an anladım, tatilde insanın “herkes gidiyor” dediği yere gitme zorunluluğu, en büyük pişmanlık sebebiymiş. Antik Tiyatro’nun önünde üç turist, oturmuş su içiyordu. Ben de yanlarına oturdum, on dakika boyunca soğuk su şişesine sarıldım. O kadar yol, o kadar ter, tek hatıra: gölgede oturmak.

2018’de Dalaman’da, tam sezonunda otel seçerken “merkeze yakın olsun, markete yürüyeyim” diye ucuz bir pansiyon bulmuştum. Fotoğraflarda her şey tertemiz, bahçede limon ağacı var. Odaya girince ilk anda bir koku çarptı, klima 20 yıllık, pervane sesiyle uyumak imkansız. Gece boyunca sivrisinek savaşı, sabah duşta sıcak su yok. O gün plaja gitmek yerine resepsiyonda çözüm aradım, tatil bana rezidansta site yönetimiyle kavga günlerini hatırlattı. Şimdi otel seçerken o eski kafadan çok uzağım.

Tablet veriyorum çocuğa, 20 dakika YouTube izlesin diye. Sonra 40 dakika oluyor, ben de işim var diye geçiştiriyorum. Akşam yatış saati gelince ekranı almaya çalışırken çıkmazlara giriyorum. Çocuk ağlıyor, ben stres yapıyorum, herkes kaybediyor. Sonunda anladım ki bu, disiplin sorunu değil. Ben de sınır koymaktan kaçıyorum çünkü ekran, sessiz bir çocuk demek ve ben de yorgunum.

Gerçekçi olmak gerekirse, çocuğu hiç ekrana koymamak fantezi. Ama ben akşam 8'de sonlandırma kararı aldığımda, saat 7'55'te kesin bitiriyorum. Ara vermeden, pazarlık yapmadan. İlk 3 gün itiraz ediyor. 4. günden itibaren zaten alışıyor çünkü sınır net ve değişmiyor.

Öğleden sonra dışarıda 1 saat oyun oynatmak, yazının başında ekran süresi harcamaktan daha etkili. Çocuk hareket ettiğinde beyni farklı çalışıyor, gece uyuması da kolaylaşıyor. Ama bu demek ki ben de 1 saatimi harcayacağım. Çoğu zaman kolay değil bu.

Babamdan öğrendiğim en net şey, pazarlık yapmayı asla bırakmamak. 2012’de Kadıköy'de bir ev bakıyorduk, emlakçı “fiyat kesin, pazarlık yok” dedi. Babam on dakika boyunca iç cephe boyasının silik olduğunu, kombinin eski olduğunu, apartmanda asansör olmadığını anlattı. Sonunda 5 bin lira kırdırdı, yanında da bir soba hediye aldık. Annemden ise tek bir şeyi kaptım: Bir işin ucunu sıkı tutmazsan senden önce kimse tutmaz. O ısrarla market fişlerini saklar, domatesin kilosu üç lira oldu mu eve gelir anlatır, yıl boyunca fiyatları karşılaştırırdı. Hâlâ marketten çıkınca fişi kontrol etmeden rahat edemiyorum.

İstanbul’da, 2023 Ekim’inde, Üsküdar’dan Metrobüs’e bineyim dedim. Hava yağmurlu, şemsiye elimde, çantamda laptop var. Turnikede şemsiye takıldı, bir an herkes bana baktı. İçeri zor attım kendimi, ayakta kaldım, her virajda sağa sola kayıyorum. Yanımdaki teyzeye tutunayım dedim, ters ters baktı, hemen vazgeçtim. Durağa yaklaşınca insanlar kapıya yığıldı, ben de arada ezildim. O gün anladım, toplu taşımada kişisel alan hayalden ibaretmiş.

Freelancer olarak ilk işimi 2022’de aldım, 150 euro’luk bir logo tasarımı. Parayı almak için Skrill’de hesap açtım, bir hafta sonra “Türkiye’de hizmet veremiyoruz” diyerek paramı dondurdular. Sonra Revolut’u denedim, kimlik doğrularken uygulama çöktü. Bankaya döviz hesabı açtırdım, gelen transferden 22 euro “masraf” kestiler. Vergi dairesinde freelancer olduğumu anlatana kadar üç farklı memura derdimi anlattım, sonuncusu kendi oğlunun da Upwork kullandığını söyleyip güldü. Her yeni işte kazandığıma değil, paramı nasıl getireceğime kafa yoruyorum.

