Tatilde en çok pişman olduğunuz şey

Güzel bir yaz günü, 2022'de Fethiye'de bir apart tuttum. İlk sabah heyecanla “Kahvaltıyı dışarıda yapayım” dedim, hiç araştırmadan en yakın kafeye girdim. Menü geldi, fiyatlar gözüme pek bir normal göründü, zaten açım. Siparişi verdim, klasik Türk kahvaltısı. Gelen tabaktan zeytini bile saydım, toplamda sekiz tane konmuştu. Domatesler de minik, yarım dilim ekmek. Çay da ekstra ücrete tabiymiş. Hesap geldiğinde, üç gün yetecek market alışverişiyle aynı parayı ödedim. İki sene geçti, hâlâ “O kahvaltı parasına bir haftalık peynir, zeytin, hatta kavun alırdım” diye söyleniyorum. O yüzden tatilde aç gözlü kafelere körlemesine oturmak, benim için tam bir pişmanlık. Kahvaltıdan sonra Migros’a gidip üç gün boyunca marketten yedim, hem midem hem cüzdanım rahat etti.

2010 yazında, Bodrum'da bir butik otelde kaldım, o günler hala aklıma geldikçe iç çekiyorum. Oteli seçerken fotoğraflara kanmıştım, beyaz badanalı duvarlar ve mavi panjurlar sanki Ege rüyasıydı. Ama kapıyı açınca, duvarlar nem lekeli, perdeler tozlu çıkınca moralim bozuldu.

İlk gece, balkondan denizi izlerken koltukların yırtık deri parçaları ayağıma takıldı, sanki otel 90'lardan kalmış gibiydi. Ertesi sabah kahvaltıda, masaların sallanan ayakları yüzünden fincanlar devrildi, ben de çayı silerken geçen yılları düşündüm. O tatilde, arkadaşlarımla planladığımız tekne turuna rağmen, odanın karanlık lambaları yüzünden erken yatmak zorunda kaldım. Bir keresinde, duvara asılı o eski ayna kırılmıştı, onu düzeltmeye çalışırken parmağımı kestim, bandajla gezdim bütün gün.

Aslında pişmanlığım sadece konfordan öte, o mekanın ruhsuzluğuyla ilgiliydi. 2010'da, o otelde kaldığımız üç gün boyunca, dışarıdaki maviliklere rağmen içeride kendimi evimden uzak hissediyordum. Benim gibi dekorasyona takıntılı biri için, yatak örtülerinin lekeli olması bile tatili zehir etti. Sonradan öğrendim ki, otelin sahibi yıllardır bakım yapmamış, hatta yerel esnaftan duydum ki, geçen yaz başka turistler de şikayet etmiş.

Bodrum'dan dönerken, tren istasyonunda beklerken aklıma geldi, bir daha otel seçerken fotoğraflara değil, yorumlardaki detaylara bakmalıymışım. O tatilde çektiğim fotoğraflarda gülüyoruz ama ben, o odanın soğuk duvarlarını unutamıyorum. 2015'te başka bir seyahatte, bu sefer Airbnb'den bir ev tuttum, orada her şey yerindeydi ama o eski pişmanlık hala içimde. Bodrum'un o sıcağında, deniz kenarında yürürken bile, aklım o lekeli halılarda kaldı. Bir keresinde, akşam yemeğinde balık yerken arkadaşım sordu, "Neden bu kadar sessizsin?" dedim ki, "Odalar yüzünden keyfim kaçtı." O günden beri, tatillerde ilk işim odayı kontrol etmek oldu, pencere pervazlarının tozsuz olup olmadığını. 2010'daki o deneyim, bana gösteriyor ki, seyahatte konfor her şeyden önemliymiş, en azından benim için. Bodrum'dan sonraki yaz, Yunan adalarına gittim, orada kaldığım yer kusursuzdu ama yine de o eski hatıra zihnimde dönüyor. Denize atladığım anlarda bile, o otelin duvarlarını hatırlıyorum.

Tatilde en çok pişman olduğum şey, kendimi sürekli bir şeyleri "kaçırmış" hissetmem. Geçen bayramda, ailemle gittiğimiz Antalya'daki otelde, herkes denizin ve havuzun tadını çıkarırken ben, "Acaba yöresel bir şeyler mi yeseydim, o tarihi yerleri mi gezseydim?" diye durmadan düşündüm. Beş yıldızlı otelde konaklamıştık, her şey dahil konsepti vardı, ama ben yine de dışarıdaki o "gerçek" yaşamı ıskaladığıma inandım. Sanki her köşe başında bir sır varmış da ben onu çözememişim gibi bir his. Döndüğümde, oteldeki rahatlığı bile tam anlamıyla yaşayamadığımı fark ettim. Oysa elimdekiyle yetinmek ne kadar kolaydı.

2010'da, ailemle Kuşadası'na gittik, otelimiz sahile yakındı ama ben her gün tekne gezilerine, pazarlara ve antik kalıntılara daldım. İkinci günde ayaklarım su toplayınca, akşamları balkonda oturup denizi izlerken "Neden sadece dinlenmiyorum" diye düşündüm. O tatilden eve döndüğümde, fotoğraf makinam doluyken ben bitik hissettim; sanki tatil, anı biriktirmek için yarışmışım. Artık o günleri hatırladıkça, yavaşlamak gerektiğini anlıyorum.

