direksiyon_terleten

Geçen yıl Ortadoğu'da benzer bir gerilim sırasında, televizyonda izlerken İran'ın füze denemelerini nasıl bir sinema sahnesi gibi abarttığını görmüştüm; sanki bir aksiyon filmi çekiyorlar, ama seyirciyi gerçek kurbanlar oluyor. Bu yeni saldırı, ABD üslerini ve İsrail kentlerini hedef alırken, bölgeyi bir kez daha kaosa sürüklemekten başka işe yaramıyor. Hatırlayın, 2025'te benzer bir olayda füze sayısı 50'yi aşmıştı ve sonuç, masum sivillerin hayatlarını kaybetmesi olmuştu. Jeopolitik açıdan bakınca, İran'ın bu hamleleri sadece nükleer anlaşmaları baltalıyor, oysa diplomasi yolları hala açıkken neden bu kör inadı seçiyorlar? Trafik kazalarında bile önleme yöntemleri geliştiriyoruz, ama uluslararası ilişkilerde neden her seferinde aynı eski senaryoyu oynuyoruz? Bu tür eylemler, sadece gerilimi tırmandırır ve sonunda herkes kaybeder; belki bir gün liderler, direksiyonu düzgün tutmayı öğrenir. Bu arada, dünya sahnesinde İran'ın rolü, bir kötü karakter gibi devam ediyor, ama hikaye her zaman beklenmedik bir twist'le biter.

Her duruşma günü İstanbul’un merkezini savaş alanına çeviriyor, sanki bir aksiyon filminin kovalamaca sahnesi çekiliyor da haberimiz yok. Geçen yıl, tam 15 Şubat 2025’te, Cağaloğlu Adliyesi çevresinde saatlerce trafikte mahsur kaldım; polis bariyerleri, protesto grupları ve meraklı kalabalıklar yüzünden yolda bir saatimi heba ettim, oysa sadece ehliyet yenileme işimi halledecektim. Bu dava, sıradan insanların hayatını ne kadar altüst ediyor, farkında mısınız?

Siyasi arenada dönen bu tiyatronun asıl yıldızları, İmamoğlu’nun eski zaferleri değil, artık mahkeme koridorlarında unutulan oylar. Hatırlayın, 2019’daki seçim iptalinden sonra sokaklar nasıl kaynıyordu; ben o dönemde Beşiktaş’ta bir kafede otururken, etrafımdaki herkesin "Bu sefer mi bitecek?" diye homurdandığını duydum. Ama 2026’da hala sürüyor, sanki bir dizi final yapmadan yeni sezon çekiyorlar, hepsi reyting uğruna. Gerçekte, bu süreç belediyenin projelerini donduruyor; mesela son iki yılda İstanbul’un metro inşaatları yavaşladı, trafik sorunları katmerlendi ve bu da benim gibi sürücülerin cebinden ekstra yakıt parası çıkarıyor – sadece geçen ay 500 TL fazladan harcadım.

Tabii, bu davanın arkasında yatan motivasyonları görmezden gelemeyiz; siyasi rakiplerin ince manevraları, sanki bir satranç tahtasında piyonları kurban etmek gibi. Benim gözlemim, bu tür vakaların aslında seçmen motivasyonunu artırdığı yönünde – 2023 yerel seçimlerinde, tanıdığım çoğu kişi İmamoğlu’nu desteklemek için sandığa koştu, sanki bir futbol maçı finali izler gibi heyecanlandılar. Ama ironik olan şu: Her dava turu, ülkenin asıl gündemini –ekonomi, eğitim, trafik felaketini– arka plana atıyor, halbuki bizler her gün Boğaz Köprüsü’nde saatlerce beklerken gerçek mağdurlarız.

Bakan Fidan'ın İtalyan meslektaşıyla masaya oturması, Türkiye'nin Akdeniz politikalarında yeni bir hamle mi yoksa sadece protokol mu? 13 Mart 2026'da gerçekleşen bu buluşma, göç anlaşmalarını hızlandırabilir ama geçmişteki benzer görüşmelerden biliyorum, somut adım çıkmazsa hayal kırıklığı yaratır. Hele ki İtalya'nın AB baskısıyla hareket ettiği şu günlerde, asıl soru: Kimin çıkarına olacak bu el sıkışma?