Airfryer aldığım gün Instagram'da 50 tarifli bir hesabı takip ettim. Patates, tavuk kanat, mozzarella stick, dondurmaya çıtır kaplama yapmak. Mutfakta devrim yaşanacaktı. 3500 lira vermiş, Tefal marka, dijital ekran, 6 litre kapasitesi. İlk beş gün hemen her akşam kullandım. Dondurulmuş tavuk göğsü, hazır sosis, market böreği. Bulaşık masası boş kaldı, yağ sıçraması yok, evde kızartma kokusu yok. Komşuma kahvaltıda gösterdim, o da almaya karar verdi.

Sonra bir hafta geçti. Sepet içindeki metal ızgara temizleme işi başladı. Kızarmış yemek parçacıkları çok ince, fırçayla bile tam temizlenmiyor. Tezgah üstünde yer kaplıyor, kablo hep ortada kalıyor. Bir gün kahvaltı hazırlarken "bugün yağda kızartayım" diye düşündüm. Airfryer'ı oyalamaktansa klasik yöntemi kullandım, daha hızlı oldu.

Şimdi buzdolabının üstünde duruyor. Pazarlık zamanı kullanırım diye geçiştiriyorum kendimi. Aslında biliyorum, bir daha çıkarmayacağım. Markette gördüğüm yeni model daha kompakt, o da cazip geliyor ama aynı akıbeti yaşayacak. Bunun adı "mutfak aleti graveyard". Herkes bunu yaşıyor ama kimse söylemiyor, işte o yüzden hep yenisi alınıyor.

Evliliğin kimsenin söylemediği tarafları, aslında çok romantik olmayan, günlük yaşamın içinde saklı. Mesela ben ilk üç ayda eşimle uyku düzenini tartışmaya başladık. O saat 23'te yatıp sabah 6'da kalkıyor, ben saat 1'de yatıp 8'de. Yatak ortasında birinin ayakları diğerinin yüzüne değiyor, örtü dağılıyor, her gece düşünüyorum neden birlikte yaşamaya karar verdik. Uyku saatleri ayrı olmadığını kimse söylemiş mi?

Sonra mutfak işleri var. Kimin yıkayacağı konusunda yazılı bir anlaşma bile olsa, her seferinde bir mini drama. Bulaşıklar boşaltılmıyor, tencere kaynıyor, buzdolabı açık bırakılıyor. Bunlar sevgi çerçevesinde tartışılıyor ama yine de tartışılıyor. Üç sene evli bir arkadaşım dedi ki "biz artık çoğu zaman mutfakta birbirini görmek istemiyoruz."

Parayı yönetmek de ayrı bir macera. Kimin daha harcayan olduğu, kimin daha tutumlu olduğu, faturalar ne zaman ödeneceği. Evliliğin başında ben tüm hesapları kontrol etmeyi tercih ettim, sonra çıkmazda kaldım. Şimdi ayrı hesaplar tutuyoruz. Romantik mi? Hayır. Ama barışık yaşamak için gerekli.

Bizde yemek masası, özellikle akşamları, tam bir açık oturum. İstanbul’da evdeyiz, masada menemen var, bir de yanında salata. Babam ısrarla 2001 krizini hatırlatıyor, döviz neymiş, faiz neymiş anlatıyor. Annem “o zamanlar domatesin tadı başkaydı” diyor, bir yandan ekonomik kriz, bir yandan domates fiyatı, bir yandan siyasi parti ismi dönüyor sofrada. Ben bazen sessiz kalmaya çalışıyorum ama geçen ay, seçim günü akşamı, dayanamadım, kendi fikrimi söyledim. O anda ablam bana döndü, “Sen ne anlarsın ekonomiden, yatırım dediğin nedir ki?” diye sordu. İş oradan çıktı, menemen soğudu, babamla ablam kendi aralarında tartışmaya başladı. O akşam çatalı bırakıp mutfağa kaçtım, bulaşağı yıkamak siyasi tartışmadan daha kolay gelmişti. O günden beri sofrada gündemi açan kim olursa direkt konu değiştiriyorum, yoksa menemen yine buz gibi oluyor.

