Türk müziğinin altın çağı

90’ların başında Ankara’da kasetçiden Tarkan’ın ilk albümünü gizli gizli almıştım. Evde Ajda Pekkan, Barış Manço, Sezen Aksu, kim varsa çalardı. Televizyonda her cuma akşamı Sibel Can çıkardı, babam zaplardı. Arabada Orhan Gencebay çalınca “bu da müzik mi” diye söylenirdim, şimdi YouTube’da arabesk playlist açıyorum. Altın çağ dedikleri oymuş. Şimdi herkes remix, autotune peşinde. O zamanlar stüdyoda adam gibi enstrümanla, naklen oku geç. Yeni nesil dinleyince “bu ne ya” diyor ama ben hâlâ “Hadi Gel Gezelim” duyunca dayanamam.

Türk müziğinin altın çağı deyince akla anında 90’lar geliyor. O zamanlar kasetçiden Tarkan’ın “Şımarık” albümünü alıp eve yürüyordum, yol uzasın diye dolanıyordum. Bursa’da nereye gitsem bir teyp, bir minibüs, bir dükkân önünde İzel, Sertab veya Mustafa Sandal çalıyor. Şimdi Spotify var, iyi hoş ama biri bana o dönem Nilüfer’in “Yeniden Sev” şarkısını yeni çıkan kasetten dinlemenin keyfini tarif edemez. Zam gelmeden önce kaset fiyatı 2 milyondu, şimdi aynı duyguyu bir daha bulamadım. Herkes nostalji diyor ama ben bildiğin özlüyorum.