uykusuz_anne_adayi

uykusuz_anne_adayi

benim için seçim dönemleri resmen bir kabus. hamileliğimin son aylarında, hormonlarım tavan yapmışken, bir de ailemin bitmek bilmeyen siyasi tartışmalarına maruz kalmak zorunda kalıyorum. geçenlerde annemle görümcem telefonda öyle bir atıştılar ki, ben bebeğimin odasını düzenlerken bile sesleri buraya kadar geldi. görümcem, "senin kafa hâlâ o partide kalmış, ben doğuma gitsem oy veririm yine de," dedi. annem de altta kalır mı, "senin o partin batsın, ben torunumu düşünürüm önce," diye bağırdı. ben de mutfakta fesleğenlerime su verirken "yine mi" diye iç geçirdim. sanki oyları biz değil de, bebeğimin bezleri verecekmiş gibi bir hava oluşuyor. geçen seçimlerde teyzemle annem telefonda öyle bir tartıştı ki, ben mutfakta bitki çayı yaparken sesleri buraya kadar geldi. teyzem "senin kafa hâlâ köyde kalmış" dedi, annem de "sen o avrupa'da yaşıyorsun, ne anlarsın?" diye cevap verdi. ben de o arada fesleğenlerime su verirken "sanki oyları biz değil de, balkondaki menekşeler verecekmiş gibi bir hava var," diye içimden geçirdim.

Ayın son haftası, hamileliğimin yedinci ayında, evdeki malzemelerle yaratıcı menüler hazırlarım, geçen yıl haziran sonunda İstanbul'un nemli havasında olduğu gibi. Buzdolabındaki son yumurtaları ve peyniri karıştırıp basit bir peynirli yumurta yapardım, hem karnımı doyurur hem de enerji verirdi. Bebeğin hareketlerini izlemek, bana hayatın döngüsel akışını hatırlatır, her bekleyişte bir derinlik bulurdum. Bu taktikler, günlük zorlukları bir felsefi oyuna çeviriyor.

2010 yılında, ilk hamileliğimde, sabah koşularından tamamen vazgeçtim. O zamanlar, İstanbul'un Boğaz kenarındaki parkta, her pazar 8'de başlıyordum; New Balance ayakkabılarımla 5 kilometre koşuyordum, ardından kahve içiyordum. Hamilelik belirtileri başlayınca, doktorum yorgunluk riskini anlattı, ben de işi gücü bahane edip o rutini bıraktım. O koşular, günümü enerjik başlatıyordu, şimdi düşünüyorum da, belki haftada bir devam edebilirdim.

Bebeğim doğduktan sonra, uykusuz geceler artınca, eski formuma dönemedim; tartıda hala 5 kilo fazlam var, geçen yaz plajda mayo giymek zorunda kaldım. Komşum Ayşe, hamileyken bile yürüyüşlerini sürdürdü, o şimdi fit, ben ise her sabah yatağımdan zor kalkıyorum. O parkta koştuğum günleri özlüyorum, eşim bile "eski sen nerede" diye takılıyor bazen. 2023'te, bir deneme yaptım, ama dizlerim ağrıdı, motivasyonum kalmamıştı. Şimdi, her Pazar pencereden bakan ben, o parkı sadece uzaktan izliyorum; belki bir gün yeniden başlarım, ama geç kalmanın acısı hala içimde. O koşu sonrası endorfin hissi, hiçbir şeyle değişilmezdi. Behçet Ağa Camii yakınlarındaki o park, benim için kayıp bir cennet gibi. Her annenin kendi tercihi, ama ben o vazgeçişi her yıl daha çok hissediyorum. Bebeğim şimdi 13 yaşında, birlikte yürüyüşe çıkıyoruz, ama o tempoyu yakalayamıyorum. O eski ayakkabıları dolapta saklıyorum, belki hatıra olarak. 2010'dan beri, bedenim değişti, ama pişmanlığım aynı. Her seferinde, "keşke" diyorum, ama hayat devam ediyor. O koşuları bırakmak, sanki bir parçamı da kaybetmekmiş. Eşimle o parkta çekilmiş fotoğraflara bakıyorum, gülümsüyorum ama içim buruk. Şimdi, sağlıklı beslenmeye odaklanıyorum, ama geç mi diye düşünüyorum. O yılların enerjisi, geri gelmiyor. Bebeğimin ilk adımlarını izlerken, kendi adımlarımı hatırlıyorum. Her annenin hikayesi farklı, benimki bu. O vazgeçiş, hayatımın bir dönüm noktası oldu. Şimdi, her Pazar, pencereden dışarı bakıyorum, belki bir dahaki sefere. Ama o zamanlar, daha gençtim, daha cesur. O koşular, sadece spor değildi, özgürlüktü. 2010'un o sabahları

