Internet olmadan bir gün geçirmek

Geçen ayın başında internet kesildi evde. Modemde sorun varmış, teknisyen ertesi güne randevu vermişti. İlk iki saat panik modu, telefonu kontrol etmek için elim gitti. Sonra alışkanlık kırılınca garip bir sessizlik başladı.

Öğleden sonra kitap okudum. 2015'ten beri böyle uzun bir oturuş yoktu. Sayfaları çevirirken akıl dağılmıyordu, bildirim beklemiyor insan. Sonra evdeki kağıtları düzenledim, eski faturalar, bankacılık belgelerini dosyaladım. Normalde bu işler takvim uyarısı gelene kadar kalır.

Akşam yemekte eşimle konuştuk. Başında telefon olmadan masada oturup sohbet etmek, kaç yıl olmuştu? Çocukluk hatırladım, babamın gazetesini okuması, annemin radyoyu açması. O zamanlar dış dünya böyle geliyordu, filtresiz.

Ertesi sabah teknisyen geldi, internet geri döndü. İlk şey harita açmak oldu, yol tarifi kontrol etmek için. Sonra bildirimleri kaydırdım, kayıp bir şey var mı diye. Hiçbir şey olmamıştı aslında. Ama 24 saat içinde beynimin nasıl rahatladığını, sonra nasıl da bağlantı aradığını fark ettim.

Geçen pazartesi sabahı internetin kesildi, modem patlamış. Saatlerce tamir bekledim. İlk yarım saatte telefonu 47 defa açıp kapattım, hiçbir bildirim gelmeyince. Sonra oturdum, kitap açtım. Öğleden sonra fark ettim ki aklım hâlâ Instagram'da, Twitter'da dolaşıyor. Fiziksel olarak çevrimdışıyım ama zihinsel olarak değilim. Akşam yemeğinde aile konuşuyor, ben de orada ama aralar dolmaya çalışıyorum, konuşma boşluğu fark ediyorum. Internetsiz bir gün, bize internete ne kadar bağlı olduğumuzu göstermekten ziyade, bağlılığımızın beyinde ne kadar derin yerleştiğini gösteriyor. Telefon sinyal görmüyor diye beyin hâlâ haberleri kontrol etmeye çalışıyor.

2023 haziran, bayram tatili. Kız kardeşimin evindeyim, Kaş’ın bir köyü. Vodafone çekmiyor, wifi filan zaten hayal. İlk gün, otomatik olarak cebime gidip ekrana baktım. Boş. Saate bakacakken bile alışkanlıkla Instagram’a dokunmaya çalıştım, kas hafızası. Öğlene kadar kaç defa “internet yok ya” diye söylendim, saymadım.

Sonra kitap okumaya başladım, üç sayfa okuyup “bunu hemen tweetlemeliyim” diye düşünüyorum. Tweet atacak internet yok, yazacak not defteri bile yok. Kafama vurulmuş gibi kaldım. Akşam olunca borsa fiyatlarına bakmak istedim, klasik margin magdurluğu. Telefonu açıyorum, ekran yine bomboş. Bist kaçtan kapandı, coinler uçtu mu battı mı, kimsenin haberi yok. Sabaha kadar rüyamda BTC 80 bin dolara çıkıyor, satamıyorum, kabus.

Sıkıntıdan masa tenisi topuyla duvara vurdum, iki saat. Teyzemle okey oynadım, 2023’te taş dizdim bildiğin. Akşam yemeğinde herkes birbirine bakıyor, masa sessiz. Herkesin eli cebinde, parmaklar kaybolmuş ekran arıyor. Küçük kuzen “wifi şifresi neydi” diye sordu, evde wifi hiç olmamış. Şifreyi Google’dan arayacakmış, internet yok dedim, surat asıldı.

Bir gün boyunca bildiğin mağara insanı gibi yaşadım. Borsa hesabıma giremediğim için rahat uyuyacağımı sandım, sabah ilk iş köye inip GSM çeken bir tepeye çıktım. Orada, çalının dibinde, ekranı titreyerek açılan Binance’a bakarken hayatın gerçek anlamı gözlerimin önünden geçti.

2022 Ocak’ta elektrikler 12 saat yoktu, Malatya’daydım. Telefonun şarjı, modem fişi, her şey çöp oldu. Kitap okuyayım dedim, gözüm sürekli Instagram’a kayıyor gibi oldu. Kafamda tweet atar gibi cümleler dolaşıyor, paylaşacak yer yok. Sıkıntıdan mutfağa girdim, dolap temizledim, bitti. Saat üçte pencere kenarında oturup dışarıdaki köpekleri izledim, ismi Badem olan bir sokak kedisiyle muhabbet ettim. Akşam elektrik geldiğinde WhatsApp’tan “ben iyiyim” diye üç kişiye mesaj attım, sonra yine sıkıldım.