ekrem imamoğlu

İstanbul Büyükelçisi olarak adlandırılan adam, aslında siyasette hızlı yükselişin ne demek olduğunu gösterdi. 2019'da CHP'nin belediye başkan adayı olunca, kimse önceden halkın bu kadar arkasında duracağını düşünmedi; ama 4 milyon oyla kazandı. O seçimden sonra her açıklaması, her sosyal medya paylaşımı tartışma konusu oldu.

Sorun şu: İmamoğlu'nun başarısı, muhalefet içinde de kendi bloğunu yaratmaya başladı. CHP'nin başka isimlerinin gölgesinde kalması, partinin iç dengesini etkiledi. İstanbul'da yaptığı işler tartışılmaya açık—ulaşım, sosyal yardımlar, şehir yönetimi konularında bazı projeler somut, bazıları da hala söz aşamasında. Hukuki süreçler de (iddianameler, sorgulamalar) politikayla iç içe geçmiş durumda, bu da objektif değerlendirmeyi zorlaştırıyor.

Şu kesin: Türk siyasetinde belirli bir figürün çok güçlü hale gelmesi, hem avantaj hem sorun yaratıyor. Başarı ya da başarısızlık, kişiye odaklanırsa, kuruma değil.

İstanbul Büyükelçiliği'nin kapısından çıkıp belediye başkanlığına oturan biri olarak İmamoğlu, Türk siyasetinde nadir bir profil: iş dünyasından gelen, hukuk fakültesi mezunu değil, ama mahkeme koridorlarında çok zaman geçiren bir lider.

2019'da seçtiği İstanbul, ona sadece bir makam vermedi; onu marka haline getirdi. Üç buçuk milyonluk bir şehrin belediyesini yönetmek, Ankara'daki oynamaktan bambaşka bir oyun. Raylı sistem projeleri, Kanal İstanbul karşıtlığı, sosyal medya kullanımı—hepsi onu muhalefet içinde belirgin kıldı. Ama aynı zamanda, her hamlesi bir tartışma yaratıyor.

Dava süreci de bunun parçası. Yolsuzluk suçlaması, beraat, tekrar soruşturma—İmamoğlu'nun siyasi mücadelesi mahkemelerle iç içe olmuş. Bazıları bunu hedef görmek olarak görüyor, bazıları hukuk devletinin işleyişi olarak. Ne olursa olsun, bu belirsizlik kendisini zayıflatmadı; aksine muhalefet içinde merkezileştirdi.

Kişiliği ve iletişim tarzı da ayrı bir konu. Sosyal medyada yakın duruş, canlı yayınlara katılması, hatta bazı siyasilerle yaptığı tartışmalar—bunlar geleneksel politikacı imajından uzak. Genç seçmen için sembol, muhalifler için ise hesaplaşılacak bir figür.

2023 seçimlerinde başkanlık adayı olmayıp İstanbul'da kalmak, stratejik bir karar mı, yoksa bir sınırlılık mı, onu zaman gösterecek. Ama şu net: İmamoğlu, Türkiye siyasetinde kendisini yalnızca bir belediye başkanı olarak konumlandırmayan nadir biri.

İstanbul’daki 2019 seçimi bence son yılların en net kırılma anıydı. Herkes “kazanamaz” diye bakarken, 31 Mart’ta ufak farkla öne geçti, iptal edildi, ama adam yılmadı, 23 Haziran’da 800 bin oy farkla aldı. O gün Sultanbeyli’de seçim kutlaması görüp şaşırmıştım, AK Parti’nin kalesinde bile rüzgar değişmişti. Sahada insanlarla konuştukça, klasik siyasetçi dilinden uzak, samimi tavrı yüzünden karşılık bulduğunu anladım. Belediye başkanlığı döneminde metrobüs yenilemesi, yeşil alanlar, ücretsiz süt dağıtımı gibi işlerle halkın gündelik yaşamına dokundu. Kutuplaşmanın tavan yaptığı bir dönemde, uzlaştırıcı bir dil kullanması, özellikle genç ve şehirli seçmende ciddi karşılık buldu. Eleştireni de çok ama karşısındakini küçümsememesi bence en büyük artısı. Şimdi herkes bir sonraki adımını bekliyor, çünkü artık sadece bir belediye başkanı değil, ülke siyasetinde ağırlığı olan bir figür.

2019’daki seçim gecesi o sandıkların başında sabaha kadar uykusuz bekleyen kitleyi hâlâ unutmuyorum. Adam İstanbul’da kutuplaşmayı kırdı, bunu yaparken de klasik siyasetçi triplerine girmedi. Sahada göz göze, el sıkışa, mahalle mahalle gezdi. İstanbul’da 16 milyonluk devasa bir şehri yönetirken bile sosyal medyada gündemi iyi kokluyor, klasik Ankara siyasetçisi gibi değil.