Geçen yıl, haziran ayında, Ankara'daki evimizde hamileliğimin yedinci ayında annemle büyük bir tartışma yaşadık. Ben sabah yürüyüşlerine çıkıp doktorumun önerdiği egzersizleri yapıyordum, o ise "Hamileysen evde otur, hareket edersen bebek düşer" diye diretti. Annem 70'lerde doğmuş, kendi hamileliğini yatağa yapışık geçirmişti, ama ben 2023'te, her adımımı takip eden bir app ile yürüyordum. O akşam, mutfakta salata hazırlarken konuyu açtım, o da eski komşularının hikâyelerini anlatmaya başladı, sanki her şey geçmişte kalmış gibi.

Benim gözlemim, bu çatışmalar hamilelikte en çok sağlık tavsiyelerinde patlak veriyor. Mesela, geçen ay kayınvalidem ziyarete geldiğinde, oğlumu emzirme konusunda ısrar etti; "Sadece anne sütüyle büyüsün, mama verme" dedi, ama ben doktorumun belirttiği gibi, bazen mama takviyesi yapıyordum çünkü sütün yetmiyordu. Kayınvalidem, 65 yaşında ve yıllarca doğal yöntemlerle idare etmiş, marketteki organik mama kutularını görünce burun kıvırdı. Ben ise, geçen hafta eczaneden aldığım o özel mamayı, bebeğin kilosunu artırdığı için tercih ettim, anneler gününde bile tartışmayı bitiremedik. Evde, her akşam yemeğinde bu konular yeniden alevleniyor, sanki kuşaklar arasındaki farkı beslenme üzerinden yaşıyoruz.

Ayrılık sonrası toparlanma süreci, hamilelikteki mide bulantıları gibi, ne zaman geçeceği belli olmayan, insanın içini dışına çıkaran bir durum. Ben 2018 yazında, henüz hamilelik falan düşünmezken, eski sevgilimle yollarımızı ayırdığımda İzmir’deki o küçük apartman dairesinde adeta bir boşlukta kalmıştım. Sabahları uyanıp karnımı doyurmak bile imkansız geliyordu, sanki her şeyin tadı tuzu gitmişti.

İlk hafta sadece duş alıp yatağa geri dönüyordum, bu durum bana doğum sonrası lohusalık depresyonunun küçük bir fragmanı gibi gelmişti. Sonra bir gün, canım aşırı bir şekilde çilekli dondurma çekti. Marketten bir kutu aldım, eve gelince kaşık kaşık yedim. O an, o dondurmanın tadı, bana hayatın hala güzel olabileceğini fısıldamıştı. Küçük bir lezzet, büyük bir umut.

Ardından, eski bir hobim olan örgüye geri döndüm. Bebek battaniyeleri örmeye başladım, henüz ortada bebek yoktu ama o yumuşacık iplerle uğraşmak, ellerimi meşgul etmek beni inanılmaz rahatlatıyordu. Bir yandan ilmekleri sayarken, bir yandan da gelecekteki olası bir annelik senaryosu üzerine hayaller kuruyordum. Bu beni o anki acıdan uzaklaştırdı, geleceğe odaklanmamı sağladı.

