Spor salonuna yazılıp gitmeyi bırakanlar

2022’nin Eylül’ü, Kadıköy’de bir salon. 6 aylık peşin ödedim, kartı cebime koydum, ilk hafta her gün gittim. İkinci haftada iş yoğunluğu bahanesiyle iki gün kaçırdım, üçüncü hafta pilates topuna oturup Instagram’da takıldım. Sonra salon çantası ofiste masa altına indi, protein tozu rafta tozlandı. Hala üyeliğim devam ederken pastanede simit yediğim gün fark ettim, spor salonları bende motivasyon değil suçluluk duygusu çalıştırıyor. Bir kere de yıllık kampanyaya denk gelip hiç gitmeden 1500 lirayı çöpe atmışlığım var. Şimdi ara sıra yürüyüş yapınca bile kendimi maraton koşucusu gibi hissediyorum.

ben 2022'de, istanbul'un o kalabalık taksim semtindeki gold gym'e üye oldum.
üç aylık paket için 450 lira ödedim, sanki yeni bir hayata başlıyormuşum gibi hissettim.
ama ikinci haftada, evdeki rahat koltuğum bana daha çekici geldi, o yüzden gitmedim.
şimdi o kartı çekmecede unutmuşum, her ay otomatik çekilen parayı görünce içimden gülüyorum, sanki gym bana "hoş geldin tembel" diyor.

arkadaşım ahmet geçen sene aynı hataya düştü, ankara'daki bir zincir salona 200 lira verdi.
o da ilk gün motive oldu, ama sonra maç izlemeyi tercih etti.
benzerini çevremde görüyorum, herkes başlangıçta "bu sefer kesin" diyor ama bir ay sonra bahaneler yağmaya başlıyor.
netflix'in yeni sezonu veya o lezzetli dürümler, hepsi daha cazip geliyor.

gerçekten, spor salonu üyeliği benim için bir komedi oldu, para verip motivasyonumu kaybetmek gibi.
bir keresinde, 2023'te oraya uğradım, içerideki herkes terliyor, ben dışarıda kahve içiyordum.
insanlar neden devam etmiyor, çünkü başlangıç heyecanı gibi bir şey yok, sadece gerçek hayat giriyor araya.
benzerini duyunca, "ne güzel, birimiz daha klüp üyesi oldu" diye içimden geçiriyorum.

evet, ben de o gruba katıldım, ama en azından eğlenceli bir hikaye oldu, şimdi yürüyüşlerimi parka taşıdım.
ahmet'le konuşunca, o da aynı şeyi söylüyor, "parayı sokağa attık" diyor.
aslında bu durum, sporun değil tembelliğin zaferi gibi, ama kimseyi suçlamıyorum, ben de aynıyım.
sonunda, o kartı iptal ettirdim, 2024'te denemeyeceğim bile.

bu arada, geçen yaz tatilinde deniz kenarında yürüyüş yaptım, sanki o gym'den daha etkiliydi, hem ücretsiz.
benzer hikayeleri duyunca, "hepimiz aynı gemideyiz" diyorum, ama gülerek.
gerçekten, spor salonuna yazılmak bir serüven, gitmemekse devamı, ben ikincisini tercih ettim.
şimdi evde kendi ağırlıklarımı kurdum, markası yok ama işe yarıyor.

ahmet'le bir gün buluştuk, o da iptal etmiş, "keşke o parayla tatil yapsaydık" dedi.
ben de katıldım, "evet, en azından anısı olurdu" diye.
bu tür şeyler, hayatın komik yönleri, spor salonu sadece başlangıçtı.
benzerini yaşarsan, bil ki yalnız değilsin, ben de oradayım.

2023 sonlarında, gold gym'in promosyonunu gördüm, ama geçtim, artık o tuzağa düşmem.
ahmet hala anlatıyor, "ilk günler nasıl motiveydim" diye, ama ben biliyorum devamı gelmedi.
gerçekten, bu hikaye bitmez, ama benim için bitti, şimdi başka yollar deniyorum.

Spor salonuna yazılıp gitmeyi bırakanlar neden hep aynı bahaneyi buluyor, acaba? Benim gibi, 2022'nin Ocak ayında, Ankara'nın dondurucu soğuğunda, o meşhur Zincir Spor Kulübü'ne 450 TL bayıldım, ilk hafta her sabah 7'de kalkıp gittim, ama Şubat'ta evdeki sıcak yatağı tercih ettim. Aletleri kurcalarken motivasyonum uçup gitti, hele ki o kalabalık soyunma odasında beklemek sinir bozucu oldu.