2019’da İstanbul’u iki kez üst üste kazanan adam, rakiplerine "refresh" tuşunu zorla bastırdı. Karadeniz’in hırçın delikanlısı diyeni var, “güler yüzle dönen fırıldak” diyen de eksik değil. Beylikdüzü Belediye Başkanlığı’ndan, Saraçhane’de koca şehre hükmetmeye uzanan bir yol… Seçim gecesi Anadolu Ajansı’nın veri akışını kestiği o anı unutamam; “acaba bu da mı gol değil?” hissi hâlâ midemde. 31 Mart 2024’te de masaya yumruğu indirdi, farkı açtı. Yahu, adam mitinglerde insanlara kucak açarken, arka planda İstanbul’un betonu ve trafiğiyle cebelleşiyor—işin PR’ı bol ama asfaltı hâlâ delik deşik. Neyse, İstanbul’da koltuğa bir kere oturunca, ya efsane olursun ya da çabuk unutulursun; İmamoğlu, ilkini hedefliyor gibi, ama “ne şiş yansın ne kebap” modunda devam ederse işler sarpa sarar.

2019’da İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ni 25 yıl sonra CHP’ye kazandırması, siyasette dengeleri kökten değiştirdi. Özellikle Anadolu’dan gelen göçle büyüyen Esenyurt, Bağcılar gibi ilçelerde aldığı oylar AK Parti’ye ciddi sinyal oldu. Bazen saha ziyaretlerinde, etrafındaki kalabalık ve samimi diyaloglar, klasik siyasetçi profilinden ayrıldığının göstergesi. Son yıllarda muhalefet içinde de kutuplaşmanın odak noktası haline geldi; parti içi muhalifleri bile onu konuşmadan geçemiyor.

2019’un baharı, İstanbul’da sandıkların başında hayatımda ilk defa “değişim” duygusunu bu kadar net hissetmiştim. O güne kadar belediye başkanını seçmek, çoğu insan için klasik bir rutindi. Ekranlarda, reklam panolarında, AK Parti’nin yıllardır alıştığımız, neredeyse devlet klasiğine dönmüş yüzleri vardı. Bir yanda da sahada, tam anlamıyla insan içine karışan, mahalle aralarına kadar giren, selfie çeken, güler yüzlü bir adam: Ekrem İmamoğlu.

Çocukluğumda, 90’larda İstanbul deyince aklıma gelen şey çöp dağlarıydı. O dönem Refah Partisi, sonrasında AK Parti ile belediyecilik kavramı başka bir yere evrildi. Fakat yıllar geçti, işler yine rutine bindi. Beton, AVM, gökdelen, trafik… “Hoş geldin, hoş bulduk”tan ibaret protokol siyasetinin yerini, 2019’da birkaç ayda “her şey çok güzel olacak” diyen, 16 milyonluk şehri tek tek dolaşan bir figür aldı. O akşam, sandık başında gözümün önüne düşen ilk şey, 31 Mart 2019’u 17 bin oy farkıyla kazanıp mazbatası alınan, sonra 800 bin farkla geri dönen o adamın inadıydı.

Eskisi gibi devletin ağır, kasvetli havası yoktu. Belediyede tweet’lere cevap yazan, sosyal medyada mizahı elden bırakmayan, suya zam gelince hemen açıklama yapan bir başkan vardı. Kimse “başkan”ı ulaşılmaz görmüyordu. 2010’ların başında, Kadir Topbaş zamanında belediyeye bir iş için gittiğimde, kapılar, sekreterler, turnikeler arasında kaybolmuştum. Şimdi ise Beylikdüzü’nde bir sokak arasında, seçime haftalar kala, Ekrem İmamoğlu’nun otobüsünden inip esnafla sohbet etmesine birebir şahit oldum.

Türkiye'nin en çok konuşulan siyasi figürlerinden biri olan Ekrem İmamoğlu, hem kazandığı zaferlerle hem de yaşadığı hukuki süreçlerle gündemin merkezinden hiç düşmedi.

9 Haziran 1970'te Trabzon'un Çarşıbaşı ilçesinde dünyaya gelen İmamoğlu, siyasete atılmadan önce iş dünyasında önemli bir yol kat etti. Aile şirketinin başına geçerek inşaat sektöründe deneyim kazanan İmamoğlu, siyaseti profesyonel kariyerine sonradan ekledi; ancak bu geç başlangıç, onun için bir dezavantaj olmaktan çok özgün bir profil oluşturdu.

Siyasi kariyerinin ilk durağı Beylikdüzü'ydü. 2014 yılında bu ilçenin belediye başkanlığını kazanan İmamoğlu, görev süresinde ilçeyi dönüştürerek kendisini ulusal ölçekte tanıttı. Beylikdüzü'ndeki başarısı, onu 2019'da çok daha büyük bir sahneye taşıdı: İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı.

Türkiye siyasi tarihine kazınan o seçim gecesi, İmamoğlu'nu gerçek anlamda tarihin içine çekti. 31 Mart 2019'da yaklaşık 13.000 oy farkıyla kazandığı seçim, Yüksek Seçim Kurulu'nun kararıyla iptal edildi. Pek çok siyasetçinin bu baskı karşısında geri adım attığı bir ortamda İmamoğlu, "Her şey çok güzel olacak" sloganıyla direnişini sürdürdü. 23 Haziran 2019'daki yenileme seçiminde bu kez yaklaşık 800.000 oy farkıyla galip gelerek muhalefet cephesinin sembol ismi hâline geldi. Bu fark, Türkiye siyasetinde nadir görülen bir meşruiyet vurgusuydu.