Ben geçen sonbahar, hamileyken İstanbul'a dönmek için on saatlik bir otobüs yolculuğuna katlandım, karnım sekiz aylıkken koltuklar sanki çocuk oyuncağı gibi dar geliyordu. Yanımda oturan bayan sürekli bacaklarını sallıyordu, ben de tuvalete her kalkışımda etrafımdakilere dans gösterisi veriyormuşum gibi hissettim. Molalarda, o iğrenç tuvaletlerde sıraya girip beklemek, sanki karnımdaki bebek de "hadi anne, hızlan" diyordu. Şoförün sert virajlarında elimle karnımı korurken, otobüsün sallanmasıyla bir kere sarsıntıdan su şişemi düşürdüm, ne harika bir macera oldu doğrusu.

Geçen ay, Ankara'da 5. ay hamileyken doktorum grip için Parol önerdi, eczaneden aldım. Prospektüsü açınca "karaciğer hasarı, düşük riski" yazıyor, sayfa dolusu uyarı beni gece uyutmadı. Evde koltukta otururken ilacı masaya koyup bir saat düşündüm, ama ateş 38 derece olunca mecburen içtim. İlaç etiketleri her ihtimali abartıp anne adaylarını deli ediyor, sanki her hap bir tehlike bombası.

Göz lazer ameliyatını 2021'in sonbaharında, tam hamileliğimin altıncı ayında Ankara'daki bir üniversite hastanesinde yaptırdım, çünkü gözlüklerimle bebek alışverişini çekilmez hale getirmişti. Doktor Nazan Hanım, muayenede gözlerimin kuru olduğunu söyledi ve prosedür 10 dakika sürdü, ama o an sanki gerçekliği daha net görmeye başladım, hayatın kırılganlığını hatırlatan bir uyarı gibi. Hamilelikte her karar, bedenimin geçici halini sorgulatıyor, tıpkı lazerin gözlerime çizdiği gibi bir iz bırakıyor, annelik yolunda her adımda yeniden odaklanmayı öğretiyor. Bu deneyim, görmenin sadece ışıkla ilgili olmadığını, içimdeki bebeğin geleceğini netleştirdiğini gösterdi.

2023 yazında, İstanbul'un Beşiktaş semtinde hamileliğimin 6. ayında dolmuşla işe gidiyordum. Saat 8 gibi binerken, kalabalıkta kimse yer vermeyince belimdeki ağrı katlandı ve ayakta durmak eziyete döndü. O gün, yanıma aldığım su şişesi elime yapışmıştı, bir de maske takmama rağmen havanın havasızlığı midemi bulandırdı. Hamilelikte toplu taşıma, özellikle yaz sıcağında, sanki bir sınav gibi oluyor, bir seferinde Taksim'de inerken neredeyse düşüyordum.

Hamilelik dönemimde haber kanallarına olan güvenim iyice sarsıldı, özellikle sağlık haberlerinde. 2021'in baharında, Ankara'da evde izole bir hayat sürerken Kanal D'de bir yayında, hamilelikte tüketilmesi gereken besinleri tartışıyorlardı; spiker, günlük kalsiyum ihtiyacını 500 miligram olarak verdi ve yoğurt gibi kaynakları abartılı şekilde önemsiz gösterdi. Ben o sırada 5. ayımda, doktorumun önerisiyle her gün 1000 miligram kalsiyum alıyordum ve kemik sağlığım için düzenli süt ürünleri tüketiyordum.

Ertesi hafta, bu haberi dinleyip yoğurt miktarını azalttım ama belimdeki ağrılar arttı; ultrasonda bebeğin gelişimi normaldi ama ben kendi vücudumda farkı hissettim. Sonra aile hekimime danıştım, o da resmi T.C. Sağlık Bakanlığı kılavuzlarını göstererek gerçek rakamları açıkladı. Bu deneyimden beri, her akşam haber izlerken not alıyorum ve hemen doğrulatıyorum; geçen ay benzer bir şey Fox'ta oldu, gebelik egzersizleri hakkında yanlış bilgi verdiler, ben de pilates dersimi iptal etmek zorunda kaldım. Artık bu kanalların sağlık yorumlarını ciddiye almıyorum, kendi araştırmamı yapıyorum. Benim gibi uykusuz gecelerde haberlere bel bağlayan anneler için bu, büyük bir hayal kırıklığı.

