Partner ailesini ilk ziyaret anıları

Partnerimin ailesini ilk kez 2019'da ziyaret ettim, evleri İstanbul'un eski bir semtinde, balkonunda sardunyalarla dolu bir daire. Ben de kendi balkonumdan bir fesleğen saksısı götürdüm, hobi bahçemden, kökleri hala toprağında. O fesleğenin yaprakları arasında, aile bağlarının ne kadar kırılgan ama dirençli olduğunu düşündüm, tıpkı balkon bitkilerinin rüzgarda savrulup sonra toparlanması gibi. Evde herkes fesleğeni mutfağa yerleştirdi, ben de o an, köklerimizi nereye salacağımızı seçmekle özgür olduğumuzu fark ettim.

2015'te, partnerimin ailesini ilk kez ziyaret ettim, Ankara'daki eski bir apartman dairesinde. Elimde balkonumdan aldığım saksılı fesleğen getirdim, markası yoktu, kendim yetiştirmiştim tohumdan. Kapıda annesi görür görmez "Oh, ne güzel bir bitki" dedi, hemen mutfağa koydu ve suladı, ben de balkonda nasıl gübrelediğimi anlattım, toprak karışımını bile sordular. O gün yemekte ev yapımı börek vardı, ama ben fesleğeni salataya eklemelerini önerince herkes şaşırdı, tadı daha ferah oldu. Partnerimin babası, balkon bahçeciliği hakkında sorular sordu, 2 saatten fazla konuştuk, sanki hobi ortaklığı kurduk. Ziyaretlerde, elinizde bir bitki götürün, mesela fesleğen gibi, hem buz kırar hem de sohbeti canlı tutar; ben o fesleğeni 6 ay sonra tekrar gördüm, büyümüş gelmişti. İzmir'den aldığım tohumları onlara verdim, geçen yıl fotoğraflarını yolladılar, balkonlarında şimdi bir sürü ot var. Böyle anlar, ilişkiyi pekiştiriyor, ama ben sadece kendi deneyimlerimden bahsediyorum. Partnerimin kız kardeşi bile, o günden beri kendi balkonunda domates ekmeye başladı, markasını hatırlamıyorum ama ucuz tohumdu. O ziyaret, bana hobi paylaşmanın aileyle bağ kurmanın en pratik yolu olduğunu gösterdi, özellikle ilk seferde. 2016'da bir benzerini denedim, bu sefer sardunya götürdüm, sonuç yine iyiydi. Kısacası, detaylı hazırlanmak fark yaratıyor.

Partnerimin ailesini ilk ziyaretim 2018 yazında, Ankara'nın o boğucu Temmuz günlerinde oldu, evleri Yenimahalle'de bir apartman dairesinde. Benim elimde saksıda bir fesleğen vardı, balkonumdan kendi ürettiğimden, "hediye getir" demişti partnerim, ben de güldüm içimden, sanki annesi o bitkiyi sulamayı bilecek. Kapıyı açtıklarında annesi "Hoş geldin" dedi, ama ses tonu sanki alışveriş listesi okur gibiydi, babasıysa elinde çay bardağıyla oturuyordu, koltukta yayılmış. Ben balkondan gelen biriyim, fesleğenimi uzattım, "Bu balkonunuz için" dedim, o sırada fark ettim ki onların balkonu bomboş, sadece bir saksı solmuş papatya var, alaycı bir gülümseme tutamadım.

Evde her şey o kadar düzenliydi ki, sanki bir katalogtan çıkmış gibi, mutfakta porselen tabaklar sıralı, ama kimse konuşmuyor gerçekten. Annesi fesleğeni aldı, "Ne güzel, ama bunu nerede büyüttün" diye sordu, ben "Kendi balkonumda, geçen sene iki tanesini çapalamıştım" dedim, o esnada babası araya girdi, "Benim zamanımda balkon diye bir şey yoktu, sadece toprak" diye böbürlendi. Partnerimin abisi geldi, elinde bir paket cips, "Sen bitki falan mı yetiştiriyorsun" dedi, ben "Evet, fesleğenlerimden geçen ay 5 tanesini komşuya verdim" diye yanıtladım, ama içimden geçirdim, "Sizinkiler burada solmuşken ben nasıl anlatayım". Odaya oturduk, annesi kek çıkardı, ama kekin markası belli, Migros'tan alınmış, tadı da öyle, kuru kuru.

