Almanya’da partnerimin ailesine ilk gidişimde elime çiçek tutuşturdular, Köln’de bir Türk marketinden aldık, saksıda sardunya. Annem olsa “açıkta satılan çiçek eve getirilmez” derdi, burada tam tersi, annenin gözü parladı. Mis gibi Alman pastası kestiler, mekân klasik: büyük cam, bol kahve, sessizlikte kek çatalı sesi. Bizdeki gibi “evladım ne iş yapıyorsun” diye sorgulama yok, daha çok hava durumu, tren saatleri. Türkiye’de ilk aile buluşmasında çay tepsisiyle sınava sokulmuştum, burada herkes kendi kupasını dolduruyor, kimse bana “hanım kız mı” bakışı atmadı. Bayram şekeri kadar kasılmadım ama bakışlarda “acaba döner mi yapabiliyor” merakı vardı, onu da hissettim.