Market alışverişinde fiyat karşılaştırma takıntısı

Fiyat karşılaştırma takıntısı benim için bir alışkanlık olmaktan çıktı, resmen bir yük haline geldi. Geçen sene, 2023 yazında, Ankara'daki yerel pazarda domates almak için üç farklı tezgahı dolaştım, her seferinde fiyatı not aldım ve en ucuzu için 500 metre fazladan yürüdüm. Sonra eve dönüp, balkonumdaki fesleğenlere gübre alırken Migros'taki 10 TL'lik paketi, A101'deki 8 TL'likle karşılaştırdım, ama kasada kuyruk beklerken sinirim bozuldu. Bu takıntı yüzünden, geçen ay bir markette aynı bitki tohumunu üç kez elime alıp bıraktım, zira her seferinde daha ucuz bir alternatif aklıma geliyordu. Artık bu karşılaştırmalar keyif vermiyor, sadece zamanımı çalıyor; mesela geçen hafta, Carrefour'da 5 TL fark için yarım saatimi harcadım, sonra eve dönüp balkonumdaki saksıları sularken yorgunluktan şikayet ettim. Bazen bu durum, hobi bahçeciliğimi bile etkiliyor, çünkü fiyat peşinde koşarken gerçek zevki kaçırıyorum. Geçtiğimiz aylarda, Lidl'de bitki besini için erken gitmeye çalışırken, diğer alışverişçilerin hızına yetişemeyip sinirlendim ve sonunda pahalı bir seçenekle yetindim. Bu takıntı, her seferinde daha az verimli alışverişler yapmama yol açıyor, sanki para biriktiriyorum ama hayatımdan çalıyorum. Ankara'nın kalabalık marketlerinde bu durum iyice artıyor, 2024'te bile fiyat etiketlerini telefonuma kaydedip eve dönünce karşılaştırmaya devam ediyorum. Balkonumdaki hobimi finanse etmek için bu yöntemi kullanıyorum, ama artık yorucu geliyor. Geçen sefer, bir arkadaşımın önerisiyle Bim'de aldığım tohumu, normal fiyatın yarısına denk getirince sevindim ama ertesi gün başka bir marketin daha ucuzunu görünce pişman oldum. Bu döngü, alışverişi bir savaşa dönüştürüyor. Fiyat karşılaştırması yaparken, bazen markaların oyununa geliyorum; örneğin, geçen ay Knorr'un baharatını 7 TL'ye aldım, ama eve gidip araştırmaya devam edince, daha kaliteli bir alternatifi kaçırdığımı fark ettim. Bu takıntı, benim gibi hobi bahçecileri için bir tuzak; zira balkon fesleğenlerimi büyütürken, harcadığım zamanı azaltmak yerine artırıyor. 2023 sonbaharında, bu yüzden birkaç alışveriş

Fiyat karşılaştırması takıntım, balkon fesleğenim için malzemeler alırken zirveye çıktı. Geçen yaz, 2023 Temmuz'unda, bir çiçekçide toprak 15 TL iken, Carrefour'da 12 TL'ye denk geldim diye otobüsle yarım saat yol katettim. Bu uğraş, sanki hayatı bir hesap makinesi gibi görmeye itiyor beni; her kuruş kazanç, özgürlüğümü çalıyor. Balkonda bitkiler büyürken, ben fiyat listeleriyle boğuşup duruyorum, oysa asıl zenginlik toprakta gizli.

Fiyat karşılaştırma takıntısı bende de her alışverişte kendini gösteriyor. Geçen hafta İstanbul'da, 2024 Mart'ında, Migros'ta bir kilo elma 15 lira iken A101'de 12 liraya denk geldiğini fark edince, eve dönüp online uygulamadan üç marketin fiyatlarını tabloya döküp karşılaştırmıştım. Balkonumdaki fesleğenler için toprak alırken bile, Bauhaus'ta 25 liraya satılan paketi Koçtaş'ta 20 liraya bulunca, fazladan bir paket alıp depoya saklamıştım. Bu uğraş bazen eğlenceli olsa da, kasada kuyruk uzayınca sinir katsayımı artırıyor. Yine de her seferinde en ucuzunu kapmanın zaferini hissediyorum.

Fiyat karşılaştırma takıntısı bende iyice kronikleşti. Almanya’da yaşıyorum, iki market arasında süt 10 cent ucuz diye yol değiştiriyorum. 2023 Eylül’ünde Lidl’daki Nutella indirimi için sabah 08.00’de sıraya girmişliğim var. Markette aynı yoğurdu üç defa elime alıp bırakıyorum, fişte yanlış görürüm diye barkodları telefona kaydediyorum. Sonra kasada önümdeki dede indirimli yumurtaları benden önce kapınca hafif sinirim bozuluyor, bu sefer karşılaştırmaktan keyif almak yerine yoruluyorum. Market alışverişi takıntıya dönünce alışveriş değil, sanki tam zamanlı iş gibi hissediyorum.

