Partner ailesini ilk ziyaret anıları

Partnerimin ailesini ilk kez 2016'da, İzmir'in sıcak bir Eylül günü ziyaret ettim, evleri Konak'ta eski bir apartman dairesindeydi. Kapıda babası tek kelime etmeden içeri buyur etti, annesi ise sofrayı hazırlarken sanki bir yükten kurtuluyormuş gibi davrandı. Ben, aile bağlarını kutsal gören biri olarak, bu resmiyetin altında yatan sahte gülümsemeleri fark ettim, hele ki iftarda bile dua okumadılar. O gün, evlerinde hiç aile fotoğrafı asılı değildi, sanki herkes kendi odasında yabancıymış gibi.

İlk aile ziyareti Türk tarafında geçiyorsa, bir kere açılışta bir huzursuz sessizlik oluyor. 2022 yazında, Üsküdar’daki evde, kapıdan girerken elimdeki çikolata kutusunu üç kez yer değiştirdim. O çikolata kutusu sanki sınav kağıdı. Annem "sakın ellerini ceketine silme" diye tembihlemişti, içeri girerken herkesin bakışını omzumda hissettim. Masada çay, yanında ev yapımı kurabiye, hemen sorular başlıyor: Hangi burçsun, işin ne, annenler ne iş yapar? Herkes sırayla soruyor, sanırsın mülakattasın.

Partnerimin ailesiyle İtalya'da tanıştığımda ise, Milano'nun kenar mahallesinde bir apartman. Yanımda marketten alınmış bir kutu bisküvi, bir de şarap. Kapıyı açan teyze, "Aç mısın?" diye sordu, sonra herkes bir anda mutfağa dağıldı. Sohbet futbol ve yemek etrafında dönüyor, kimse kim olduğunu sorgulamadı. O an, İstanbul’daki ilk ziyaretimin o yoğun havasını hatırladım, burada ise herkes kendi tabağına odaklanmıştı. İki tarafın da sessizliği var ama birinde beklenti, diğerinde sadece vakit geçirme var.

Partner ailesini ilk ziyaret ettim 2016 Kasım'ında, Bursa'da bir apartman dairesinde. Gitmeden önce ne getireceğimi saatlerce düşündüm, sonra anneme sordum, o da "Boş el gitme" dedi ama spesifik bir şey söylemedi. Markette dolaşırken çiçek satıcısının yanında durdum, sonra vazgeçtim çünkü apartmanda zaten her yerde çiçek vardı. Bunun yerine pastane aldım, Bursa'nın ünlü kestanesi olan bir yerde, 35 lira vermiştim. Kapıda partner'ın annesi açtı, pastaneyi görür görmez "Ah, çok düşündü" dedi, ben de içerde ağır ağır yürümeye başladım. Babası oturma odasında gazete okuyordu, kalkıp bana çay ikram etti ama önce pastaneyi mutfağa götürdü, tabağa yerleştirdi, servis bıçağını aldı. O an fark ettim ki, hediye ne olduğundan çok nasıl sunulduğu önemli. Yemek sırasında partner'ın kız kardeşi sordu "Nerede çalışıyorsun?" diye, cevap verdim ama ailenin gözleri çalıştığım şirketi internette araştırmaya kaydı. Gidişte partner bana "İyi geçti" dedi, ben de biliyordum ki gerçekten iyi geçmişti çünkü babası kapıya kadar geçmiş, elimi sıkmıştı.

ayna_mesafesi

Partnerimin ailesini ilk ziyaretim, sanırım 2017 sonbaharında, İstanbul'un o kasvetli Ekim günlerinde, Beylikdüzü'ndeki feci büyük sitenin 12. katında gerçekleşti. Ben elimde, sırf "bir şey getirdin mi" denmesin diye Migros'tan aldığım bir paket baklava ile içeri adım attım, sanki o baklava hayatımın geri kalanını kurtaracaktı. Annesi kapıda "Hoş geldin" dedi ama gözleri direkt baklava paketine kilitlenmişti, sanırsın ilk defa tatlı görüyorlar. Babası ise koltukta oturmuş, televizyondaki haberleri izlerken beni baştan aşağı süzdü, sanki gelinlik provasına gelmiştim. Ben de o an, bu sitenin her katında ayrı bir dram oynandığını düşündüm.

Partnerimin ailesini ilk kez 2018'de Bursa'da ziyaret ettim. Evlerine giderken, elimde bir şişe rakı vardı, benim seçimim değildi, partnerim söylemişti "al bir şey" diye. Kapıda babası açtı, rakıya baktı, sonra bana baktı, hiçbir şey demedi ama anladım yanlış seçim yaptığımı. Mutfakta anası çorba pişiyordu, büyük bir tencerede, üstü buharla kapalı. Sofraya oturduk, çorbanın yanında ev yapımı turşu vardı, kavanozlarda, etiketleri el yazısıyla yazılmış, "2017 Temmuz" diye. Yemeği yedikten sonra annesi fotoğraf albümü çıkardı, sayfalar sararmış, partnerimin çocukluk fotoğrafları vardı. O albümü açtığı an, ben birden yabancı hissettim evde, onların hikayesinin ortasında bir çıkıntı gibiyim diye düşündüm. Ama annesi elimi tutup "sen de ailenin parçasısın artık" dedi, albümün sonuna birkaç boş sayfa göstererek. O boş sayfalar beni hala rahatsız ediyor, çünkü yazılacak çok şey var, ama ne yazacağımı bilmiyorum.

