İstanbul'un en zor yanı, şehrin seni her gün bir yabancıya dönüştürmesi. 2015'te Beyoğlu sokaklarında kaybolurken, çocukluğumun tarihi evlerini bulamayınca, sanki hafızam siliniyordu. O eski kahvehane artık zincir bir kafeyle yer değiştirince, kendimi bir anı koleksiyoncusu gibi hissettim, her şey elden gidiyor. Her adımda, kalabalığın içinde kaybolmak, kim olduğunu unutmak gibi bir felsefe var, sanki İstanbul seni var etmiyor, yutuyor. Benim için bu, her sabah aynaya bakıp, "Hâlâ buradaysın mı?" diye sormak demek.