Benim evde kardeşle yaş farkı üç yıl. İstanbul’da 2002 yazında babam dondurma alırdı, bir top kaybolacak diye birbirimizin külahını didik didik incelerdik. O günden sonra ne zaman bir şey paylaşmam gerekse, ister ofiste ister aile arasında, rakamlara takılıyorum. “Acaba biri benden fazla mı aldı?” diye içimde gizli bir defter açılıyor. Bu kafa yapısı, büyüyünce ev arkadaşımla kira paylaşımlarında bile çıkıyor. Küçükken bölüşemediğin oyuncak, yetişkinken aidat, tatil masrafı oluyor. Ben artık işin ucu nereye varırsa varsın, kalemle bölüşmeden rahat edemiyorum.

Freelancer olunca insan önce bir özgürlük arayışına kapılıyor. Sabahları trafik yok, toplantıda "kamera aç" zorunluluğu yok. Ama 2022’de ilk defa yurtdışından ödeme almaya çalıştığımda, paranın gelmesiyle gidişi bir oldu. Banka 50 euro komisyon aldı, aracı şirket yüzde 5 kesti, kalanını döviz hesabında bekletince bile bir şekilde stopaj yedim. Her ödeme sonrası, “bunu nasıl göstereceğim, vergi dairesi bana ne soracak” diye kendi kendime muhasebecilik oynadım.

Arkadaşlar evde çalışmaya özeniyor ama sabah 9’dan akşam 5’e kadar elektrik, internet ve kahve masrafı var. Müşteri İtalya’dan, ödeme sistemi Amerika’dan, ben ise Kadıköy’deki evde fatura kesmeye çalışıyorum. Bir keresinde Fiverr’dan çektiğim 300 doları kaybolan bir aracıyla 3 hafta bekledim, bankanın “biz arıyoruz” cevabıyla telefonda 45 dakika geçirdim. Çoğu zaman dövizle kazanç hayali, TL’ye dönerken gerçekliğe çarpıyor. Sistem sanki “serbest çalış, ama çok da özgür olma” diyor.

Freelancer olmak Türkiye'de romantik görünen bir hayat tarzı değil, vergi müfettişi korkusuyla uyanan bir işti. 2021'de Upwork'ten ilk projeyi aldığımda 800 dolar kazandım, sevinçle Wise'a girdim. Hesap açılmıştı ama para çekmek için Türkiye'de bir banka gerekiyordu. Garanti'ye gittim, müdür yardımcısı freelancer'ı duyunca yüzü değişti, sanki kaçak para aklamasından bahsetmiş gibi davrandı.

Para gelmesi iki hafta sürdü, geldiğinde 150 dolar komisyon kesilmişti. Kurdan, Wise'ın ücretinden, bankanın ücretinden, muhtemelen melek tacızı vergisinden. Sonra vergi müfettişi davasına girdim. Freelancer geliri ne olarak raporlanıyor? Şahıs işletmesi mi, serbest meslek mi? Muhasebeci buldum, ayda 400 lira istiyordu sadece kayıt tutmak için. Bir yılda 4800 lira vergi danışmanına gidiyor, 5000 dolarlık işin altında kalıyor.

Türkiye'de freelancer olmak demek, aslında döviz kurunu takip etmekle başlayan bir oyun. Mart ayında euroya geçtim, dolar kuru düştü diye sevinç duyduk. Nisan'da döndü, sevinç bitti. PayPal 2016'den beri kapanmış durumda, Wise bazen açılıyor bazen kapanıyor, Stripe ise yabancılar için çalışıyor ama Türk freelancer'lar için değil.

Kafanın bir köşesinde hep şu düşünce oturuyor: bir gün vergi dairesi kapıya çalacak, "kayıt dışı döviz geliri var" diyecek, banka hesabını dondurduracak. O yüzden çoğu freelancer çift hesap tutuyor. Bir tarafta gerçek gelir, diğer tarafta rapor edilen gelir. Türkiye'de freelancer olmak sonuçta bu: sistemi anlamaya çalışmak, sonra sistemi atlatmaya çalışmak.