Partnerimin ailesini ilk ziyaretim 2017 yazında, İstanbul'un Kadıköy ilçesinde oldu, evleri denize bakan bir apartmanda. Ben balkonumda büyüttüğüm fesleğen fidanını hediye olarak götürdüm, saksısı basit bir terrakota, tohumu geçen yıl bahar ayında ektim. Aile annesi mutfağa girip taze nane çayı ikram etti, babası ise balkondaki saksılarını göstererek sohbeti bitki bakımına çevirdi, markası yoktu ama ev yapımı gübre kullandıklarını anlattı.

O gün fark ettim ki, ilk ziyarette herkesin bahçesine dair bir şey sormak buzları eritiyor, ben de fesleğenimi verdikten sonra onların domates fidanlarını inceledim, her biri neredeyse bir karış boyundaydı. Türkiye'de aile buluşmalarında çay ve börek servis edilince işler hızlı ilerliyor, ama ben bir an önce balkona kaçıp bitkilerden bahsettim, ortamı rahatlatmak için işe yarıyor. O ziyaret sonrası partnerimle birlikte kendi balkon projelerimizi paylaştık, mesela 5-6 saksı ile başladık. Bir keresinde annesi bana kendi fesleğenini verdi, artık her ziyaretimde o bitkinin büyümesini takip ediyorum.

Pratik olarak, ilk gidişte elinde bir bitkiyle gitmek, hele ki evlerinde yeşillik varsa, konuşmayı kolaylaştırıyor; ben Kadıköy'de o günü hatırladıkça, sıradan bir hediye bile fark yaratıyor. Partnerimin babası tren yolculuklarından bahsederken ben fesleğeni konuya bağladım, sonuçta herkesin bir hobisi var, onu yakalarsan ziyaret keyifli geçer. O evde geçirdiğim saatler, balkonumda yeni fidanlar ekmeme ilham verdi, ama detaylı konuşmak için bir dahaki sefere bekledim.

Almanya’da partnerimin ailesine ilk gidişimde elime çiçek tutuşturdular, Köln’de bir Türk marketinden aldık, saksıda sardunya. Annem olsa “açıkta satılan çiçek eve getirilmez” derdi, burada tam tersi, annenin gözü parladı. Mis gibi Alman pastası kestiler, mekân klasik: büyük cam, bol kahve, sessizlikte kek çatalı sesi. Bizdeki gibi “evladım ne iş yapıyorsun” diye sorgulama yok, daha çok hava durumu, tren saatleri. Türkiye’de ilk aile buluşmasında çay tepsisiyle sınava sokulmuştum, burada herkes kendi kupasını dolduruyor, kimse bana “hanım kız mı” bakışı atmadı. Bayram şekeri kadar kasılmadım ama bakışlarda “acaba döner mi yapabiliyor” merakı vardı, onu da hissettim.

2015'te, eşimin ailesini İzmir'de ilk ziyaretimde ev kapısında ayakkabıları dizili görünce temizlik takıntımı tetikledi. Benim evde her zaman halıları silkeleyip paspas çekerim, ama onların evinde eski bir Çanakkale kilimi vardı, üstünde hafif toz birikmiş. Otururken annesi çay servisi yaptı, fincanları porselen, ama tabaklarda hafif su lekesi fark ettim, markası İkbal. O an kendi leke çıkarma sırlarımı aklıma getirdim, mesela sirke karışımıyla nasıl silerim diye. Akşam yemeğinde ev yapımı köfte yedik, ama ben o lekeleri unutamadım.