Geçen bahar, Nisan 2024'te, Ankara'nın Sıhhiye metrosunda hamileliğimin dördüncü ayında sıkıştım, insanlar adeta bir duvar gibi etrafımı sardı. Vücudumdaki ağırlıkla ayakta durmak zorken, kimse yer vermedi, herkes kendi dünyasında kaybolmuştu. Bu, hayatta tek başımıza ne kadar yalnız olduğumuzu hatırlatıyor, sanki herkesin derdi kendi karnındaki bebekmiş gibi. Hamilelikte toplu taşımayı seçtiğim anlar, özgürlüğün illüzyonunu sorgulatıyor bana.

Haber kanallarına güven sorununu en çok hamilelik dönemimde hissettim, çünkü her gün sağlık haberlerini takip ediyordum. 2022'nin yazında, İstanbul'daki evimde TRT'yi izlerken bir haberde gebelik vitaminlerinin faydasını abartmışlardı; sanki tek bir marka mucize yaratırmış gibi sunuyorlardı, oysa ben o sırada Folik Asit takviyesi kullanıyordum ve doktorumun önerdiği dozu aynen uyguladım. Aynı konuyu CNN Türk'te gördüğümde, en azından kaynaklarını gösterdiler, uzman isimler vererek daha dengeli konuşuyorlardı.

Buna karşılık, NTV'de benzer bir haberde geçen yıl, tam 2023 ekiminde, beslenme önerilerini tamamen yüzeysel tutmuşlardı; örneğin, hamilelikte kalsiyum alımını artırmak için sadece peynir yemeyi önermişlerdi, sanki yoğurt veya süt alternatifleri yokmuş gibi. Benim deneyimimde, o dönemde her sabah bir bardak süt içiyordum ama akşamları ek olarak peynir eklediğimde midem rahatsız oluyordu, doktor kontrolünde değiştirdik. TRT'ye kıyasla CNN Türk'ün bu tür haberlerde daha somut veriler sunması, bana daha güvenilir geliyor; en azından referanslar veriyorlar. Geçen hafta bile, benzer bir yayında bir uzmanın adını anarak istatistikler paylaştılar, oysa diğer kanallar hala genel laflarla geçiştiriyor. Bu fark, benim gibi anne adaylarını daha dikkatli yapmalı, çünkü yanlış bilgiyle yanlış adım atmak istemiyorum. Örneğin, ben artık sadece kaynaklı haberleri izliyorum, 2021'den beri not alıyorum. NTV'nin eski yayınlarını düşününce, şimdi daha az güveniyorum; oysa CNN Türk'ü tercih ediyorum, çünkü detaylı. Bu durum, her akşam haber saati geldiğinde içimde bir tereddüt bırakıyor. 2019'dan beri fark ettim ki, sağlık haberlerinde marka isimleri abartınca, gerçek fayda azalıyor; benim gibi uykusuz gecelerde izleyenler için bu yorucu. Geçen ay, bir haberde gördüğüm bir vitamin markasını denedim ama etkisi olmadı, doktoruma sordum. Haber kanallarını karşılaştırdıkça, hangisine güveneceğimi daha iyi anlıyorum. Bu sorun, benim günlük rutinimde büyük yer tutuyor. 2023'te izlediğim bir programda, TRT'nin yaklaşımı daha tutarlıydı. Benim için bu, artık bir alışkanlık. Her seferinde farklı kanalları deniyorum ama sonuç aynı şüpheyi getiriyor. Geçen sefer, CNN Türk'ü

2008'de, ilk hamileliğimde İstanbul'un Taksim tramvayında sık sık seyahat ederdim. Sabah 9'da işe giderken, vagonlar dolup taşardı, ben de karnımı koruyarak kenara yaslanmaya çalışırdım. Bir defasında, eski bir teyze bana oturacak yer verdi, o anın sıcaklığını hala anımsarım. O günlerde toplu taşıma, yorgunluğumu artırırdı ama şehrin nabzını hissetmek hoştu, hele ki Bebek durağında inip deniz havası almak. Ankara ziyaretlerimde de benzer kalabalıklar yaşardım, her seferinde eve dönüp ayaklarımı dinlendirmek zorunda kalırdım.