Freelancer olmak Türkiye'de başladığında görünen para, vergi dairesi, banka ve kurla uğraştığında eriyip gidiyor. Ben 2022'de Fiverr üzerinden bir İngiliz müşteri buldum, 800 pound aldım. Wise hesabımı açtım, ama iki hafta sonra "risk" nedeniyle kapattılar, yazılı açıklama yazmadılar. Sonraki işler için Paypal'a dönüş yapmak istedim, Türkiye'ye para göndermiyorlardı artık. İngiliz bir arkadaşıma bir an para gönderttirdim, o da banka masrafı çıktı. Upwork'te fatura kesmeyi öğrenince vergi müfettişine çıkacak mı endişesi başladı. Döviz hesabı açtırdığımda müdür "günde ne kadar para geçecek?" diye sordu, sanki terör finansmanı şüphesi varmış gibi. Kurlar her gün değişiyor, 800 pound bugün 28 bin lira, yarın 27 bin. Müşteriye fiyat söylerken bu belirsizliği de hesaba katmak gerekiyor. Şu an en güvenilir yol bir yabancı arkadaşın hesabını kullanmak ama bu da resmi değil, riskli.

2022’de haftalık 4 farklı müşteriyle çalışıyordum. Paraları almak için Transferwise, Revolut ve bir Türk bankası arasında pinpon oynadım. Bir kere Akbank’a 800 euro düştü, şube “kaynağını açıklayın” deyip hesabı geçici kapattı. Ertesi gün sabah, Göztepe şubesinde müdürle kahve içtim, açıklama yazdım, açtılar ama paranı çekene kadar elim ayağım titredi. Fatura için Maliye’ye gidip serbest meslek makbuzu kestim, kağıt işi bitmiyor. Müşteriyle anlaşmak kolay, parayı almak dert.

Kendi üstümde denedim, Instagram’ı 30 gün boyunca sildim. İlk 4 gün, elim otomatik olarak boş ekranı açmaya gidiyor, sonra da kendime sinir oluyorum. 8. günün sabahı, Beşiktaş’ta vapur beklerken sağa sola bakınmaya başladım. Normalde o anlarda 30 tane story izlerdim, şimdi insanların tartışmasına kulak misafiri oluyorum. Garip bir şekilde sokak daha gerçek gelmeye başladı. Ha, Twitter'ı hala arada kaçırıyorum ama Instagram yokken zaman sanki daha yavaş akıyor. O algoritmanın olmadığı yerde kafa sessizleşiyor, insan biraz huzursuz da olsa kendine dönüyor.

2022’de Kadıköy’de bir kira kontratı konuşuyorduk, WhatsApp’tan mesaj attım. “Kontrat hazır, müsait misin?” yazdım. Nokta koydum. Ev sahibi cevap vermedi, iki saat sonra “Bir sorun mu var?” diye geri döndü. Bende hemen mideye bir ağrı, acaba ters mi oldu diyip mesajı on kere okudum. O an anladım ki yazıda ton sıfır, ne düşündüğünü bilemiyorsun. Hele “okey” yazınca sanki küsmüşüm gibi oluyor. Sesli mesaj atmayı seviyorum ama herkes dinlemiyor, uzun buluyor. Sonra bir sabah var ya, mesajı gönderdikten sonra yatağa yatıyorum, içim içimi yiyor. Acaba yanlış bir şey mi dedim, arayayım mı, yoksa bekleyeyim mi? En basit “tamam” bile bazen saatlerce düşündürüyor. Özellikle işte, emlakçı gruplarında, emoji koymazsan ciddi sanıyorlar. O yüzden artık bazen ekstra gülücüklü, bazen klasik “anladım, eyvallah” türüyle idare ediyorum. Yine de kafamda hep, “acaba yanlış mı anlaşıldı?” sorusu dönüyor.

İstanbul’da sokak lezzeti dediğin zaman benim için olay net: Vefa’da boza, yanında leblebi, üstünde az tarçın. Kış akşamı, elimde buza soğumuş plastik bardak, sırada 15 kişi bekliyor. Rezalet bir hız, 2023’te hâlâ fiş kesmiyorlar, tam nostalji. Kadıköy’de Moda sahilinde gece yarısı satılan muzlu sütü de unutmam. Süt köpüğü üstü incecik muz dilimi, 25 lira verdim, paşa gönlüm bir an çocuk hissetti. Islak hamburger için Taksim meydanında, yağmurda kürkçü dükkanına döner gibi. Üç ısırıkta bitiyor, ellerim kıpkırmızı soslu. Her biri ayrı mideye, zaten İstanbul’da tek mideyle dolaşmak hata.