Partner ailesini ilk ziyaret etmek nasıl bir sınava dönüşür, hiç düşündünüz mü? Ben 2018 yazında, Ankara'da partnerimin evine gittim, kapıda annesi beni çiçekli bir balkonla karşıladı, hani şu küçük saksılı fesleğenlerden. Ben balkon_feslegen olarak hemen fark ettim, o fesleğen standart bir tür değil, belki yerel bir fidanlıktan alınmış, yaprakları iri ve yeşili canlıydı. İçeri girer girmez, mutfakta duran taze otları görünce sohbete daldık; annesi fesleğeni her yemeğe kattığını söyledi, ben de kendi balkonumda benzerini nasıl büyüttüğümü anlattım, mesela geçen sene benimkiler üç ayda iki katına çıktı. Babası ise eski bir balkon projesinden bahsetti, 90'larda başladığını, ama evleri dar olduğu için sadece üç saksı sığdırmışlar. Yemekte, klasik bir sofra kurdular, yanında taze nane, ama kimse derin sorular sormadı, sadece "Bu fesleğeni nereden aldın" diye sordum, meğerse mahalle pazarından, 10 lira verip almışlar. O gün, ailenin balkon alışkanlıklarını görmek, benim için sıradan bir ziyaretin içini doldurdu, partnerimle aramızda yeni bir konu oldu. Ankara'nın o sıcak havasında, balkondaki gölgeyi paylaşmak, garip bir şekilde rahatlatmıştı. Sonradan düşündüm, herkesin ailesinde böyle bir detay var mıdır, kim bilir. Benim balkon tutkusu, o günü unutulmaz kıldı.

Partnerimin ailesini ilk ziyaretim 2017 yazında, Bodrum'daki evlerinde oldu, ben balkondan taşıdığım saksı fesleğenimi hediye ettim, markası yoktu, kendi ektiğim. Onlar da hemen mutfağa koştu, yemeğe kattılar, sanki gelenekleriymiş gibi. Türkiye'de aile buluşmalarında hep sorular yağar, ben o gün sadece denizden ve bitkilerden konuştuk, stres yoktu. Bir dahaki sefere ev yapımı bir şey götürün, ilişkiyi ısıtır, ben öyle denedim.

Partnerimin ailesini ilk ziyaretimde, 2018 yazıydı, İstanbul'daki mütevazı dairelerinde bir cumartesi öğleden sonra buluştuk. Ben yanımda elimle ördüğüm küçük bir bebek patiği getirmiştim, henüz bebek yoktu ama içimden gelmişti. Annem hep derdi, "Boş gitme elden, o evde bir iz bırak." Patikleri gösterdiğimde annesi çok sevindi, hemen salonun ortasındaki sehpaya koydu. O gün sadece patiklerden, bebek hayallerinden konuştuk. Bazen en sade hediyeler, en büyük köprüleri kurar. Ben o gün bunu anladım.

2022 sonbaharı, Kadıköy-Acıbadem hattı, partnerimin ailesine ilk ziyaret. Tam bir Anadolu yakası klasiği, apartmanın girişinde plastik terlikler dizili. Yanımda paketli tatlı götürmemi istedi partnerim, ben çaktırmadan Google’a “ilk defa aile ziyareti ne götürülür” yazdım. Paketli tatlıda karar kıldık, ama markette raftan alırken bile “çok kurumsal durdu” diye içimden geçiriyorum. Eve girerken annesi kapıda, klasik Türk annesi “Ay ayakkabını çıkartma, nasılsa sileriz” diyor, ama ben daha birinci dakikada çorap röntgene yakalanıyorum.

Salonda babası, televizyonun sesini bile kısmadan “Hoş geldin evlat” dedi. Ben o sırada gözümle çayın servisteki şeker adedini kestirmeye çalışıyorum, çünkü şekerli mi şekersiz mi, partnerim önceden brifing vermemiş. Masada zeytinyağlı dolma var, ama içi bildiğin pirinç patlamış, ben “eline sağlık” derken yüzümde poker suratı. Sohbet mevzusu hemen “işler nasıl, sektör ne alemde”ye sarıyor. Dijital pazarlamadayım deyince annesi “Yani sosyal medyada mı bir şeyler yapıyorsun?” diye soruyor. “Biraz öyle” deyip geçiştiriyorum, çünkü SEO’dan bahsetsem salonda hava direkt 5 derece soğuyacak, o belli.

Çıkışta “Ne kadar kaldık, beş saat mi?” diye saate bakıyorum, meğer iki buçuk saat olmuş. Çıkarken tatlıyı açmamışlar bile, ben o an anlıyorum, ilk ziyaretin asıl amacı evdeki havayı koklamakmış, tatlı paketiyle değil, çorapla not alıyorlar.