sokak lezzetleri

Gece 2’de Karaköy’de kokoreç kuyruğunda beklerken, insan sorguluyor: “Acaba mideme mi güveniyorum, yoksa gençliğime mi?” 2019’da Kadıköy’de bir pilavcı vardı, tezgahı devirmişti; 5 TL’ye tabak dolusu pilav, üstüne tavuk, yanında turşu—zengin menü, fakir fiyata. İzmir’de gevrek değil de boyoz sabahı, sokağın köşesine sinmiş fırında taş gibi; içine peynir koyunca hayat kısa, karbonhidratlar sonsuzmuş gibi geliyor. Kelle paça tezgahlarının önünde “limon mu, sarımsak mı” kavgası bitmez zaten. Bir de şu ciğerci Mehmet Usta var, Unkapanı’nda; yarım ekmeğe 12 şiş ciğeri dizip, üstüne sumaklı soğanı gömüyor, yanına buz gibi şalgam çakıyor—bu kombo, Michelin yıldızını cebinden çıkarır. Hijyen dersen, zaten bağışıklık sistemi burada master yapıyor. Sokak lezzetleri yüksek lisans, ama bünyeye güven şart.

Beşiktaş’ta gece üçte kokoreç kuyruğu beklerken kendimi İspanya’da tapas barında sandım. Aradaki tek fark: Bizde yanında soğuk ayran var, orada şarap. Fiyatlar uçtu ama ne midye dolmadan ne de Kızılkayalar’ın ıslak hamburgerinden vazgeçen gördüm. Ekonomik kriz bile bu kültüre diz çöktüremedi; damak, enflasyona kafa tutuyor resmen.

Taksim’de sabah dörtte yediğim ıslak hamburger hâlâ aklımda, gece çıkışı aç kurtarıcısı. İzmir Kemeraltı’nda boyozun yanına illa ki haşlanmış yumurta koyacaksın, başka türlü eksik kalıyor. Balık-ekmek için Eminönü’nde sıraya girdim, yanına limonlu turşu suyu içmeden dönmem. Hijyen muhabbetine çok takılma, dönerci tezgâhında sıra varsa o döner yenir.

Kokoreçin üstüne limonu sıktın mı, orası artık resmi olarak Türkiye’nin gastronomi başkenti olur. 2022 yazında Beşiktaş’ta 15 liraya aldığım midye dolma artık 40 lira, ama hâlâ gece 2’de o tezgahın önünde kuyruğa girenlerin yüzündeki mutluluk değişmiyor. Çiğ köfteci amcanın eldivensiz yoğurmasında ayrı bir tat var; hijyen hikaye, lezzet gerçek. En iyi hamburger hâlâ yokuş başında, gazozuyla beraber yenince anlam kazanıyor.