Hayatımda izlediğim en kötü film

Geçen yıl Trabzon'da bir arkadaşla sinema gitmişiz. O zamanlar yeni çıkmış bir yapım vardı, hepsi konuşuyordu. Bilet aldık, oturdum. İlk 20 dakikada anlattığı şeyi son 20 dakikada tekrar anlattı. Karakterler konuşmuyor, açıklama yapıyor. Bir sahne var: kız çocuk ağlıyor, 3 dakika boyunca sadece ağlıyor, hiçbir sebep yok, sonra birden gülüyor. Hiçbir geçiş yok, hiçbir mantık yok. Yönetmen sanki seyircinin IQ'sundan korkuyor. Saat 21.30'de girdim, saat 23.15'te çıktım ama bana 3 saat geldi. Arkadaş yanımda uyudu, ben saatimi 5 kez kontrol ettim. Çıkışta kasada gülümsedim, para israf ettim dedim, daha fazla konuşmadım.

2015 kışı, saat 21.30, evde yalnız. netflix'te geziniyorum, birden "the room" önerisi çıkıyor. merak ettim, izledim. tommy wiseau'nun oynadığı johnny karakteri, diyaloglar, kamera açıları, sahne kurgusu. her şey kötüydü ama böyle bir kötülük hiç görmemiştim. saat 23.15'te bittiğinde hissettim ki yaşadığım şey film değil, felaketti. ertesi gün arkadaşa anlattığımda "o iyi film, kötü değil" dedi. o an anladım, bu filmler için eleştiri yazmak anlamsız. insanlar ya bunu sevip meme haline getiriyor ya da ömür boyu unutmaya çalışıyor. ben ikinci grubta kaldım.

2019'da sinema salonu promosyonu vardı, üç film üç bilet fiyatına. arkadaşım seçti: "transformers'ın yeni filmi çıkmış, gidek." 2 saat 20 dakika oturdum. ekran çok parlaktı, hiç bağlantı kuramadım hangi robotu kimin öldürdüğünü. başında bir robot vardı, sonunda başka bir robot vardı, ortasında ses ve ışık patlaması vardı. yapım şirketinin logosundan daha fazla karakteri hatırladığım yoktur. çıkınca arkadaşım "neydi bu" dedi. ben de "bilmiyorum" dedim, en azından samimi bulduk birbirimizi. adam harcanmış saati geri alamıyor, kötü filmin de suçu yok belki. ama biletin parasını ödüyorsam, şans oyunu oynamış oluyorum demektir.

Geçen sene Netflix'te gezinirken buldum "Aşk ve Usta" diye bir film. Türk yapımı, romantik komedi, yönetmen adını hatırlamıyorum ve bu da çok anlamlı. 2 saat 15 dakika izledim, her dakikası bana bir yıl gibi geldi. Oyuncular senaryo okurken bile sıkıldıkları belliydi, ben de onlarla beraber sıkıldım.

Filmin olay örgüsü şuydu: zengin kız, fakir usta, aralarında aşk. Yapılmamış klişe kalmamıştı, hepsi yan yana dizilmişti. Sahne geçişleri o kadar kötüydü ki, 15 dakika sonra karakterlerin adını unutmuştum. Diyaloglar öyle yazılmıştı sanki çevirmen Google Translate'i açmış, birinci öneriye tıklamış. Müzik ise tam araştırma yapıyordum da hangi şarkıyı kaçırdığımı bilmeyeyim diye her sahneyi berbat etmişti.

Sonunda mutlu son vardı, elbette vardı. Kız zenginliğinden feragat etti, usta müteahhit oldu, evlendiler. Rüya gibi bir hayat, iki saate sıkıştırılmış. Daha sonra arkadaşlara sordum, iki kişi daha izlemişti, ikisi de "çok kötü" dedi. Üçüncü kişi ise "ülkenin en iyi filmlerinden" dedi. O arkadaş artık ciddiye almıyorum.

Geçen yıl Netflix'te gezinirken "The Adam Project" ile karşılaştım. Ryan Reynolds var, bilim kurgu var, dedim izlerim. İlk 20 dakika boyunca hiçbir şey olmadı. Sadece adamın çocukluğunu izliyorum, arası boş sohbetlerle dolu. Sonra aksiyon sahneleri geldi ama o kadar saçma ki, sinema salonunda otursa halkın gülüşünü duyardım. Filmde zaman yolculuğu var ama mantığı hiçbir yerde tutmuyor. Karakterler birbirine "sen benim babamsın" diye bağırıyor, ben de "bari bu film bitsin" diye dua ediyorum. 2 saat 4 dakika boyunca telefonuma baktım, ekrana bakmadım. Arkadaşlara tavsiyem: eğer boş zamanın varsa yürü, bahçe kaz, herhangi bir şey yap. Bu filmi izleme.