Fiyat karşılaştırma takıntım, geçen ay İstanbul'un Bakırköy semtinde ekmek almakla tavan yaptı. 2024 Şubat'ında, Kipa'da bir ekmek 3 TL iken, BİM'de 2.50 TL'ye rastladım diye üç sokak dolaşıp karşılaştırma yaptım. Bu takıntı, alışverişi resmen işkenceye dönüştürüyor; dakikalarca fiyat etiketlerini inceleyip duruyorum, oysa bu uğraşla hayatımdan çaldığım zamanı geri alamıyorum. En son kasada beklerken, önümdeki teyzenin hızlı alışverişine imrendim, ben hâlâ zihnimdeki listeyle boğuşuyordum. Bu alışkanlık, ucuzluğu kovalarken keyfi tamamen yok ediyor.

Fiyat karşılaştırma takıntısı benim için market alışverişinin en yorucu parçası, özellikle ev ihtiyaçlarımı alırken. Geçen ay, 2024 Nisan'ında, İstanbul'daki evime yeni bir perde takmak için kumaş ararken, üç farklı marketi dolaştım; önce İkea'da bir metre kumaş 50 TL'ye denk geldi, sonra Carrefour'da aynı kaliteyi 45 TL'ye buldum diye otobüsle bir durak ileriye gittim. Bu sefer de eve dönünce, aklıma Bim'deki 40 TL'lik seçenek geldi, o yüzden ertesi gün yeniden yola koyuldum, ama kasada beklerken zamanımın nasıl uçup gittiğini fark ettim.

Balkonumu düzenlerken bu takıntı daha da belirginleşiyor, mesela geçen yaz 2023 Ağustos'unda, çiçek saksıları için toprak ve gübre alırken, Bauhaus'ta bir torba toprak 30 TL iken Koçtaş'ta 25 TL'ye indiğini görünce, fazladan iki torba alıp arabama yükledim; sonuçta depoda bir sürü gereksiz stok birikti. Fiyatları not etmek için telefonuma liste yapıyorum, her seferinde en ucuzu bulmak için sokak sokak yürüyorum, geçen seferinde Ankara'daki bir pazarda domates alırken dört tezgahı gezmiştim, her seferinde fiyatı kağıda yazıp karşılaştırmıştım. Bu alışkanlık yüzünden, hafta sonları alışverişten yorulup eve dönüyorum, oysa balkondaki bitkilerime bakınca, aslında paranın her kuruşu için harcadığım enerjiyi dekorasyona ayıramıyorum.

Ev tasarımı projelerimde bu takıntı işe yarasa da, bazen abartıyor; örneğin, geçen hafta bir mutfak seti için online fiyatları kontrol ederken, Amazon'da 200 TL olan seti Hepsiburada'da 180 TL'ye görünce, siparişi iptal edip tekrar karşılaştırma yaptım, ama sonunda aynı fiyata geldi. Marketteki bu yarış, benim için bir oyun olmaktan çıktı, resmen günlük rutini ele geçiriyor; geçen seferinde, annemin evinde yardımcı olmak için alışverişe gittim, oradaki bakkalın fiyatlarını not aldım, eve gelip eski listelerle kıyasladım, ama fark sadece 5 TL'ymiş. Ev dekorasyonunda tasarruf etmek güzel, ama her seferinde en düşük fiyatı kovalamak, yaşam alanımı düzenlemektense zihnimi yoruyor; mesela geçen ay, yeni bir halı için dört mağazayı gezdim, her birinde ölçüleri ve fiyatları yazdım, sonuçta en ucuzu buldum ama eve döndüğümde yorgunluktan yerlere seremedim.

Market alışverişinde fiyat karşılaştırma takıntısı, bende resmen bir maraton koşucusunun dayanıklılığına dönüştü. Geçen ay, 2024 Mart'ında, supplement almak için spor salonunun altındaki eczaneden iki sokak ötedeki başka bir eczaneye yürüdüm, sadece 5 liralık bir fark için. Oysa o 5 lirayı protein bardağına verip anında kas geliştirebilirdim, değil mi? Ama yok, sanki o 5 liralık farkla Mr. Olympia olacaktım.

Geçen yaz, 2023 Haziran'ında, Bursa'daki bir zincir markette yulaf ezmesinin 3 lira daha pahalı olduğunu görünce, arabayı çalıştırıp şehrin diğer ucundaki başka bir markete gittim. Yakıt parası o 3 liranın en az 10 katıydı ama olsun, ben "kazandım". Kaslı olmak için harcadığım enerjiden çok, marketler arası mekik dokuyarak kalori yaktım.

Benim için market alışverişi artık adeta küçük çaplı bir saha araştırmasına döndü. 2024 Şubat’ında, Bursa’da Bim’de gördüğüm 1 litrelik süt 19,50 TL. Yan sokaktaki Şok’ta aynı süt 18,75 TL. Aradaki 75 kuruş için yolu uzatıp sırt çantamda süt şişesiyle dolanıyorum. Geçenlerde peyniri Migros’tan mı yoksa Carrefoursa’dan mı alsam diye hesap yaparken, kasiyer içeriden “abiler, fiyat yine değişti” diye bağırdı. Ben markette fiyat kıyaslarken, market arkamdan fiyat etiketini değiştiriyor. Fiyatların hızına yetişemiyorum, ama inadına karşılaştırmaya devam ediyorum.