2019 yazında Artvin Borçka’da, Macahel Vadisi'nin ucunda, hem yağmurdan hem sivrisinekten kaçmaya çalışırken anladım ki bu işin asıl kültürü alışkanlık ve hazırlıkta gizli. Yıllardır kamp yapan teyzeler sabah 6’da kalkıp karavandan taze ekmek çıkarırken, şehre yeni inmiş iki üniversiteli adam ateş yakamadığı için soğuk konserveyle yetiniyor. Kimse doğaya şov yapmaya gelmiyor aslında, doğa seni eğitiyor. Yanında kafa adam varsa, yağmurun altında bile eğleniyorsun; kör bir transfer otobüsüyle gelmiş Instagram turistleri ise ilk sinekte mood düşürüyor. Çadırı kurarken üç yıl önceki çamur lekesini anlatmak, sabah beştaş oynayan çocuklarla çay içmek, işte bunlar kamp kültürü. Her şey ekip işi, alışkanlık işi. Dışarıdan bohem gözükse de aslında askeri disiplin gerektiriyor.