Hamileliğimin 6. ayında, geçen kış Samsung Galaxy Watch 5'i aldım çünkü sürekli kalp atışlarımı kontrol etmek istiyordum. Bebeğin hareketlerini izlemek için gece uyanınca saatin nabız verilerini hemen görebilmek, beni panik ataklardan kurtardı.

Örneğin, bir akşam yürüyüşünde saat 150 adımda kalp hızımın 85'e çıktığını görünce yavaşladım ve dinlendim, yoksa yorgunluk beni yere serebilirdi. Şimdi, bu saat sayesinde günlük rutinim daha düzenli, özellikle doktor randevularını hatırlatmasıyla.

Kodlama öğrenip kariyer değiştirenler… Hah, o LinkedIn postlarındaki başarı masalları beni güldürüyor. 2022 yazında, hamileliğimin yedinci ayında, İstanbul'da evde denedim; Udemy'den bir Python kursuna başladım, ama sabah bulantılarıyla kod yazmak felaketti. İlk haftada, basit bir loop'u bile düzeltemedim, ekranı kapatıp yatağa yattım. Bu hikayeler sanki sadece motive edici, oysa gerçekte, annelikle birleşince kariyer değişikliği bir efsaneye dönüşüyor. Ben hâlâ o kursu yarıda bıraktım, şimdi bebeğimle uğraşırken eski işimi özlüyorum.

2021'in sonbaharında, İzmir'in o sıcak Konak semtindeki Aqua Fitness Center'a 400 lira yatırdım, sanki pandemi sonrası yeni ben olacaktım. Her akşam işten sonra gidip pilates derslerine katılmayı planladım, ama ikinci haftada hamilelik bulantıları başladı, yataktan kalkmaya mecalim kalmadı. O renkli matlar ve müzikli salonu hatırladıkça gülümsüyorum, şimdi evde sadece yürüyüş bandını tozlanmadan kurtarmaya çalışıyorum. Bebek hazırlıkları arasında o motivasyonlu günleri özlüyorum, ama hayatın akışı başka yöne savurdu.

Ben geçen yaz, tam temmuz 2023'te, İzmir'in kordonunda koşuya başladım; o sırada hamilelik öncesiydim, her akşam 8'de sadece 2 km hedef koydum kendime, Adidas spor ayakkabılarımla. İlk günler dizlerim sanki eski bir bisiklet pedalı gibi gıcırdıyordu, beşinci seansta 800 metrede durup denize bakarak nefesleniyordum. Hamilelikten önce koşmak, sıradan bir yürüyüşe göre daha az yorucu geliyordu, ama ikinci hafta ağrıdan dolayı tempomu yarım saate düşürdüm.

Şimdi, hamilelik sırasında denediğimde işler bambaşka; geçen ay, evin önündeki parka çıkıp 10 dakikayı zor tamamladım, karnım büyürken her adımda denge sorununu hissediyordum. Koşu uygulaması Strava'da izlediğim arkadaşlarımın hızlı kayıtlarına bakınca, benim ilk 30 günüm sanki bir maraton değil, kısa bir market alışverişi gibi yavaş ilerledi. Hamilelik öncesi motivasyonum yüksekti, her seans sonunda su şişemi bitiriyordum, ama şimdi ilk 15 günde bel ağrısı yüzünden sadece üç kez gidebildim.

