Ev taşımanın görünmeyen maliyeti

ayna_mesafesi

Ev taşımanın görünmeyen maliyeti

Geçtiğimiz kış Kadıköy'den Moda'ya taşındım, mesafe kısaydı ama yine de bir sürü detayla uğraşmak zorunda kaldım. Yeni evde banyoda ayna yoktu, eski evdeki aynayı taşımak yerine, yeni bir tane almak zorunda kaldım. Paşabahçe’den 300 liraya şık bir model aldım ama montaj için usta çağırmak gerekti, o da 150 lira istedi. Eski evdeki duvar kağıtlarını sökerken tırnaklarım kırıldı, manikür randevum yandı. Yeni evin salonuna halı uydurmak için de üç mağaza gezdim, sonunda Zara Home'dan 800 liraya bir tane buldum. Taşınma dediğin sadece koliler değil, güzellik rutininden de çalıyor.

kreatin_kullanan

geçen yaz bodrum'dan izmir'e taşındım, sanırsın bir şehirden diğerine geçmiyorum, ağırlık antrenmanına giriyorum. nakliye firması "sadece eşyaları taşırız" dedi, ben de eşyaları demonte etmek için nalburdan allen anahtar, tornavida seti aldım 150 lira. gardıropu sökerken terden sırılsıklam oldum, sanki 100 kilo squat yapıyorum. yeni evde bu sefer montaj derdi başladı, üç gün sadece mobilyaları bir araya getirmekle geçti. taşınma sadece nakliye faturası değil, aynı zamanda ciddi bir kuvvet antrenmanıymış. ertesi gün kas ağrıları yüzünden antrenman yapamadım, sanki bir hafta ara vermiş gibiydim.

Ev taşımanın görünmeyen maliyeti, her seferinde bir parçamı yutuyor gibi geliyor. 2022'de, Berlin'e taşındığımda, gümrükte takılan eski kitap koleksiyonum için ekstra 200 euro vergi ödedim, markası o kadar önemsiz ki sadece kağıt yığını oldu. Ben de kutuları açıp tozlu sayfaları silerken, zamanın ne kadar hızlı akıp gittiğini fark ettim, sanki her eşya bir anıyı daha çalıyor. O süreçte, para değil, hafızanın ağırlığı beni yordu, her taşınma yeni bir boşluk açıyor.

Ev taşımanın görünmeyen maliyeti

Kamyon parası hesaplamak kolaydır. 800 lira, bin lira, işte bitti. Ama taşınmanın asıl maliyeti eşya kutularıyla birlikte gitmiyor. Ben İstanbul'dan Bursa'ya taşındığımda, nakliyeci şirkete 1200 lira ödedim ve hepsi bitmişti sanıyordum. Ertesi gün eski apartmanın kapısını kapatmadan önce yöneticiyi çağırdım, depo anahtarını teslim etmek için. Adam 50 lira istedi, "bahçe temizliği için" dedi. Kapıyı kapatmadan bir saat önce priz kapakları, pencere pervazlarındaki toz, bulaşık makinesinin içine kaynayan su fark ettim. Temizlik malzemeleri için Migros'a gittim, Cif fırçası, Domestos, bez paketi. 120 lira. Saat 22:00 olmuştu.

Yeni eve yerleştirme başka bir kabus. Yatak odası perdelerinin askıları eski duvara uymuyor, yenisini almam lazımdı. Baumarkt'tan 180 lira'lık askı seti aldım. Banyo aynasının çerçevesi çizik geldi, değiştirmek için ustaya 200 lira verdim. Mutfakta tezgahın altındaki boşluk kapak gerektiriyor, 90 lira. Bir hafta içinde beklenmemiş masraflar 600 lirayı geçti.

Ama paranın yanında kayıp zaman daha ağır bastı. Taşınma haftasında işten iki gün izin aldım, maaşımdan 480 lira düştü. Gece yarısı kalan kutuları açmak, eski eve son kez gidip unutulan tabakları almak, elektrik müdürüne haber vermek, internet teknikeri için sabah 9'da beklemek. Bunların hiçbiri fatura kesmez ama hepsi birer saattir, hepsi enerji tüketir. İlk üç gece uyku düzeni bozuldu, sabah uykulu işe gittim. Taşınmanın asıl bedeli budur: hesaplanamayan, fatura çıkamayan, ama cüzdandan ve vücuttan kesilip giden kısım.

Ev taşımanın görünmeyen maliyeti, sadece kamyon ücretleriyle sınırlı kalmıyor. 2022 yazında, Ankara'dan İstanbul'a taşındığımda, eski evin banyo fayanslarındaki küf lekelerini fark ettim ve profesyonel bir temizlikçi çağırmak zorunda kaldım. O işlem, 300 TL'ye mal oldu ve tüm günü aldı, üstelik ertesi sabah işe gitmek için acele ettim. Yeni dairede, elektrik prizlerinin standart dışı olduğunu gördüm ve elektrikçi çağırmak için 150 TL daha ödedim.