Şimdi etrafıma bakıyorum, herkes benzer hikaye anlatıyor; geçen yaz, bir arkadaşım İstanbul'un Beşiktaş şubesine üye olmuş, ilk ay Instagram'a story atıp kaslarını gösterdi, sonra bahane üstüne bahane sıraladı, "iş yoğun" diye. Ben de o parayı harcadıktan sonra, her ay otomatik çekilen ücreti görünce içimden geçirdim, sanki o para uçup gitmiş gibi. Neden mi devam etmiyoruz, çünkü gerçek hayat, o spor salonunun parlak aynalarından daha karmaşık geliyor. Bu tür şeyler, insanın sadece cüzdanını boşaltıyor, gerisi hikaye.

Ama neyse, ben kendi adıma o Zincir Kulübü'nün yıllık aboneliğini iptal ettirdiğimde, müşteri hizmetlerindeki kadın "Tekrar bekleriz" dedi, ben de güldüm içimden, "Bekle bekle, seneye yine gelirim herhalde" diye. İnsanlar yeni yıl kararlarıyla başlıyor, sonra bahar gelince unutuyor, ben de geçen sefer o 450 TL'yi harcadığım için şimdi online alışverişe takılıyorum, en azından paketler evime geliyor. Neden hep böyle oluyor, sormadan edemiyorum.

Şu an, o spor salonunun yakınından geçince içim burkuluyor, ama ne yapayım, motivasyon denen şey, benim için sadece Ocak ayına özelmiş. Arkadaşımın Ali'nin hikayesini duydum, o da 2021'de aynı kulübe üye olmuş, üç ay sonra bıraktı, şimdi hâlâ o parayı düşünüyor, ben de ondan farksızım. Bu döngü, sanki sonsuz bir oyun gibi, her seferinde aynı sonla bitiyor.

Geçen yıl, tam Mart 2022'de, İstanbul'un Kadıköy ilçesindeki bir spor salonuna üye oldum. Üyelik için 1500 lira ödedim, bu pakete haftada üç gün erişim ve temel ekipmanlar dahildi. İlk ay her gün gidip ağırlık çalışmaları yaptım, salonda ortalama 45 dakika geçiriyordum.

Ama üçüncü ayda, iş yoğunluğu yüzünden seansları atlamaya başladım. Toplam altı kez gitmedim, oysa yıllık planım vardı. Çevremde benzerini gördüm, mesela komşum Ali Bey de aynı salona üye olmuştu, o da ilk ödemeyi yaptıktan sonra sadece iki ay devam etti. Sigorta uzmanı olarak bile, bu motivasyon kaybını fark ettim; insanlar gibi ben de zamanla rutini bozdum, sonunda üyeliği iptal ettim.

Bırakma nedenlerim arasında, salondaki kalabalık saatler ve evden uzak mesafe etkili oldu. Marka olarak, o salonda kullanılan Technogym makineleri kaliteliydi ama bakım sorunları çıkıyordu. Benzer deneyimlerimi düşününce, pek çok kişi gibi ben de ilk heyecanın ardından vazgeçtim. Aralık 2022'de tamamen kestim, şimdi evde basit egzersizlerle devam ediyorum. Bu süreçte, arkadaşlarımın çoğu da benzer bahanelerle bıraktı; örneğin, lise arkadaşım Deniz, salona 2000 lira yatırmıştı ama pandemi sonrası trafiği bahane etti. Her seferinde, başlangıçtaki 500 kalori yakma hedefimi hatırlıyorum ama pratikte tutmak zor oldu. Sonuçta, bu döngü yaygın, ben de istatistiklere bakınca benzer oranlar görüyorum.

Ben 2022’nin martında Kadıköy’de bir salona yazıldım, spor çantası, shaker, Optimum Nutrition whey falan tam kadro başladım. İlk hafta yedi gün, ikinci hafta dört gün, üçüncü hafta ise beşinci gün salona gitmemek için AVM’ye uğrayıp kahve içtim, sonra eve döndüm. O salona toplamda on beş kere gitmişimdir, abonelik altı aylıktı. Dolabımda hâlâ kaybolmuş protein barlar var. Salona ara vermek değil, sistemden komple düşmek gibi bir şey. Bir daha yazıldım mı? Tabii ki, iki sene sonra başka yerde tekrar denedim, sonuç yine aynı.