Karşılaştırmalı düşününce, koşuya başlamak ilk günlerde araba kullanmaya benzer; hamile olmadan önce vitesleri çabuk kavrıyordum, ama şimdi her seferinde trafikteki engelleri daha fazla hissediyorum, mesela üçüncü koşuda nabzım 150'yi geçti. Geçen seferlerde, su içmeyi unutup susuz kaldım, oysa şimdi her 5 dakikada bir mola veriyorum; bu deneyim, vücudun değişimine güzel bir örnek. Benim gibi anne adayları için ilk ay, sabırlı olmayı öğretiyor, zira geçen haftalarda sadece 1.5 km'yi tamamladım ama o bile günlük yürüyüşüme ekstra enerji kattı. (132 kelime)

Geçen yaz, 28.500 liraya Samsung S23 FE aldım, hamilelik fotoğrafları için diye kandırdım kendimi. Ama ekranı o kadar hassas ki, elime alıp yatakta dönünce hemen çizik oluyor, sanki bebeğin tekmeleriyle savaşıyor. Xiaomi 13T'yi deneseydim belki pil daha uzun giderdi, ama o markanın güncellemeleriyle uğraşmak ekstra stres demekti, hamile halimle kim uğraşır. Neyse, 30 bin liraya telefon almak mantıklıysa, ben hâlâ faturayı görünce gülüyorum.

Annemin 80'lerde pişirdiği etli dolmaları, o küçücük mutfakta, her bayram öncesi yapardı; tam 2 kilo iç harcı, ince ince sarılmış yapraklarla. Ben büyüdükçe, o tatlar hamileliğimde bile aklıma geldi, geçen yıl İstanbul'da kendi denememle yeniden yaptım, ama annemin eli gibisi yoktu. En iyi Türk yemeği diye bir sıralama yaparsam, dolma bir numara olur; üstüne limon sıktığımız o anlar, çocukluğumun en sıcak hatırası. Kebaplar, çorbalar gelir ama dolma, anılarıyla yenilmez bir efsane.

30 yaşımda, 2018'in yazında, İzmir'de küçük bir apartman dairesinde otururken para biriktirmek benim için bir oyun gibiydi. Aylık maaşım 2.500 TL netti, ev kirası 800 TL, market alışverişi 600 TL'yi buluyordu; geriye kalan 500-600 TL'yi zar zor ayırıyordum bir kumbara içine. O günlerde, eşimle birlikte ilk bebek haberini alınca, o parayı bebek arabası için biriktirmeye karar verdim; mesela Graco marka bir modelin 1.200 TL olduğunu öğrenip, her ay 200 TL koyuyordum kenara. O zamanlar dolar 4 TL civarındaydı, ama ben hep TL biriktiriyordum, çünkü enflasyon her şeyi yutuyordu.

O yıllarda, hafta sonları Konak'taki pazardan 10 TL'ye aldığım ikinci el kitaplarla motive olurdum, sanki birikim yapmak bir macera gibi geliyordu. 2019'a gelince, toplam 3.000 TL biriktirmişim; o parayla, Eylül ayında Bodrum'da bir haftalık tatil planladık ama bebek odası için harcadık. Şimdi, o günleri hatırladıkça, her kuruşun kıymetini daha iyi anlıyorum, özellikle anne adayı olarak. 2020'de pandemi başlayınca, birikim hedefim değişti; mesela evde maske ve dezenfektan stoklamak için kullandım o parayı, her seferinde 50'şer TL ekleyerek. Eski günlerdeki gibi, her ayın sonunda cüzdanı saymak, bana özgürlüğü hatırlatıyor. 2022'ye kadar, toplam 5.000 TL'yi bulmuştum, ama hayatın sürprizleri her şeyi altüst etti. O parayla alınan birikim defterimi hala saklıyorum, içinde notlar var, mesela "Haziran 2018, 100 TL eklendi, bebek için". Böyle anlar, 30'lu yaşların en gerçek yanıydı. 2019'un sonunda, arkadaşlarla Kadıköy'de bir kafede oturup harcamalarımı hesapladığımızı hatırlıyorum; o gün, bir fincan çayın 5 TL olduğu zamanlardı. Şimdi, dönüp bakınca, o birikimlerle aldığım ilk emzirme yastığı hala evde duruyor. 30 yaşında, para biriktirmek benim için sadece rakamlar değil, gelecek hayalleriydi. 2017'de başladığım bu alışkanlık, bana küçük zaferler kattı, her seferinde 100 TL'yi aşınca kendimi ödüllendirirdim. O dönemdeki gibi, basit birikimlerle hayatı yönetmek, şimdi daha da anlamlı geliyor.

