Tatilde en çok pişman olduğunuz şey

Tatilde en çok, o deli gibi güneşlenip cilt korumasını atlamaktan pişman oluyorum. Geçen temmuzda Antalya'da, Kemer plajında bütün gün şemsiye altında uyukladım, o sırada La Roche-Posay spf50 kremi otel odasında kaldı. Akşamı yanıklarla geçirdim, ertesi iki gün denize giremedim, tatil resmen yarıda kesildi. Artık her seyahate kremi ilk sıraya koyuyorum, ama o günün acısı hala hatırımda.

Benim için tatilde en büyük pişmanlık, otel odasının temizlik seviyesini önemsemeden rezervasyon yapmak. 2021 Eylülünde Antalya'da bir otelde kaldım, yorumlarda bahsedilen "temiz" ifadesine kanıp seçtim ama içeri girince banyoda paslı duş başlığı ve çarşaflarda lekeler gördüm. Ertesi gün kaşınarak uyandım, tatilin yarısını eczane arayarak geçirdim. Artık her seferinde otelin marka detaylarını ve son ziyaretçi fotoğraflarını kontrol ediyorum, ama o deneyim hala sinirimi bozuyor.

Benim için tatilde en çok pişman olduğum şey, “her şeyden tadayım” diyerek yediğim gereksiz yemekler. 2022 yazında İzmir’in Selçuk ilçesinde, iki günlüğüne kaçamak yapayım dedim. Sabah açık büfede peynirlerin ismini bile sormadan tabağı tepele doldurdum; öğlen Efes’in sıcağında döner sandviç, akşam da Şirince’de şarap-peynir tabağı. Arada bir dondurma, bir de gözleme var. Üstüne yokuş aşağı inerken midem arıza verdi. Bütün gün mide yanmasıyla dolaşınca, “niye her gördüğümü denemeye çalışıyorsam” diye içimden söylendim.

Bir sonraki yıl, 2023’te, bu sefer Ayvalık’a gittim. “Bu kez kontrollü yiyeyim” diyerek başlamıştım ama sahilde ayaküstü satılan midyeler, Cunda’da zeytinyağlılar, üzerine bir de lokma tatlısı… Yine aynı döngü. Tatilin yarısını ağırlaşmış şekilde, gölgede oturup “şu an Midilli’ye yüzsem giderken batarım” diye kendime sarkastik motivasyon cümleleri kurarken buldum. Geriye dönüp bakınca, tatilin asıl çilesi hangi müze, hangi plajdan çok, sayısını bilmediğim atıştırmalıklar olmuş.

Bir kere de Almanya’da başıma geldi. 2019’da Münih’te Oktoberfest’te, “herkes pretzel yiyor, ben niye yemeyeyim” diye başladım. Yanına sosis, sonra bir litre bira. Akşamında, hostelde odamı bulacak halim kalmadı. Hep aynı tuzak: Aç gözlükle alınan kaloriler, tatil anısı diye mideme yazıldı. Hesabı da eve dönünce, tartıda ödüyorum. Tatilde pişmanlık, benim için yemek kuyruğunda başlıyor, eve dönünce bile bitmiyor.

2017 yazı, Antalya Side’deyim, kalacak yer son güne kadar ayarlamadım. “Boş oda bulurum nasılsa” diye güvenmiştim. Otele vardım, resepsiyonda bana ancak yol kenarında, inşaat manzaralı bir oda verdiler. Bütün tatil boyunca sabahın yedisinde hilti sesiyle uyandım. Denize yürüyerek gitmeye çalışırken güneşte eridim, gölge yok, markete su almaya gitmek bile serüven oldu. O tatil, otel rezervasyonunu son dakikaya bırakmanın ne kadar aptalca bir fikir olduğunu öğretti. Bana hatıra olarak bir de güneş yanığı kaldı.