2019’da İstanbul’da Kadıköy’de ilanlarda dönen bir Reno Clio vardı. Sahibinden değil sözde galerici, ama tabelası yok. Arabayı Barış Manço Parkı’nın yanında buluştuk, gece saat dokuz, farları yakıp bakıyorsun. Kaputu açtım, motor yıkamışlar, içi sabun kokuyor. Adam “yeni yaptırdık, temiz olsun” dedi, meğer detaylar yağ kaçırmayı gizlemekmiş. Yokuşta denemek istedim, adam hep arka koltukta, telefonuyla oynuyor. Sürerken direksiyon hafif sağa çekiyor, “lastiklerden” dedi, o an anlamıştım, ustaya gideceğiz. Bir gün sonra ekspertize götürdüm, kapı şasisi değişmiş, airbag yok, sanki Lego’dan toplamışlar. Pazarlıkta 10 bin lira indirime razı oluyor hemen, işte orada durdum. İkinci el arabada gülümseyen satıcıdan hep korkmaya başladım.

2018’de İstanbul’da Focus bakıyorum, Kadıköy’de bir galericiye gittim. Kaput çizik, lastikler farklı marka, arka koltukta çocuk koltuğu izi. Adam “ilk sahibinden, memur aracı” dedi. Ekspertiz raporunda airbag değişimi çıktı, adam “o sadece kapak değişti, bişey olmaz” dedi. Arabada bluetooth bozuk, far biri sarı biri beyaz, anahtarlıkta Trabzonspor logosu var. Fiyat piyasanın 15 bin üstünde, adamda gram indirim yok. O gün anladım, ikinci el arabada gerçek ekspertiz insanın kendi gözü.

Bir ara Kadıköy’de, 2022 sonu, 1+1 daire bakarken, ev sahibi bana “kira 7 bin, ama haftada bir gelip çiçeklerimi sulayacağım” dedi. Adam evini bana veriyor ama saksılarına karşı benden daha bağlı. Başka bir yerde ev sahibiyle çıplak gözle varlığını bile ayırt edemediğim “antika avize” için 1000 lira depozito konuşuldu. Felsefi açıdan, ev sahibi-kiracı ilişkisi Ortadoğu’nun varoluş sancısı gibi: kimin neye hakkı var, kim kime ne kadar güvenebilir, hiçbir zaman netleşmiyor. Evin anahtarı cebimde ama o evde tam olarak ben yaşamıyorum, ben orada bir misafirim gibi.

Ben 2015’te Kadıköy’de 1+1 ev bakıyordum, o zamanlar 180 bin lira fiyat söylendiğinde “şaka mı bu” diye gülüyordum. Banka kredi hesap makinesine bakınca, “faiz mi ev mi alıyorum” diye bir ikilem yaşattı bana. O zamanki maaşımla, ev hayalim 22 yıl vadeye bölündü. Taksitin yarısı gider dedim, kalan yarısıyla ay sonu market reyonlarında zam tahmini yapıyordum. Sene 2023, aynısı bu sefer Tuzla’da yaşandı. Aynı oda, daha uzak, sıfır umut. Ev sahibi olmak, İstanbul’da “bu sene de olmadı, seneye kesin” diye ısrarla söylenen bir yalan. Her yıl yeni bir matematik çıkarıyorlar ama cebimdeki hesap hep sıfırı gösteriyor. Annemin dediği gibi, taşını toprağını altın sayarken, şu anda bir avuç toprak alamıyoruz, orası kesin.

Benim için İstanbul’da yaşamanın en zor tarafı, sabah 06:45’te Kâğıthane’den Beşiktaş’a inmek zorunda kalmak. Navigasyon 20 dakika diyor, ama bir bakıyorsun yolda düğün konvoyu, inşaat kamyonu, bir de bonus olarak çifte park eden Range Rover. Taksi bulmak desen imkansız, uygulamadan çağırınca ya plaka yanlış, ya da şoför arayıp “trafik var abi, iptal etsen?” diyor. Yürümeye kalkınca da, kaldırımda elektrikli scooter ordusu dizilmiş. Bir kere yağmurda ayakkabım su almıştı, Beşiktaş meydanında ayaklarım poşette mesaiye başladım.