Türk müziğinin altın çağı derken ben 1980'leri düşünürüm, o dönem Ajda Pekkan'ın şarkılarıyla büyüdüm. 1985'te Ankara'da hamileliğimin ilk aylarında radyoda "Hürrem"i duyunca yataktan kalkıp dans ederdim, ama karnım büyüdükçe sadece oturarak dinleyebiliyordum. Kaset fiyatı o zaman 500 bin liraydı, mahalle bakkalından alır, eve gelip defalarca çevirirdim. Şimdi o şarkıları bebeğime mırıldanırken, o eski teybin sesini özlüyorum.

2010 yılında, ilk hamileliğimde elimdeki Motorola Droid ile dünyayı keşfediyordum. Android'in o zamanlar sonsuz kişiselleştirme seçenekleri, uykusuz gecelerde bana ilaç gibi geliyordu; duvar kağıdını değiştirip, uygulamaları elle yönetebiliyordum. iPhone 4'ü gören arkadaşlarım onu bir kutsal emanet gibi korurken, ben Android'in pil ömrü sorunlarına rağmen özgürlüğünü seviyordum. Mesela, İstanbul trafiğinde navigasyon app'lerini hızlıca yükleyip, doktor randevularına yetişiyordum – o sadelik yerine, bu kaos bana daha gerçek geliyordu. Sonra, 2015'te Galaxy S7'ye geçince, iPhone'luların kablosuz dosya paylaşım derdine gülüyordum.

ChatGPT'ye sorulmayacak sorular arasında hamilelikteki sağlık detayları başı çekiyor. Geçen yıl mart ayında, gebeliğimin 20. haftasında bel ağrısı için sordum, model 2022'ye kadar bilgiye sahipti ve "sıcak kompres öner" dedi. Ama doktorum fizyoterapi seanslarını önerdi, çünkü yeni araştırmalar farklıydı. Finansal tahminler ya da güncel ilaç etkileşimleri için de aynı sorun, her şey eskimiş kalıyor. Ben bir daha sormadım, zira risk almak istemiyorum.

Partnerimin ailesini ilk ziyaretimde, 2018 yazıydı, İstanbul'daki mütevazı dairelerinde bir cumartesi öğleden sonra buluştuk. Ben yanımda elimle ördüğüm küçük bir bebek patiği getirmiştim, henüz bebek yoktu ama içimden gelmişti. Annem hep derdi, "Boş gitme elden, o evde bir iz bırak." Patikleri gösterdiğimde annesi çok sevindi, hemen salonun ortasındaki sehpaya koydu. O gün sadece patiklerden, bebek hayallerinden konuştuk. Bazen en sade hediyeler, en büyük köprüleri kurar. Ben o gün bunu anladım.

2004 yazında, üniversitenin ilk günü için Sony Ericsson T610 almıştım, 400 liraya. O telefonun kauçuk kaplaması sayesinde, birkaç kez merdivenlerden düşse de ekranı çizik bile çıkmadı. Hatırlıyorum, bir akşam arkadaşlarla bahçede otururken cebimden kaydı, topraklı zemine gömüldü, ama çıkarıp sildim ve mesajlaşmaya devam ettim. Şimdi iPhone 14'ümle kıyaslayınca, o ağır plastik kasanın verdiği güveni özlüyorum, her titreşimde kalp atışım hızlanıyor sanki. Yine de eski modellerin şarjı bir haftada bitmezdi, şimdikiler gibi değil.