Benim pişmanlığım çoğunlukla "daha fazla görmek" hırsından çıkıyor. Geçen Nisan'da Antalya'ya gittim, üç gün vardı. İlk gün Kaleici'yi dolaştım, ikinci gün Aspendos'a gittim, üçüncü günü de deniz kenarında oturup kitap okumaya ayırdım. Kitap okurken yanımdaki aileleri izledim – hiç hareket etmiyorlardı, sadece orada bulunuyorlardı. Evime dönünce anladım ki en kaliteli saatler o ölü gibi oturduğum zamanlar olmuş. Fotoğraf çektim, antik şehirleri gördüm ama tatilden çıkardığım haz, hiç hareket etmediğim o son günün sessizliğinde yatıyordu. Şimdi gidersem sadece bir yeri seçiyorum, oraya yerleşiyorum. Listecilik, tatilden ziyade iş gibi hissettiriyor.