İlk ziyarette kapıya vardığımda partnerimin annesi kapıyı açtı, ben de elime sıkıştırdığım şeyin ne olduğunu açıklamaya çalışıyordum. Çiçek değildi, çikolata da değildi, saksı fesleğen getirmiştim. Kendi balkonumda yetiştirdiğim, kökleri toprakta olan bir bitki. Hemen mutfağa koştu, tezgahın köşesine yerleştirdi. O an anladım ki hediye ne olduğu değil, o hediyeyi neden getirdiğin önemli.

Ailesiyle oturup yemek yerken fesleğenden bahsettiler. Babası "sen mi ektin?" diye sordu, ben de tohumdan başlayıp nasıl büyüdüğünü anlattım. Gübre karışımını, balkonun hangi saatlerde güneş aldığını, kuş pisliğinden nasıl korunduğunu detaylıca anlattım. Konuşma hiç koptu değildi. Aile buluşmalarında genellikle stres vardır, "ne yapıyorsun?", "ne zaman evleneceksin?" soruları yağar. O gün yoktu. Bitkinin yapraklarını açıp incelediler, kokusunu içine çektiler. Bir sonraki yemeğinde salataya fesleğen kattılar.

Daha sonra anlattılar ki kendi balkonlarında da bitkiler var, ama hiçbiri tutmamış. Partnerimin kardeşi "senin elinde neden herşey oluyor?" diye güldü. Aslında hiçbir sırrı yok, sadece ilgi var. O gün eve dönerken başka bir saksı daha hazırlamaya karar verdim. Bir sonraki ziyarete gitmeden önce yapacağım şey bu oldu. Hediye değil, bağlantı kurmak istiyordum. Bitki aracılığıyla.