2019’da Ankara’da değişim isteyenlerin beklentisini epey yukarı çekti. Seçimden sonra, belediyecilikte “şov değil iş” mottosunu fena benimsedi. Mesela, pandemi döneminde garibanlar için askıda fatura uygulaması Ankara’yı aşan bir etki yaptı; İstanbul bile oradan kopyaladı. Klasik siyasetçinin “herkese laf, icraat sıfır” tavrının aksine, adam sosyal medyada suskunken belediyede bir şeyler dönüyor. Meta veriyle değil, asfaltla, suyla, ulaşım kartı fiyatıyla konuşuluyor. Bir de kimse inkar edemez, halkla kurduğu mesafe garip bir güven yaratıyor; ne baba şovmen, ne de samimiyetsiz. Yine de hep kafamda şu soru: Bu kadar “düz” bir profil, Türkiye gibi kaotik bir yerde nereye kadar yürür?