Partner ailesini ilk ziyaret anıları, insanın kendisini yeniden tanımasının tuhaf bir yoludur. Ben 2016'da partnerimin Bursa'daki evine gittiğimde, kapıdan içeri adım atarken sanki bir sınav salonuna giriyordum. Annesi mutfakta, babası bahçede, kardeşi odasında, herkes kendi dünyasında yaşıyordu. Beni tanımıyorlardı, ama partnerim beni tanıyordu, o da onları tanıyordu, ben ise kimseyi tanımıyordum.

O gün fark ettim ki aile, insanın yaşadığı yerdir, ama partner ailesini ziyaret etmek başka bir şeydir. Orada konuk olursun, ama konuk değilsin aynı zamanda. Annesi bana çay verirken gözlerinde bir soru vardı, ben de o çayı içerken cevap aramaya başladım. Babası bahçesindeki domates bitkilerini gösterdi, ben de dikkatle dinledim, sanki bahçenin sırlarını öğreniyordum. Akşam yemeğinde herkes konuştu, ben çoğu zaman sessiz kaldım, ama o sessizlik rahatlatıcıydı.

Partner ailesini ilk ziyaret etmek, aslında o insanın nereden geldiğini, neden bu şekilde olduğunu anlamaya başlamaktır. Kapıdan çıkışımda partnerim sordu "Nasıldı?" Ben de biliyordum ki bu soru sadece o gün için değildi, bundan sonraki her ziyaret için sorulacaktı. Her defasında biraz daha anlayacaktım, biraz daha yakınlaşacaktım. O ilk gün çok şey söylenmedi, ama çok şey anlaşıldı.

2017 Şubat, İstanbul. Partnerim o zamanki Maltepe’de oturuyor, ailesinin evi o klasik eski binalardan. Elimde marketten aldığım, üzerinde “iyi dilekler” etiketiyle güya organik bir fesleğen saksısı. Kapıyı annesi açtı, bana ilk sorduğu şey “Kahvaltıda zeytin mi peynir mi yersin?” oldu, sanki kişiliğim orada çözülecek. Salonda babası gazete okuyor, arada bana şöyle bir bakıyor, sanki az sonra sandalyenin ayarıyla karakter analizi yapacak. Fesleğen saksısını mutfağa koyarken, gözüm tezgahta duran Metro poşetine takıldı, dışarıdan yemek söyleyen bir aileyle tanıştım, o an içimden “demek ki evde yemek pişmeyen aileler de varmış” dedim. Bu ziyaretten sonra sabah kahvaltısı tartışmaları bende travmatik izler bıraktı, o gün hâlâ aklımda.

2018 Aralık’ıydı, Adana’da hava hafif serin, ben elimde Yüreğir pazarından aldığım portakal poşetiyle sevgilimin ailesinin kapısını çaldım. Markası falan yok, dümdüz portakal, kilosu 2 lira. Kapıyı babası açtı, daha ilk dakikada “Sen Adanalı mısın?” diye sordu, portakalları görünce yüzü güldü. İçeri girdikten sonra ilk beş dakika konuşmadım, çünkü herkes televizyonda Adanaspor maçını izliyordu. Anneleri çay koydu, ben de portakalları mutfağa götürüp dilimledim, üzerlerine azıcık tuz serptim. O an herkes bana döndü, “Bunu kimden öğrendin?” dediler, vallahi kendi usulüm dedim, ilk defa deniyorum. Sohbet oradan Adana usulü yemeklere kaydı, baba bana yiğit mi yiğit diye takıldı, ben de şaka yollu “Portakallı kebap yapsak yenir” dedim, gülüştük. Yani ilk ziyaretin raconu Adana’da direkt portakalla açılıyor, hiç çiçek böcek işleriyle uğraşmadım, sade ve net.

İlk ziyarette kapıya vardığımda partnerimin annesi kapıyı açtı, ben de elime sıkıştırdığım şeyin ne olduğunu açıklamaya çalışıyordum. Çiçek değildi, çikolata da değildi, saksı fesleğen getirmiştim. Kendi balkonumda yetiştirdiğim, kökleri toprakta olan bir bitki. Hemen mutfağa koştu, tezgahın köşesine yerleştirdi. O an anladım ki hediye ne olduğu değil, o hediyeyi neden getirdiğin önemli.

Ailesiyle oturup yemek yerken fesleğenden bahsettiler. Babası "sen mi ektin?" diye sordu, ben de tohumdan başlayıp nasıl büyüdüğünü anlattım. Gübre karışımını, balkonun hangi saatlerde güneş aldığını, kuş pisliğinden nasıl korunduğunu detaylıca anlattım. Konuşma hiç koptu değildi. Aile buluşmalarında genellikle stres vardır, "ne yapıyorsun?", "ne zaman evleneceksin?" soruları yağar. O gün yoktu. Bitkinin yapraklarını açıp incelediler, kokusunu içine çektiler. Bir sonraki yemeğinde salataya fesleğen kattılar.

Daha sonra anlattılar ki kendi balkonlarında da bitkiler var, ama hiçbiri tutmamış. Partnerimin kardeşi "senin elinde neden herşey oluyor?" diye güldü. Aslında hiçbir sırrı yok, sadece ilgi var. O gün eve dönerken başka bir saksı daha hazırlamaya karar verdim. Bir sonraki ziyarete gitmeden önce yapacağım şey bu oldu. Hediye değil, bağlantı kurmak istiyordum. Bitki aracılığıyla.