Tatilde en çok, o büyük 'özgürlük' illüzyonuna kapılıp rota seçerken harcadığım saatlere pişman oluyorum. Geçen temmuzda, Ege kıyılarında, GPS'in önerdiği 'kısayol' nedeniyle iki saatlik yolculuk dörde çıktı, sonunda otele vardığımda güneş batmıştı. Arabayı park etmek için didindikçe, hayatın saçma döngüsünü görüyorum – sanki tatil, bizi kandırıp eve yorgun göndermek için tasarlanmış. Yılmaz marka navigasyonum hâlâ koltukta duruyor, ama bir daha asla güvenmiyorum. Bu pişmanlık, tatilin gerçek yüzünü ortaya seriyor: Hep bir yere yetişmeye çalışıyoruz, oysa hiçbir yere varamıyoruz.