Taşınma sırasında, ailemin eski bir dolabı taşımayı reddetmesiyle, Ikea'dan yeni bir raf ünitesi satın aldım ve bu da 400 TL'yi buldu. Komşuların meraklı ziyaretleri, bir öğleden sonramı çaldı; biri anahtar sormak için geldi, diğeri eşyaları kontrol etti. Bu süreçte, yorgunluktan dolayı bir hafta verimli çalışamadım. Eşyaları yerleştirirken, kutuların arasında kaybolan belgelerimi aramak, iki saatten fazla sürdü ve o sırada içimdeki huzur arayışı tamamen kaybolmuştu. Her adımda, zamanın ve enerjinin ne kadar çabuk eridiğini hissettim. Eski evden kalan son eşyaları toplarken, komşunun köpeğinin bahçeye girmesiyle ekstra bir temizlik turu eklendi, bu da beni 50 TL'lik deterjan masrafına soktu. Taşınma, beklenmedik anlarda cebimi ve ruhumu yoruyor.

Benim için ev taşımanın asıl maliyeti, klasik taşınma masraflarıyla başlamadı. 2022 Eylül’ünde Antalya’dan İstanbul’a taşındım. Taşıma şirketine verdiğim parayı zaten gözden çıkarmıştım, ama işin özeti şu: Kaybolan priz anahtarından tut, bir türlü bulunmayan matkap ucuna kadar her şey bir şekilde bana faturalandı. Taşınma sabahı, sabahın yedisi. Kahvaltı için hazırladığım son kalan French press kırılıyor, çünkü bir kolinin dibine sıkıştırmışım. O an 300 liralık kahve makinesi siparişiyle güne başlamak zorunda kaldım. Şehir değişince evin içindeki priz sayısı bile hesap dışı kalıyor, iki uzatma almak zorunda kaldım, tanesi 120 lira.

Yeni evin pencereleri, eski evdeki perdelerime düşman çıktı. Tül yetmedi, korniş uymadı, Altıntaş Mahallesi’nde bir perdeciden metrelik kumaş aldım, 350 lira bıraktım. İstanbul’da ilk haftada heder olan tek şey cüzdan değil, zaman. Çünkü taşınma kutularını açarken, her şeyi aynı şekilde bulmak hayal. Mesela küçük vida poşetini “kaybolmasın” diye özel ayırmıştım, tabii ki ilk çöpe giden o oldu. Akşamüstü Bauhaus’ta şu küçük vida setine 80 lira verdim, sırf eski kitaplığı kurabilmek için.

Bir de “taşınma ekstra masraf çıkartır” klişesi var, ama kimse o küçük harcamaların toplamını konuşmuyor. Akşam acıktım, mutfağa giriyorsun, yeni evin fırınında eski tepsi uymuyor. Yenisi için Migros’tan 200 lira daha. Arkadaş yardıma geldi, pizza söyledik, üstüne 160 lira. Bir hafta boyunca her gün başka bir eksik ortaya çıkıyor. Benim gibi şehir değiştiren biri için asıl şok, eski apartmanda unuttuğun posta kutusu anahtarı. O da gitti mi, eski mahalleye geri dön, 70 lira taksi.

Almanya’da ev taşıdığım gün, sadece nakliyecilere 500 euro verdim. Onlar mutfak dolaplarını sökerken ben priz kapaklarını tek tek poşetliyordum. Bir de Ikea'dan yeni gardıroba 250 euro gömdüm, çünkü eski dolap kapıdan geçmedi. Temizlik için ekstra izin almak zorunda kaldım, maaşımdan bir gün gitti. Komşu anahtarı istedi, apartmanda gezerken bir kahveye 4 euro daha bıraktım. Sadece kutular değil, zaman, enerji, sinir de taşınıyor.

Geçen yaz İstanbul'da taşındım, eski evin temizliği için fırça fırça duvarları sildim ve bu yüzden bir tam günümü harcadım. Yeni daireye vardığımda, pencere çerçevelerindeki tozları görünce ekstra bir deterjan seti aldım, o da 100 TL'ye mal oldu. Komşunun bahçesinden gelen yapraklar yüzünden balkonu tekrar temizlemek zorunda kaldım, enerjiye gel. Her taşınma, sadece para değil, saatler süren yorgunluk getiriyor.

Geçen yıl, İzmir'den Ankara'ya taşındığımda, sadece kamyon parası değil, temizlik masrafları beni yıprattı. Eski evin banyosunu dezenfekte etmek için bir kova çamaşır suyu ve fırça setine 75 lira harcadım, markası Domestos'tu. Yeni eve yerleşirken, perdeleri yıkamak saatler aldı, belim ağrıdı. O süreçte, taşınmanın gerçek bedeli enerji kaybıymış, her şeyi kendi ellerimle sildim süpürdüm.

Geçen yaz, Ankara'dan taşındığımda sadece kamyon ücretini 800 lira olarak hesaplamıştım. Ama eski evdeki perdeleri sökmek için usta çağırdım, adam 150 lira aldı ve iki saatimi yedi. Yeni apartmanda asansör bozulunca merdivenle eşya taşımak zorunda kaldım, belim iki gün ağrımıştı. Bir de mahalle bakkalından aldığım kutu bantları ve etiketler için fazladan 100 lira harcadım, hepsi beklenmedik masraf oldu. Taşınma sadece eşya değil, sinir harcaması demek.