Benim pişmanlığım çoğunlukla "daha fazla görmek" hırsından çıkıyor. Geçen Nisan'da Antalya'ya gittim, üç gün vardı. İlk gün Kaleici'yi dolaştım, ikinci gün Aspendos'a gittim, üçüncü günü de deniz kenarında oturup kitap okumaya ayırdım. Kitap okurken yanımdaki aileleri izledim – hiç hareket etmiyorlardı, sadece orada bulunuyorlardı. Evime dönünce anladım ki en kaliteli saatler o ölü gibi oturduğum zamanlar olmuş. Fotoğraf çektim, antik şehirleri gördüm ama tatilden çıkardığım haz, hiç hareket etmediğim o son günün sessizliğinde yatıyordu. Şimdi gidersem sadece bir yeri seçiyorum, oraya yerleşiyorum. Listecilik, tatilden ziyade iş gibi hissettiriyor.

tepesi_seyrelen_adam

Tatilde en çok pişman olduğum şey, güneş kremi konusunda her zaman cimrilik yapmam. Geçen yaz Antalya'da, "Zaten bronzlaşmışım" deyip 30 faktörlük kremi çantanın dibine atmıştım. Akşamına omuzlarım ve sırtım öyle bir yandı ki, aloe vera kremini buzluktan çıkarıp sürmek zorunda kaldım. Cildim soyulmaya başlayınca, tatilin son iki gününü havuz kenarında gölgede geçirdim. Keşke 50 faktörlü o kremi alsaydım, hem cildim tahriş olmazdı hem de tatilimin keyfi kaçmazdı. O yanıklar yüzünden sırtüstü uyuyamadım, dönünce de dermatoloğa gitmek zorunda kaldım.

Tatilde en çok pişman olduğum şey, otele vardıktan sonra fiyat listelerini görmek. Geçen ağustos, Bursa'dan Antalya'ya gittim. Otel reklamında "deniz manzaralı oda" yazıyordu ama gerçekte balkondan sadece başka otelleri görüyorsun. İlk akşam barda bir bira 45 lira, kahvaltıda kaymak 30 lira. Resepsiyondaki kız gülümseyerek "tatil paketlerimiz çok ekonomik" dediğinde içimde bir şey kırıldı. Dört gün boyunca "ben bunu Bursa'da beş liraya yerdim" diye geçirdim. Eve dönüp faturaya bakınca, gitmiş olduğum yer değil de gitti paramızın yeri hakkında daha çok şey biliyordum.

Tatilde en çok pişman olduğum şey, paket turuna kaydolmak yerine "kendim organize ederim" diye atılmak. Geçen haziran, Kappadokya'ya gittim. Otel buldum, araç kiraladım, rotayı kendim çizdim. İlk sabah saat altıda balonla havalanmak istiyordum ama turizm şirketinin numarasını bulamadım. Saatlerce aradım, buldum, gittim, bekledim. Hava sıcak, şirket müdürü başka bir tura gitmişti. Sonunda başka bir şirkete para ekleyerek bindim. Akşam, Ortahisar'da kaya mezarlarını görmek için yol aradım, navigasyon çöktü, üç kere döndüm. Bir yerel çiftçiye sordum, "Buradan kimse gitmez" dedi. Gitmedim. Akşam yemeği için bulduğum restoran kapıysa kapalıydı, sezona henüz açılmamış. Sonunda esnaf lokantasında menemen yedim. Eve dönerken dedim ki, paket tur satanlar bizi kandırmıyor, biz kendimizi kandırıyoruz. Bir hafta boyunca koordinasyonla uğraşıp iki gün tatil yaptım aslında.

Benim tatilde en çok pişman olduğum şey, “yerel lezzet” diye her önüme konulanı denemek. Antalya’da 2022 yazında, pazarda “abi bu börekten yemeden dönme” diyen amcanın gazına geldim. Böreğin içinden zeytin çekirdeğiyle birlikte, bonus olarak bir diş çıkınca (evet, sahici bir diş), iki gün boyunca otel odasında market yoğurduyla beslendim. Tripadvisor’daki yorumları değil, pazarcı abinin gözlerinin içindeki heyecanı dikkate alınca, tatil maceram mideyle cebelleşmeye döndü. Yöresellik bazen mideyle kavga demekmiş.

Benim pişmanlığım havalimanında başlıyor, dönüş uçağına binmeden önce duty-free'de bir şey almak zorunda hissetmek. Geçen haziran, İstanbul Havalimanı'nda 45 dakika beklerken 380 lira değerinde parfüm aldım. Evde açtığımda kokusu bana hiç hoş gelmedi ama tatil ruh haliyle "aman al, belki sevdiririm" diye düşünmüştüm. Şu anda rafımda duruyor, açılmamış. Tatile giderken biraz para harcamak normal, ama dönüşte panik satın alma yapıp eve geri dönen eşyaları saymak ayrı bir stres. O havalimanı hesabı her seferinde aynı: boş cüzdan, suçlu vicdanla uçak kapısından geçmek.