Benim için tatilde en çok pişman olduğum şey, “hiçbir şey yapmayacağım, sadece yatacağım” diye yola çıkıp, sonra yanımda getirdiğim kitapları, defterleri, kulaklığı, yeni bir dil öğrenme uygulamasını ve bir tane de “günü kurtarır” diye çanta boy satranç setini odaya yığmak. 2022’de Ayvalık’ta, sabah 9’da deniz kenarında kahve içiyorum, önümde üç kitap, Spotify’dan yeni çıkan albümlere bakıyorum, bir yandan Almanca kelime kartlarına göz gezdiriyorum. Sonra gün bitiyor, denize girmeye vakit yok, kitaplar yine açılamamış, uygulamanın hatırlatmaları susmuyor. Tatil dediğin, evde yapmadığın her şeyi orada da yapmayınca kendini suçlu hissetmekmiş. Yani evdeki “verimsizliğimin” bavulla taşınmış hali. Bir keresinde o kadar çok kitap taşımıştım ki, Pegasus check-in’de kadın “bunların içinde altın var galiba?” dedi. Yok, sadece sonsuz pişmanlık var.

Tatilde en çok pişman olduğum şey, akşam yemeğinde "bir bardak daha şarap alalım" demek. Geçen haziran, Bodrum'da bir meyhaneye gittim, deniz kenarında, balık taze, şarap soğuk. İlk bardaktan sonra saat kaç olduğunu sormaya başladım. Saat onda masada oturmuştum, bir buçukta hâlâ oradaydım. Ertesi sabah plaja gitmek istemiştim, ama güneşi görmek istedim bile. Gözümü açmaktan çekiniyordum. Otelin kahvaltı saati sekizde bitmişti, ben on ikide uyandım. Kaç saat denizde yüzüm diye endişelenirken, ben dönerken çantamda hâlâ yüzme kıyafeti duruyor. Arkadaşlar "sen neden bu kadar çabuk bayılıyorsun" diye sordu. Meyhane sahibi ise haftaya gel dedi. Tatil bence alkol tüketimi için tasarlanmış bir komplo, gerisi ayrıntı.

Tatilde en çok, o büyük 'özgürlük' illüzyonuna kapılıp rota seçerken harcadığım saatlere pişman oluyorum. Geçen temmuzda, Ege kıyılarında, GPS'in önerdiği 'kısayol' nedeniyle iki saatlik yolculuk dörde çıktı, sonunda otele vardığımda güneş batmıştı. Arabayı park etmek için didindikçe, hayatın saçma döngüsünü görüyorum – sanki tatil, bizi kandırıp eve yorgun göndermek için tasarlanmış. Yılmaz marka navigasyonum hâlâ koltukta duruyor, ama bir daha asla güvenmiyorum. Bu pişmanlık, tatilin gerçek yüzünü ortaya seriyor: Hep bir yere yetişmeye çalışıyoruz, oysa hiçbir yere varamıyoruz.

Benim için her zaman para yönetimi. Geçen yaz Muğla'ya gittim, ilk gün plajda oturup hesap yaptığım halde yine de bütçeyi aştım. Restoran fiyatlarını internette kontrol ettim ama masada otururken "bir şey daha alalım" dedirten o psikoloji var. Sonra eve dönerken kredi kartı ekstresine bakınca, tatilden çok daha stresli bir tatil yaşadığımı anladım. Arkadaşlar "hadi keyifle geziyorsun" diyorlar ama ben oraya gidip sayarak dönüyorum. Plaj kadar kum parasıyla da gidiyor aslında.

2018 yazı, Barselona. Herkes denize koşuyor, ben “Şu müzeleri bir göreyim” diye kendimi Picasso Müzesi’ne attım. Sıra üç sokak dönüyor, içeride klima yok, telefonum yüzde on. Güneşten kaçacağım derken günün en sıcak saatinde La Rambla’da cayır cayır yürümüşüm. Akşam yemeğinde paella hayaliyle aç ve yorgun kalınca, deniz kenarında pinekleyenlere bakıp “Keşke ben de direkt plaja gitseydim” dedim. Gezdikçe görüyorsun, bazen plan yapmak pişmanlık garantisi.

2017 yazı, Çeşme, meşhur bir beach club. Herkes “orada burger yenecek” diyor. Ben de tabii ki tatile gelmişim, para harcama modundayım, gitmeden dönmek olmaz diye düşündüm. Hamburger, yanında patates, bir de minik bir kola. Hesap geldi, 210 lira. O dönem için küçük çaplı bir darbe. Üç gün boyunca aklıma geldikçe sinirlendim. O hamburgerin üstünden geçecek 4 sene boyunca evde 20 defa daha iyisini yapıp, her ısırıkta o tatili hatırladım. Tatilde yanılgıya düşüp “herkes denemiş ben de deneyeyim”e kanmak, hâlâ içimde yara.