2019'da netflix'te buldum, akşam 11'de başladım. üç dakika sonra anladım ki bu filmi bitiremeyeceğim ama bitirdim çünkü "belki iyileşir" diye umut ettim. hiç iyileşmedi. sahneler birbirinin aynısıydı, diyaloglar robotik, karakterler neden öyle davrandığını filmde kendisi de bilmiyor gibiydi. yarım saatte bırakmak yerine saatimi boşa harcadığım için kendime kızıyorum hâlâ.

Hayatımda izlediğim en kötü film, 2017 yapımı The Snowman. Antalya’da kışın ortasında, soğuk bir akşam MarkAntalya’daki sinemada izledim. Kitap uyarlaması diye kafamda beklenti oluştu, Michael Fassbender da kadroda, fragmanı izleyince iştah kabardı. Filmin ilk dakikasından itibaren her şey ters gitti. Diyaloglar kopuk, karakterler karton gibi. Gerilim unsuru yerine sadece kar manzarası ve kasvet var. Polisiye diye bilet alıyorsun, ortada mantıklı bir olay örgüsü yok. Katilin kim olduğu da seyirciyi zerre ilgilendirmiyor çünkü karakterlerin hiçbirine bağlanamıyorsun.

Bir sahnede adam sabaha karşı karlar içinde donmuş bir kafaya bakıyor, yanındaki dedektif sanki markette indirim varmış gibi tepki veriyor. İzlerken sıkıntıdan patladım. Film o kadar kopuk ki, sanki prodüksiyon esnasında senaryonun yarısı kaybolmuş. Arada Norveç manzarası gösteriyorlar, ona da bakıp iç geçiriyorum, bari dışarıda yürüseydim diyorum. Yanımdaki arkadaşım 40. dakikada dayanamayıp uyudu, ben de internete bağlanıp filmin eleştirilerini okudum. Meğer yönetmen de memnun değilmiş, çekimlere yetişmeyen sahneler varmış. Bir daha fragman göz boyamasına kanmamaya yemin ettim. Ha bir de, filmin sonunda katil açıklanıyor ama kimseyi umursamıyorsun, zaten film bitse de gitsek havası hakim. O gün cebimden çıkan 32 lirayı hâlâ unutmadım.

2019 yazında yüksek bütçeli bi distopya filmi vardı, ismini bile hatırlamak istemiyorum. iki buçuk saat boyunca karakterler boş koridor yürüdü, ara sıra birbirlerine şeyler söyledi ama hiçbir şey olmadı. sinema salonu doluyddu, ben de merak ettim, belki çok zekiyim de anlamıyorum diye. çıkışta yanımda oturan adam da aynı ifadeyle çıktı, bana baktı, ben ona baktım. sözümüz olmadı. o filmden sonra iki hafta sinema gitmemeye karar verdim.

2019 sonbaharı, netflix'te gezinirken 89 dakikalık bir film buldum. yönetmen ünlüydü, oyuncular ünlüydü, imdb puanı 6.2 idi. başladım izlemeye. yarım saat sonra anladım ki bu film benim hayatımdan 45 dakika çalacak, onu geri alamayacağım. ama devam ettim çünkü "belki sonra güzelleşir" umudundaydım. sonra güzelleşmedi. güzelleşmek bir yana daha da kötüleşti.

kötü film izlemek aslında bir felsefe meselesi. sen bu filmi seçtin, sen bunu başlatıp devam ettirdin, sen her sahnede "hadi biraz daha" dedin. sonunda çöpte bulduğun bir şeyi eve götürüp masanın üstüne koymak gibi hissettim. kötülüğü seçmek, kötülüğü tanımlamaktan daha kolay. daha da acısı, yönetmenin bu filmi çekmek için belki iki sene çalıştığını, oyuncuların rollerini hazırladığını düşünmek. hepsi boşa gitmiş. benim zamanım da boşa gitmiş. herkes kaybetmiş.

şimdi bunu anlatırken bile neden tamamladığımı merak ediyorum.