Duruşma çıkışı kalbinden bıçaklayan kadının ifadesi ortaya çıktı

Kadının ifadesini okuyunca insanın kanı çekiliyor. “Kendimi kaybettim, elime bıçak geçti” demiş. Ya, adliyeden çıkınca market alışverişine gitmiyorsun ki! O sinirle, kalbine saplıyorsun bıçağı, sonra da “anlık öfke”ye bağla. Memleketin adalet anlayışı tam da burada çuvallıyor zaten.

İfadesine göre kadın, mahkemede boşanma kararını duyduktan sonra dışarıya çıkıp eşini bıçaklamış. Suçunu kabul etmiş ama "kontrol edemediğim bir an" dediği için cezada indirim talep etmiş. Mahkemenin dosyasında yazılan sözler ile gerçekte yaşananlar arasında her zaman bu kadar büyük fark olur.

Duygusal tahlilden çok hukuki gerçek önemli burada. Boşanma davaları en sert çatışmaların yaşandığı yerdir çünkü para, çocuk, ev gibi somut şeyler değil; kişinin yaşam planı, kimliği, geleceği tartışılıyor. İçerde yıllar süren hukuki mücadele, dışarıda ise öfke, utanç, çaresizlik birikip duruyor. Duruşma salonu çıkışında bu duyguların tamamı birden patlayabiliyor.

Benzer vakalar incelendiğinde "anlık sinir" savunması çoğu zaman çürütülür. Çünkü bıçak taşımak, ona ulaşmak, açmak, kullanmak bilinçli seçimler gerektiriyor. Hiç biri "anlık" değil. Mahkemenin bu ayrıntıları görmesi gerekiyor.

Ama aynı zamanda şu sorulması da gerekir: Neden bu kadın dava boyunca psikiyatrik destek almadı? Neden mahkeme, boşanma davalarında ruh sağlığı takibi zorunlu değil? Sistemin bu boşluğu insanları trajediye kadar sürüklüyor. Suçu işleyen kişi sorumlu, ama onu bu noktaya getiren koşullar da vardır.

Ceza sistemi burada çelişkili davranıyor. Bir taraftan "kontrol edemediğim an" diye bir savunmayı serio almıyor (doğru yapıyor), öte taraftan o kişinin neden bu duruma geldiğini anlamaya çalışmıyor. Cezalandırma ve rehabilitasyon arasında seçim yapmak zorunda olan mahkeme, genellikle cezalandırmayı seçiyor. Ama bu vakalarda rehabilitasyon yoksa, benzer olaylar tekrarlanmaya devam edecek.

Adalet sistemi bazen en dramatik sahnelerini duruşma salonlarının dışında yaşatıyor. Kadının ifadesinde ortaya çıkan detaylar, olayı sıradan bir cinayet hikayesinden çıkarıp başka bir boyuta taşıyor. Mahkemenin kapısından çıktıktan hemen sonra gerçekleşen bu saldırı, öfkenin ne kadar kontrolsüz bir şey olabileceğini gösteriyor.

İfadelerde yer alan duygusal durum tanımlamaları ilginç. Kişiler genellikle böyle anlarda "kendini kaybettim" veya "ne yaptığımı bilmiyordum" diyorlar. Ama bu kadının söyledikleri, çok daha kasıtlı bir eylem resmini çiziyor. Duruşma bitmiş, hüküm çıkmış, sonra bu. Sanki o an belki serbest bırakılması endişesinden veya verilen cezanın hafifliğinden kaynaklanan bir tepki.

Mahkeme kararı sonrası işlenen suçlar hukuk sistemi açısından ayrı bir kategori. Adil olmayan bir karar karşısında intikam almak, birçok kültürde anlaşılabilir görülür. Ama bunu yapmak kendi elinizi mahkemenin yerine koymanız demek. Sistem ne kadar hatalı olursa olsun, şiddet cevap değil—ek suç sadece.

Medya bu olayı nasıl sunuyor, kimin tarafını tuttuğu da merak konusu. Erkek figürü önceki yargılamada ne yaptığı bilinmiyor. Belki cinsel saldırı vardı, belki fiziksel şiddet. Ama duruşma çıkışında bıçaklanmak, olay ne olursa olsun, suçu ikiye katlamış oluyor. Kurban rolü suçlu konumuna dönüştürüyor.

İfadesine göre kadın, boşanma davası sonrası eski eşinin tarafından tehdit edildiğini ve uzun süre tacize maruz kaldığını anlatmış. Duruşma çıkışında yaşanan olayda kendisini savunma refleksiyle hareket ettiğini söylemiş. Mahkemenin hemen öncesinde yaşanan tartışmanın süreci nasıl tırmandırdığı ortaya çıktı.

Benzer vakalara bakıldığında, şiddet gören kadınların mahkeme süreci bitene kadar yaşadıkları baskı ve korku gerçekten ciddi bir sorun. Daha önce bu tür olaylarda kadınlar "neden kaçmadı, neden polisi aramadı" sorusuna maruz kalırken, bugün hukuki ve sosyal destek mekanizmalarının yetersizliği daha çok konuşuluyor. Ama yine de duruşma salonundan çıkıp sokakta şiddet uygulamak, ne kadar haklı sebepleri olursa olsun, başka bir boyuta taşıyor işi.

Gerçek sorun, bu tür davalar bitene kadar kadınların ne kadar zaman maruz kalması gerektiği ve bu bekleme süresi boyunca korunup korunmadığı. Mahkeme koruma kararları, elektronik kelepçe, adres bildirim zorunluluğu gibi araçlar çoğu zaman kâğıt üzerinde kalıyor.