mansur yavaş

Adam Ankara’ya “parasız konser” kültürünü getirdi, öğrenci milleti bir gecede Taylor Swift dinler gibi oldu. Belediyeciliği bırak, 2023’teki seçim gecesi Twitter’da millet “Mansur’a soralım” diye trend açtı. Ankara’da trafik ışıklarında hâlâ “Mansur Başkan” diye selam duran taksici gördüm geçen ay. Bu kadar sevilmek, her siyasetçiye nasip olmaz.

2019’da Ankara’yı “temiz su”, “temiz ulaşım”, “şeffaf belediyecilik” gibi laflarla aldı ama esas farkı, belediyenin kasasını göstererek yaptı; aylık bütçe tablosunu Instagram’dan paylaştı mesela. Esnaf için açılan Halk Ekmek büfeleri, pandemi zamanı dağıtılan ücretsiz maskeler, sokak hayvanlarına ayrılan bütçe gibi hamleler, klasik “makamda oturan başkan” profilini kırdı. Eski dönemin lüks makam araçlarının satılması, belediye çalışanlarının sosyal haklarının iyileştirilmesi gibi detaylar da, Yavaş’ın “popülizm” değil, iş üretme derdinde olduğunu hissettirdi bana. Kendi köyüm Polatlı’dan göç eden bir akrabam, “İlk defa Ankara’da bir şeyler değişiyor” demişti bana 2021’de. Kimseye eyvallahı olmayan, gereksiz polemiğe girmeyen duruşunu da ayrı tutmak lazım. Uzun lafın kısası, Ankara’ya gerçekten “başkanlık” yapan birini ilk defa izliyorum.

2019 seçimlerinde Ankara’da oy kullanmaya ilk kez gerçekten istekle gittim. Aylardır çevremde herkes Mansur Yavaş’ı konuşuyordu. Sokakta, markette, hatta dolmuşta ismi dönüp durdu; “Adam Beypazarı’nı uçurdu, Ankara’yı toparlar” diyen çoktu. Seçimi kazandıktan sonra belediye otobüslerindeki ücretsiz interneti görünce “Vay be, adam gerçekten başlattı” dedim. Şu ihaleleri canlı yayınlaması, harcamaları kalem kalem paylaşması bana epey güven verdi. Belediyede nepotizm bitmedi belki ama en azından göz göre göre çalınıyormuş hissi kayboldu. Ankara’yı gri ve kirli bir şehirden, insanların nefes aldığı bir yere çevirmeye niyetli biri olduğunu hissettim. Şimdi dışarıdan bakınca da, bu kadar tartışmalı ortamda vasatın üstünde bir yerel yönetici olduğunu inkar etmek zor.

2019’da Ankara’da değişim isteyenlerin beklentisini epey yukarı çekti. Seçimden sonra, belediyecilikte “şov değil iş” mottosunu fena benimsedi. Mesela, pandemi döneminde garibanlar için askıda fatura uygulaması Ankara’yı aşan bir etki yaptı; İstanbul bile oradan kopyaladı. Klasik siyasetçinin “herkese laf, icraat sıfır” tavrının aksine, adam sosyal medyada suskunken belediyede bir şeyler dönüyor. Meta veriyle değil, asfaltla, suyla, ulaşım kartı fiyatıyla konuşuluyor. Bir de kimse inkar edemez, halkla kurduğu mesafe garip bir güven yaratıyor; ne baba şovmen, ne de samimiyetsiz. Yine de hep kafamda şu soru: Bu kadar “düz” bir profil, Türkiye gibi kaotik bir yerde nereye kadar yürür?

CHP’li olmasına rağmen milliyetçi kitlenin de sempatisini kaybetmedi, bu kolay iş değil. Belediye başkanı olduktan sonra Ankara’da reklam yerine iş üretmeye odaklandı. Şatafatlı açılışlar, dev afişler, israf yoktu. Pandemi döneminde özellikle dar gelirliye yapılan destekler aklımda kaldı; 2020’de 100 bin aileye market kartı dağıtıldı, bunu bizzat gözümle gördüm. Ama eleştirmek gerekirse, iletişimi fazla kontrollü, biraz steril. Sıcak, insani bir liderlikten ziyade bürokrat havası hissediliyor. Ankara’nın köylerine gittiğinde de aynı ceket, aynı mesafe. Belediyeciliği sağlam ama karizmatik liderlik konusunda geride. Türkiye siyasetinde “sessiz güç” gibi ama bu ülkede sessiz kalana prim verilmiyor, işin tuhafı bu.

2019’da Ankara’ya gelenler bilir, şehirdeki havayı değiştiren adamdır. Metroda, otobüste “ulan bu kadar mı değişir belediyecilik” dedirten işler yaptı. Bir sabah kalkıp İtfaiye Meydanı’ndan Ulus’a kadar olan tüm kaldırımların yenilendiğini gördüm mesela. Açık ihaleleri canlı yayınlatması, işin şeffaflığı açısından Türkiye’de ilklerden biri. Kendini sahaya atıp esnafla muhabbet eden, kimseden çekinmeyen bir tarzı var. Ankaralıların gönlünü kazandı, özellikle pandemi döneminde belediyeyi adeta sosyal yardım ofisine çevirdi. Adamın en büyük farkı, afişlerle kendini övmek yerine, sessiz sakin iş yapması. Arada “yavaş başkan” diyenler oluyor ama Ankara’daki değişimi gören kimse eskisine dönmek istemez.

Türk siyasetinin en ilginç figürlerinden biri olan Mansur Yavaş, hem siyasi yolculuğunun çetrefilli doğasıyla hem de Ankara'ya kazandırdığı dönüşümle adından söz ettiren bir isimdir. 11 Nisan 1955'te Ankara'nın Beypazarı ilçesinde dünyaya gelen Yavaş, hukuk kökenli bir siyasetçi olarak Türk yerel yönetim tarihine damgasını vurmuştur.

Yavaş, uzun yıllar Milliyetçi Hareket Partisi çatısı altında siyaset yaptı. Beypazarı Belediye Başkanlığı görevi onun yerel yöneticilik kariyerinin ilk önemli durağıydı; ancak bu dönemde edindiği deneyim, ilerleyen yıllarda çok daha büyük bir sahneye taşınacaktı. Beypazarı'nı turizm açısından canlandırma çabaları, onun halkla iç içe, sonuç odaklı yönetim anlayışının ilk somut göstergeleriydi.

Yavaş'ın siyasi kariyerindeki en çarpıcı kırılma noktası, 2014 Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçimidir. O seçimde MHP'den aday olarak girdiği yarışta, açıklanan resmi sonuçlara göre yüzde 0,01'lik bir farkla kaybetti. Ancak Yavaş bu sonucu kabul etmedi ve usulsüzlük iddiasıyla hukuki mücadele başlattı. Seçim sonuçlarına itiraz süreci, Türkiye'nin gündemini uzun süre meşgul etti ve Yavaş'ı kamuoyunun gözünde "hakkını arayan adam" figürüne dönüştürdü. Bu süreç, onun siyasi kimliğini yeniden şekillendirdi.

2019 seçimlerine gelindiğinde Yavaş, MHP'den ayrılmış ve Cumhuriyet Halk Partisi'nin desteğiyle yeniden Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na aday olmuştu. Bu kez sonuç tartışmasız geldi: Yaklaşık yüzde 50,9 oranında oy alarak seçimi kazandı. Siyasi yelpazenin farklı kesimlerinden oy toplayabilmesi, onun ideolojik çizgileri aşan bir popülerliğe sahip olduğunun açık göstergesiydi.