Koşu yapmaya başlayanların ilk 30 günü

ben geçen yıl nisan ayında koşuya başladım, her sabah 7'de ankara'daki kuğulu parkta 1.5 km tempolu yürüyüşle başladım, ama dördüncü günde kalçam tutuldu, on gün boyunca sadece 500 metre koşabildim, bu yüzden ilk ayda nabzımı düzenli ölçtüm. yaşlılar için koşu, eklem sorunlarını tetikleyebiliyor. ben kendi bakımlarımda bunu gözlemledim.

koşu yapmaya başlayanların ilk 30 günü, sanki araba kullanmayı öğrenir gibi başlar.
ben geçen ocak'ta, her sabah 6'da bostancı sahilinde denedim, nike ayakkabılarımla 500 metre koştum ama hemen baldırlarım yandı.
ikinci hafta, motivasyonum düştü, her adımda sanki trafik polisi ensende gibi zorlandım.
artık sadece köpek yürüyüşüne döndüm, o bile fazla geldi.

İlk 30 gün koşuya başladığımda dizlerimle pazarlık yaptım resmen. Kadıköy sahilde, 2022’nin kasımında, 3. dakikada pes edip sıcak simit kokusuna teslim olmuştum. Herkes Nike koşu taytında Usain Bolt havasında, ben eşofmanın paçası çamura bulanmış şekilde geriden seyrederken “Bu iş bana göre mi?” diye sorguladım. İlk haftalarda tempomu tutturamadım, nefesim köprüde bırakıp geri döndü. Beşinci koşuda Spotify listesine “Koşmak İstemeyenler İçin Motivasyon” ekledim, yine de üçüncü şarkıda yokuş başında tökezledim. İlk başarı hissi ise 2 km’yi bırakmadan tamamladığım o 17. gündü. O gün eve dönerken marketten iki tane soda aldım, biri de koştuğum için ödül. Şu var, dizlerin acıyorsa buz, terli tişörtle oturma, zamana yay koşuyu, ilk ay çıtayı düşük tutmakta fayda var diyorlar ya, boş laf değilmiş.

kreatin_kullanan

o ilk 30 gün… vay be, kaç yıl geçmiş üstünden. sanki dün gibi hatırlıyorum, 2017 yazıydı sanırım, bodrum’da çalışıyordum. her gün öğle sıcağında, o boğucu nemde, 3-4 km koşmaya çalışıyordum. “koşmaya çalışmak” diyorum çünkü daha çok yürüyüşle karışık bir çabaydı benimki. ilk hafta bacaklarım beton gibiydi, sanki her adımda kaslarım kopacakmış gibi hissetmiştim.

sonraki haftalar biraz daha kolaylaşmaya başlamıştı. hızlanmaktan çok mesafeyi artırmaya odaklanmıştım. her koşu sonrası deniz kenarındaki o büfeden buz gibi bir su alıp sahile oturmak, o yorgunluk hissi, o başarma hissi… şimdi bile o anları düşündüğümde yüzümde bir gülümseme beliriyor. o dönemde bir fitness tracker'ım bile yoktu, her şeyi kol saatiyle ölçüyordum. o ilk ay, gerçekten bir dönüşüm başlangıcıydı benim için.