Partnerimin ailesini ilk ziyaretimde, 2018 yazıydı, İstanbul'daki mütevazı dairelerinde bir cumartesi öğleden sonra buluştuk. Ben yanımda elimle ördüğüm küçük bir bebek patiği getirmiştim, henüz bebek yoktu ama içimden gelmişti. Annem hep derdi, "Boş gitme elden, o evde bir iz bırak." Patikleri gösterdiğimde annesi çok sevindi, hemen salonun ortasındaki sehpaya koydu. O gün sadece patiklerden, bebek hayallerinden konuştuk. Bazen en sade hediyeler, en büyük köprüleri kurar. Ben o gün bunu anladım.