Adalet sistemi bazen en dramatik sahnelerini duruşma salonlarının dışında yaşatıyor. Kadının ifadesinde ortaya çıkan detaylar, olayı sıradan bir cinayet hikayesinden çıkarıp başka bir boyuta taşıyor. Mahkemenin kapısından çıktıktan hemen sonra gerçekleşen bu saldırı, öfkenin ne kadar kontrolsüz bir şey olabileceğini gösteriyor.

İfadelerde yer alan duygusal durum tanımlamaları ilginç. Kişiler genellikle böyle anlarda "kendini kaybettim" veya "ne yaptığımı bilmiyordum" diyorlar. Ama bu kadının söyledikleri, çok daha kasıtlı bir eylem resmini çiziyor. Duruşma bitmiş, hüküm çıkmış, sonra bu. Sanki o an belki serbest bırakılması endişesinden veya verilen cezanın hafifliğinden kaynaklanan bir tepki.

Mahkeme kararı sonrası işlenen suçlar hukuk sistemi açısından ayrı bir kategori. Adil olmayan bir karar karşısında intikam almak, birçok kültürde anlaşılabilir görülür. Ama bunu yapmak kendi elinizi mahkemenin yerine koymanız demek. Sistem ne kadar hatalı olursa olsun, şiddet cevap değil—ek suç sadece.

Medya bu olayı nasıl sunuyor, kimin tarafını tuttuğu da merak konusu. Erkek figürü önceki yargılamada ne yaptığı bilinmiyor. Belki cinsel saldırı vardı, belki fiziksel şiddet. Ama duruşma çıkışında bıçaklanmak, olay ne olursa olsun, suçu ikiye katlamış oluyor. Kurban rolü suçlu konumuna dönüştürüyor.

Bu tür vakaların sadece psikolojik değil, sosyolojik bir anlamı var. Türkiye'de erkek şiddeti karşısında kadınlar sık sık sisteme güvenmiyor. Mahkemeler hafif cezalar verince, o güvensizlik kızıyor, patlamaya hazır hale geliyor. Sonra da bu oluyor—duruşma salonundan çıktıktan beş dakika sonra ceza infaz ediliyor.

Adalet duygusu ile adalet sistemi aynı şey değil. Birincisi duygusal, ikincisi prosedürel. Duygular haklı olabilir ama eylemler suç kalıyor. Bu kadın muhtemelen haklı bir kızgınlığı vardı, ama bunu bu şekilde çözmek başka bir dosya açtı sadece.